II CKN 1013/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 1013/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Marian Kocon (spraw.)

Sędziowie:

SN - Elżbieta Skowrońska – Bocian

SN - Zbigniew Strus

Protokolant: Anna Banasiuk

po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa E. K., […]

przeciwko […] Spółdzielni Mieszkaniowej „[…]” w Ł.

o ustalenie wypowiedzenia umów najmu za bezskuteczne,

na skutek kasacji powodów

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 17 czerwca 1998 r., sygn. akt III Ca […]

oddala kasację i zasądza od powodów na rzecz pozwanej

Spółdzielni 150 zł (sto pięćdziesiąt) z tytułu kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powodowie,

zajmujący

tzw.

pracownie

artystyczne

/plastyczne/

znajdujące się w zasobach […] Spółdzielni Mieszkaniowej „[…]” w Ł.,

wystąpili z powództwem przeciwko tej Spółdzielni, według ostateczne

sprecyzowanego określenia pozwu, o ustalenie wypowiedzenia umów najmu

tych pracowni za bezskuteczne wobec nich. W istocie zaś rzeczy domagali się

ustalenia, że prawo do tych pracowni przysługuje im nadal.

Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 29 listopada 1996 r. oddalił

powyższe żądanie powodów. Sąd ten ustalił, że zgodnie z umowami

z dnia 1 stycznia 1983 r. poprzedniczka prawna pozwanej oddała powodom

w użytkowanie

bliżej

określone

pomieszczenia

z

przeznaczeniem

na wykonywanie działalności artystycznej /plastycznej/, nazwane lokalami

użytkowymi. Umowy te zostały zawarte na czas nieoznaczony, przy czym

w § 10 zastrzeżono prawo ich rozwiązania na rzecz każdej ze stron

po „uprzednim

pisemnym

wymówieniu

w

okresie

jednego

miesiąca”.

Na gruncie tych ustaleń Sąd Rejonowy uznał, że prawo pozwanych do tych

pracowni ustało w rezultacie jego skutecznego wypowiedzenia przez pozwaną

Spółdzielnię.

Zarówno ustalenia Sądu I instancji, jak i jego rozważania prawne zostały

przez Sąd Wojewódzki uznane za prawidłowe, toteż apelacja wnioskodawcy

została wyrokiem tegoż Sądu, z dnia 17 czerwca 1998 r., oddalona.

W kasacji wniesionej od tego wyroku Sądu Wojewódzkiego pełnomocnik

wnioskodawcy zarzucił obrazę prawa materialnego - art. 58 § 2 k.c., i wniósł

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając sprawę w przytoczonych granicach kasacji (art. 393 11 k.p.c.),

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niepodobna tu nie zauważyć, że zwyczaj przydzielania pomieszczeń,

o jakie chodzi w sprawie w działalności spółdzielni mieszkaniowych był w dość

rozpowszechniony, mimo że ani dawna ustawa z dnia 17 lutego 1961 r.

o spółdzielniach i ich związkach (Dz. U. Nr 12, poz. 61 ze zm.), obowiązująca w

dacie ich udostępnienia skarżącym, ani obecnie obowiązująca ustawa z dnia

16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 30, poz. 210 ze zm.) tej

materii nie regulowały. Regulowały ją czynności prawne, w tym i umowy

w granicach prawa (art. 56 i obecnie art. 3531 k.c.).

Skarżący zarzucając, że pozbawienie ich praw do przydzielonych lokali,

o których mowa jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego /art. 58 § 2

k.c./ pomijają, iż owe prawa wynikają z umów zawartych w 1983 r. z pozwaną

Spółdzielnią /jej poprzedniczką prawną/. Postanowienia § 10 tych umów

przyznają natomiast pozwanej Spółdzielni możność ich wypowiedzenia

z zachowaniem jedynie jednomiesięcznego terminu. Uprawnienie to nie zostało

w żadnym z postanowień wymienionych umów ograniczone lub wyłączone.

Skarżący zaś nawet nie twierdzą, że te umowy, w tym przytoczony zapis,

w oparciu o który je wypowiedziano, są sprzeczne z zasadami współżycia

społecznego.

Tak samo obojętna jest dla oceny naruszenia zasad współżycia

społecznego podnoszona w kasacji okoliczność, że skarżący spłacali kredyt

bankowy zaciągnięty na sfinansowanie kosztów budowy przydzielonych im

lokali. Skarżący bowiem obowiązani byli do tej spłaty z mocy § 2 umowy i art.

14 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe [(jedn. tekst:

Dz.U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 z zm.) uchylonego przez ustawę o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (art. 67 pkt. 2 tej ustawy)].

Z

powyższych

względów

Sąd

Najwyższy

uznał

kasację

nieusprawiedliwioną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39312 k.p.c.

aw

er

za