II BP 8/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 8/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa Państwowego Przedsiębiorstwa Użyteczności Publicznej

'P. w W. Centrum Infrastruktury Oddział Regionalny w B.

przeciwko Z. G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 czerwca 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w T.

z dnia 6 marca 2008 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w T. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z

dnia 6 marca 2008 r., po rozpoznaniu apelacji pozwanego Z. G. od wyroku Sądu

Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 9 listopada 2007

r., zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda Państwowego Przedsiębiorstwa

[…] kwotę 13.216,38 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 lipca do dnia

zapłaty z tytułu odszkodowania, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że

zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem odszkodowania kwotę 9.912,28 zł

z ustawowymi odsetkami od 17 lipca 2007 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w

pozostałej części i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.845,75 zł

tytułem zwrotu kosztów procesu, a od powoda na rzecz pozwanego kwotę 450 zł

tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt I wyroku); oddalił apelację w

pozostałej części (pkt II wyroku); zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę

675 zł kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą (pkt III wyroku)

oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 232,50 zł tytułem kosztów

procesu za instancję odwoławczą (pkt IV wyroku).

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy podzielił rozważania Sądu pierwszej instancji

i uznał, że pozwany dopuścił się zawinionego nieumyślnie naruszenia obowiązków

pracowniczych w zakresie nadzoru nad pracownikami, z którymi miał lub powinien

mieć codzienny kontakt, przez co wyrządził stronie powodowej szkodę niedoboru w

mieniu znajdującym się w magazynach należących do powoda, za które materialnie

odpowiedzialny był magazynier R. K. - podwładny pozwanego. Do zakresu

obowiązków pozwanego należał całokształt zagadnień zawiązanych z prawidłowym

prowadzeniem gospodarki magazynowej na obszarze właściwości RUP w T., a

więc także podejmowanie takich działań jak nadzór nad sprawami kadrowymi

magazynierów, zabezpieczenie mienia znajdującego się w magazynach przed

dostępem osób trzecich, itp. Bez wątpienia uchybienia obowiązków pracowniczych

obarczały pozwanego, który w swoich zeznaniach przyznał, że był pomysłodawcą

dopuszczenia

do

pracy

w

magazynie

osób,

które

nie

były

materialnie

odpowiedzialne za tam znajdujące się mienie, bez zadbania, aby podpisały umowę

o wspólnej odpowiedzialności materialnej z zatrudnionym tam R. K. Jakkolwiek z

materiału dowodowego nie wynika, aby pozwany chciał wyrządzić pracodawcy

szkodę, to jednak w wyniku swojego nierozważnego i lekkomyślnego zachowania

się taką szkodę wyrządził, co mógł i powinien był przewidzieć. Między działaniem

pozwanego a ujawniona szkodą występuje adekwatny związek przyczynowy,

ponieważ gdyby nie zachowanie się pozwanego szkoda w mieniu pracodawcy w

ogóle by nie powstała lub byłaby mniejsza. Sąd Okręgowy uznał równocześnie, że

apelacja pozwanego była zasadna w części dotyczącej wysokości zasądzonego

odszkodowania ze względu na jego stopień winy, dotychczasowy stosunek do

wykonywania obowiązków oraz to, że swoje błędne decyzje podejmował w źle

pojmowanym interesie pracodawcy. W konsekwencji Sąd Okręgowy na podstawie

art. 121 k.p. obniżył zasądzone odszkodowanie o jedną czwartą do kwoty 9.912,28

zł.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia pozwany zaskarżył wyrok w części zmieniającej wyrok Sądu

Rejonowego i zasądzającej od niego na rzecz powoda kwotę 9.912,28 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 17 lipca 2007 r. do dnia zapłaty, zarzucając

naruszenie: 1/ art. 100 § 1 i § 2 pkt 4 k.p. przez przyjęcie, że skarżący nie dopełnił

obowiązków pracowniczych, w szczególności nie wykonywał pracy sumiennie i

starannie oraz nie dbał o dobro pracodawcy, 2/ art. 114 k.p. przez przyjęcie, że

skarżący wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków

pracowniczych wyrządził ze swej winy stronie powodowej ujawnioną szkodę, 3/ art.

115 k.p., przez przyjęcie, że wskutek normalnych następstw wykonywanych przez

skarżącego obowiązków pracowniczych została wyrządzona szkoda, 4/ art. 117 § 1

i art. 118 k.p. przez przyjęcie, że skarżący odpowiedzialny jest za szkodę w

wysokości 1/3 wartości szkody poniesionej przez pracodawcę. Z uwagi na wartość

przedmiotu zaskarżenia, wynoszącą mniej niż dziesięć tysięcy złotych, skarga

kasacyjna nie była dopuszczalna, a jednocześnie nie zaistniała żadna okoliczność

uzasadniająca wniesienie skargi o wznowienie postępowania, a zatem wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Szkodę spowodowaną zaskarżonym wyrokiem stanowi kwota 9.912,68 zł,

którą skarżący zapłacił stronie powodowej po uprawomocnieniu się zaskarżonego

orzeczenia. Ponieważ „pozwanego nie można obciążyć odpowiedzialnością za

powstanie szkody w mieniu powoda, a zatem zapłata przez pozwanego niesłusznie

orzeczonego odszkodowania mieści się w ramach rzeczywistej straty, pozostającej

w adekwatnym związku przyczynowym z wydaniem wyroku”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jako

nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnego orzeczenia może być uwzględniona

tylko wówczas, gdy zarzucane naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany jako

elementarny (oczywisty), a przeto nie może być traktowana jako środek zmierzający do

dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wyroku (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., II BP 6/05, OSNP 2007 nr 3-4, poz.

42). W rozpoznawanej sprawie zabrakło jakichkolwiek proceduralnych zarzutów

skargowych, co oznaczało, że nie było wymaganych kwalifikowanych przesłanek do

podważania ustaleń faktycznych i oceny prawnej zebranego w sprawie materiału

dowodowego, z których wynikało, że skarżący nie dopełnił obarczających go

powinności pracowniczych, przez co przyczynił się do wyrządzenia szkody w mieniu

pracodawcy w sposób obszernie opisany i wyczerpująco oceniony w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku. Dlatego przyjęcie, że skarżący odpowiadał za część ujawnionej

szkody w żadnym razie nie mogło być zaskarżone jako postać kwalifikowanego

naruszenia prawa, a polemika skarżącego z kontestowanym wyrokiem Sądu drugiej

instancji nie zasługiwała na kolejną merytoryczną weryfikację w nadzwyczajnym trybie

postępowania skargowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w

zgodzie z art. 4249 k.p.c.