Supreme Court dismisses claim by municipal manager for unpaid use fees due to statutory prohibition.

Sygn. akt II CK 162/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

Protokolant Anna Banasiuk

w sprawie z powództwa B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko G.B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2004 r.,

kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 2 grudnia 2003 r., sygn. akt [...],

oddala kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację powodowego B. od wyroku Sądu

Rejonowego w S., którym ten Sąd oddalił żądanie powoda skierowane przeciwko

G.B. o zapłatę 17.447,30 zł z odsetkami z tytułu wynagrodzenia za bezumowne

korzystanie

z bliżej określonego lokalu mieszkalnego gminy. U podłoża tego

wyroku legł pogląd, że powód, jako zarządca nieruchomości gminnej, nie może

skutecznie dochodzić tej należności.

Kasacja powoda – oparta na podstawie pierwszej z art. 3931 k.p.c. zawierała zarzut naruszenia art. 25 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami i zmierzała do zmiany zaskarżonego

wyroku przez uwzględnienie powództwa, bądź jego uchylenia oraz przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawa o gospodarce nieruchomościami stanowi w art. 25 ust. 1, że gminnym

zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd gminy. W art. 25 ust. 2 w związku

z art. 23 ust. 2 ustawy zdefiniowane zostały najważniejsze czynności, składające

się na to gospodarowanie. Stosownie do art. 25 ust. 3, wykonywanie tych

czynności, z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 7 i 8, może być

powierzone zarządcom nieruchomości. Przewidziane w pkt 8 wyłączenie

uprawnienia zarządcy dotyczy m. in. podejmowania czynności w postępowaniu

sądowym w sprawach o zapłatę należności za korzystanie z nieruchomości,

o roszczenia ze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia. Kategoryczność tego

wyłączenia sprawia, że omawiany przepis nie pozwala występować zarządcy m.in.

o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu.

Wbrew stanowisku skarżącego, stwierdzić należy, że rację ma Sąd drugiej

instancji, iż postanowienie umowne o przelewie wierzytelności przewidzianych

w powołanym pkt 8 art. 23 ustawy o gospodarce nieruchomościami pozostawałaby

w sprzeczności z art. 25 ust. 3 tej ustawy, co czyniłoby takie postanowienie

nieważnym (art. 58 § 1 k.c.). Prowadzi to do wniosku, że w obecnym stanie

prawnym zarządca nieruchomości należącej do zasobu gminnego nie może

występować z powództwem o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu.

Poza osądem Sądu Najwyższego pozostaje okoliczność, czy stan taki

odpowiada zasadom pragmatyzmu w zarządzaniu zasobem gminnym, zwłaszcza

w dużych aglomeracjach miejskich, gdyż regulacja tej kwestii należy do

kompetencji ustawodawcy.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku.