II BU 15/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BU 15/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Z. T.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 maja 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację Z. T. od

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 września 2005 r., oddalającego odwołanie

wnioskodawcy od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 26 kwietnia 2005

r., którą dokonano rocznego rozliczenia emerytury wnioskodawcy w związku z

przychodem osiągniętym w 2004 r.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku

sporządzonej dnia 5 lipca 2007 r. wnioskodawca zaskarżył go w całości, zarzucając

naruszenie prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.), a mianowicie: 1) błędną

wykładnię art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin i przyjęcie, że zarejestrowana

działalność

gospodarcza,

mimo

zaprzestania

jej

wykonywania,

powoduje

domniemanie prowadzenia tej działalności gospodarczej, a takie domniemanie

powoduje przyjęcie dla ustalenia ewentualnego zmniejszenia lub zawieszenia

świadczenia przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia

społeczne w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych (art. 104

ust. 1a w związku z art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych); 2) błędną wykładnię art. 104 ust.

1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i

przyjęcie, że w każdym przypadku, nawet w sytuacji zaprzestania działalności i nie

osiągania faktycznych dochodów przez emeryta z działalności gospodarczej, za

przychód mający wpływ na zmniejszenie lub zawieszenie emerytury przyjmuje się

przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w

rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych; 3) pominięcie § 28 ust.

2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej „z dnia 9 grudnia” w sprawie

szczegółowych

zasad

postępowania

i

właściwości

wojskowych

organów

emerytalnych w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz

uprawnionych członków ich rodzin w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.,

powodujące naliczenie domniemanego przychodu emerytowi, mimo nieosiągnięcia

faktycznie takiego przychodu z działalności gospodarczej; 4) błędną interpretację

art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej,

powodującą przyjęcie, że zarejestrowana działalność gospodarcza w każdym

przypadku oznacza jej faktyczne prowadzenie do dnia jej wykreślenia z rejestru

działalności gospodarczej. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, „zaskarżone

orzeczenie w sposób oczywisty narusza wskazane przepisy prawa co doprowadziło

do wydania nieprawidłowego orzeczenia”.

Skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 5.334,41 zł,

wskazując jako uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez

wydanie zaskarżonego wyroku, że kwota ta została mu potrącona tytułem podatku

dochodowego od osób fizycznych, co jest okolicznością bezsporną, a nadto

dołączył wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 18 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., skargę wnosi się do sądu, który wydał

zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się.

Od zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji nie przysługiwał środek

odwoławczy ani inny zwykły środek zaskarżenia, zatem uprawomocniło się ono w

chwili wydania, czyli dnia 8 maja 2007 r. Skarga wnioskodawcy została wniesiona

dnia 9 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie dwóch lat.

Dwuletni termin do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

jest z jednej strony terminem zawitym prawa materialnego, z drugiej zaś - terminem

procesowym. Materialnoprawna funkcja analizowanego terminu wiąże się z

podstawową funkcją skargi polegającą na zainicjowaniu postępowania mającego

doprowadzić do stwierdzenia jednej z przesłanek odpowiedzialności państwa za

działalność judykacyjną - niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art.

4171 § 2 k.c.). Na gruncie prawa materialnego uchybienie terminowi do wniesienia

skargi

powoduje

niemożność

skutecznego

dochodzenia

roszczenia

odszkodowawczego, procesowy charakter omawianego terminu wyraża się

natomiast w tym, że wyznacza on okres, w którym skarga może być wniesiona, a

jego niedochowanie powoduje odrzucenie skargi (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 28/07, LEX nr 347325 oraz z dnia

11 stycznia 2008 r., I BU 15/07, LEX nr 448221).

Z tych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę wnioskodawcy jako wniesioną po terminie.