II CK 394/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CK 394/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Tadeusz Żyznowski

Protokolant Anna Wasiak

w sprawie z powództwa "Ż." - Spółki Akcyjnej

przeciwko K.P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 2 lutego 2006 r.,

kasacji pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lipca 2004 r., sygn. akt [...],

oddala kasację i nie obciąża pozwanego kosztami postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w P., m. in. w ten sposób, że utrzymał w mocy wekslowy nakaz

zapłaty z dnia 13 stycznia 2003 r. co do kwoty głównej w wysokości 69400,96 zł z

odsetkami. Sąd Apelacyjny uznał, że w zarzutach od nakazu zapłaty pozwany nie

kwestionował, iż weksel został wypełniony niezgodnie z zawartym porozumieniem,

a co za tym idzie, utracił możliwość późniejszego powoływania się na tę

okoliczność (art. 495 § 3 k.p.c.).

Kasacja pozwanego – oparta na obu podstawach z art. 3933 k.p.c. – zawiera

zarzut naruszenia art. 495 § 3 k.p.c., a także art. 522 w zw. z art. 519 § 2 pkt. 2 k.c.,

i zmierza do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty podnoszone w ramach drugiej podstawy kasacyjnej należy uznać za

nietrafne. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że kasacja przysługuje od

orzeczeń sądu drugiej instancji, co oznacza, że przedmiotem zarzutów kasacyjnych

mogą być wyłącznie uchybienia popełnione w toku postępowania apelacyjnego.

Tymczasem art. 495 § 3 k.p.c., którego naruszenie skarżący zarzucił, normuje

postępowanie pierwszoinstancyjne, wywołane wniesieniem zarzutów od nakazu

zapłaty i w postępowaniu odwoławczym zastosowanie może znaleźć tylko

odpowiednie, przez przywołanie stosownych przepisów je regulujących, a takich

przepisów skarżący w kasacji nie przytoczył. Nawet jednak gdyby uznać,

że podstawa kasacyjna została sformułowana prawidłowo, i tak zarzut naruszenia

art. 495 § 3 k.p.c. byłby nietrafny.

W sprawie strona powodowa do pozwu zawierającego żądanie zapłaty

załączyła wypełniony weksel. W zarzutach od nakazu zapłaty skarżący nie

kwestionował istnienia wierzytelności przysługującej stronie powodowej, podniósł

jedynie, że nakaz został oparty na wekslu, który nigdy nie został przedstawiony do

zapłaty, a ponadto, że weksel został wypełniony z naruszeniem wymagań prawa

wekslowego przez to, iż w jego treści zawarto klauzulę „weksel własny na zlecenie”

(k. 21-27). W tym stanie rzeczy, wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Apelacyjny

zasadnie uznał, że zarzuty subiektywne, tj. wynikające ze stosunku podstawowego

łączącego skarżącego z wierzycielem, powinny być zgłoszone w momencie

wniesienia zarzutów przeciwko nakazowi zapłaty pod rygorem późniejszej ich

utraty. Stanowisko to jest w pełni zgodne z przepisem art. 495 § 3 k.p.c.

Stosownie bowiem do art. 495 § 3 k.p.c. pozwany ma obowiązek zgłoszenia

okoliczności faktycznych, zarzutów i wniosków dowodowych w momencie

wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty. Termin

ten nie ma wyłącznie waloru

instrukcyjnego, jak to zakłada skarżący. Jego zaniechanie powoduje utratę

możliwości powoływania się na nie zgłoszone w zarzutach okoliczności faktyczne

i dowody. Oznacza to, że powód przedstawił dowód istnienia wierzytelności

wekslowej,

ponieważ

i wystarczającym

weksel,

dowodem

jako

istnienia

papier

wartościowy

inkorporowanej

jest

w nim

wyłącznym

wierzytelności;

skarżący natomiast nie udowodnił, że wierzytelność ta powodowi nie przysługuje.

Co się zaś tyczy zarzutów naruszenia art. 522 w zw. z art. 519 § 2 pkt. 2 k.c.,

to dotyczą one stosunku podstawowego łączącego skarżącego z wierzycielem,

wobec czego pozostają bez znaczenia dla oceny trafności przyjętej przez Sąd

Apelacyjny materialnoprawnej podstawy dochodzonego w sprawie roszczenia.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.