II BP 29/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 29/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa L. F.

przeciwko Polskiemu Koncernowi Naftowemu O. S.A.

o odprawę pieniężną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w [….]

z dnia 14 lipca 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie L. F.

przeciwko Koncernowi Naftowemu […] o odprawę pieniężną, wyrokiem z 14 lipca

2008 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego z 30 maja 2007 r.

W

skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

wyroku

Sądu

Apelacyjnego pełnomocniczka powódki zarzuciła wyrokowi naruszenie art. 32 ust. 1

i 2 Konstytucji, art. 183a i art. 113 k.p., § 4 Regulaminu grupowego zwolnienia w

Regionalnej Jednostce Organizacyjnej w Warszawie z 14 czerwca 2005 r., art. 9 §

1 k.p., art. 227 k.p.c. Podniosła również że zaskarżone orzeczenie jest z

powyższymi przepisami niezgodne.

Autorka skargi stwierdziła, że wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2008

r. został doręczony skarżącej wraz z uzasadnieniem 23 września 2008 r., zatem

przekroczone zostały już wszystkie terminy z art. 398 5 k.p.c. na wniesienie skargi

kasacyjnej do Sądu Najwyższego. W rezultacie powódce nie przysługuje już w

niniejszej sprawie prawo do wniesienia skargi kasacyjnej.

Ponadto w skardze podniesiono, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowy

wypadek określony w art. 4241 § 2 k.p.c. Mianowicie, skarga kasacyjna nie została

wniesiona z uwagi na fakt, iż po otrzymaniu uzasadnienia wyroku Sądu

Apelacyjnego stan zdrowia powódki znacznie się pogorszył, przez co powódka

była bardziej zajęta walką z chorobą, aniżeli kolejnym etapem dochodzenia swoich

praw w drodze skargi kasacyjnej. Potwierdzeniem kłopotów zdrowotnych powódki

jest zaświadczenie lekarskie, które stanowi załącznik do niniejszej skargi.

Dodatkowo powódka z uwagi na fakt, jej niskich dochodów, nie była w stanie

skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej. W

potrzebnych

jej

informacji,

co

do

możliwości

rezultacie nie uzyskała

jakiegokolwiek

wzruszenia

rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten

wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

wykorzystanie

przez

stronę

przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje

artykuł 4241 § 2 k.p.c. który stanowi, że w wyjątkowych wypadkach, gdy

niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga

przysługuje także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w

sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana

lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych.

W przedmiotowej skardze nie wypełniono warunku wykazania niemożności

wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych (art. 424 5

§ 1 pkt 5 k.p.c.). Trzeba pamiętać, że zgodnie z komentowanym przepisem

skarżący musi „wykazać”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i

przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco

uzasadnić. Oznacza to przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących

środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych

przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. W przedmiotowej skardze jej Autorka nie

tylko nie wykazała, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia nie jest i nie było

możliwe, ale przyznała, że skarga kasacyjna nie została wniesiona z uwagi na fakt,

że po otrzymaniu uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego powódka była bardziej

zajęta walką z chorobą, aniżeli kolejnym etapem dochodzenia swoich praw w

drodze skargi kasacyjnej. Jednocześnie za zupełnie chybiony argument należy

uznać stwierdzenie, że z powodu doręczenia wyroku Sądu Apelacyjnego 23

września 2008 r.

przekroczone zostały wszystkie terminy na wniesienie skargi

kasacyjnej. Sąd Najwyższy przypomina, że art. 3985 § 1 k.p.c. stanowi, że skargę

kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie dwóch

miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej, tak

więc dwumiesięczny termin dopiero rozpoczął swój bieg od dnia 23 września 2008

r. Oznacza to, że wymóg wskazany w

art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

nie został

spełniony.

Wnosząca skargę powołuje co prawda jako podstawę wniesienia skargi art.

4241 § 2 k.p.c., który zwalnia stronę z obowiązku wykazania, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe, jednak w tym przypadku brak

wyjątkowego wypadku uzasadniającego wniesienie skargi. Powołane przez

skarżącą orzeczenie Sądu Najwyższego I CNP 4/06, w którym wskazano ciężką

chorobę jako wypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c., nie

znajduje odniesienia do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Dołączone do skargi

kasacyjnej zaświadczenie lekarskie (k. 437) ma charakter enigmatyczny i nie

można z niego wnioskować występowania u powódki jakiejkolwiek ciężkiej choroby.

Tym samym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem została

odrzucona w oparciu o art. 4248 § 2 k.p.c..