II BU 6/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BU 6/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku J. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.

o zwrot zasiłku chorobowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 sierpnia 2011 r.,

skargi wnioskodawcy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś.

z dnia 22 lutego 2011 r.,

odrzuca skargę.

U z a s a d n i e n ie

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r., Sąd Okręgowy w Ś. oddalił

zażalenie wnioskodawcy J. J. na postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 10

grudnia 2010 r., którym odrzucono jego wniosek o przywrócenie terminu do

wniesienia odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W.

z dnia 18 września 2009 r. zobowiązującej wnioskodawcę do zwrotu zasiłku

chorobowego pobranego za okres od dnia 29 sierpnia 2008 r. do dnia 31 stycznia

2009 r. w kwocie 22.313,43 zł. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że

wnioskodawca wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji

organu rentowego z dnia 18 września 2009 r., chociaż w niniejszej sprawie kwestia

zachowania terminu do złożenia odwołania od tej decyzji była już przedmiotem

postępowań toczących się przed Sądami. Odwołanie wnioskodawcy od decyzji

organu rentowego z dnia 18 września 2009 r., zostało odrzucone w wyroku Sądu

Rejonowego w Ś. z dnia 26 maja 2010 r., (pkt. II wyroku). Zażalenie wnioskodawcy

na to postanowienie oddalił Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2010

r. Następnie w dniu 23 sierpnia 2010 r. wnioskodawca złożył wniosek o

przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego z dnia

18 września 2009 r., który został odrzucony postanowieniem Sądu Rejonowego w

Ś. z dnia 10 grudnia 2010 r. Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł

zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia

22 lutego 2011 r.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu

Okręgowego w Ś. z dnia 22 lutego 2011 r., w całości, wnioskodawca wskazał, że

orzeczenie Sądu Okręgowego jest niezgodne z treścią przepisów – art. 2, art. 45,

art. 78 Konstytucji RP, art. 168, art. 386 § 3, art. 464, art. 4799 § 3 k.p.c., art. 58

k.p.a., oraz art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

ratyfikowanego przez Polską Rzeczypospolitą Ludową w dniu 3 marca 1977 r.

(Dz.U. Nr 38, poz. 167), wniósł o stwierdzenie, niezgodności z prawem

zaskarżonego postanowienia, oraz zasądzenie od organu rentowego kosztów

postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie pełnomocnika,

wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego spowodowały utrzymanie w mocy

postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 10 grudnia 2010 r., odrzucającego

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu

rentowego z dnia 18 września 2009 r., co powoduje powstanie u skarżącego

szkody w postaci obowiązku zwrotu pobranego zasiłku chorobowego w kwocie

22.313,43 zł. Pełnomocnik wskazał także, iż na postanowienie Sądu Okręgowego

w Ś. z dnia 22 lutego 2011 r. wnioskodawcy skarga kasacyjna nie przysługuje bo

jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, którego przedmiotem nie

jest odrzucenie pozwu lub umorzenie postępowania. Nie zachodzą również w

sprawie podstawy do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zarówno z

przyczyn nieważności jak i przyczyn restytucyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W myśl art. 4241 § 1 k.p.c. - w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 4 ustawy

z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr

155, poz. 1037), obowiązującym od 25 września 2010 r., można żądać stwierdzenia

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przywołana treść art. 4241 § 1 k.p.c.

ma zastosowanie do przedmiotowej skargi (wniesionej w dniu 16 kwietnia 2011 r. data stempla biura podawczego), z tego względu, że ustawa zmieniająca nie

zawiera przepisów przejściowych, z których wynikałby obowiązek stosowania

przepisu art. 4241 § 1 k.p.c. w dotychczasowym brzmieniu do skarg wniesionych w

sprawach prawomocnie zakończonych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej

nowelizacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2011 r., I BP

48/10, niepublikowane).

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie

ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji

kończących postępowanie w sprawie, oraz postanowień co do istoty sprawy

kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu

nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń

sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności

wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem

polubownym za granicą (art. 424, art. 519, art. 1148 § 3, art. 1151 1 § 3 i nowy art.

1215 § 3). Od innych prawomocnych orzeczeń skarga nie przysługuje.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 4248 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę jako niedopuszczalną.