II BP 26/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 26/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko E. S.A.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w J.

z dnia 27 czerwca 2007 r., .

odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz strony

pozwanej 225 (dwieście dwadzieścia pięć) zł tytułem zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w J. w sprawie K.

M. przeciwko E. S.A. o wynagrodzenie, wyrokiem z 27 czerwca 2007 r. oddalił

apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z 20 marca 2007 r.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego

pełnomocnik powoda zaskarżył powyższy wyrok w całości; opierając skargę na

podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o

związkach zawodowych (tekst. jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 854 ze zm. ) oraz

art. 47 k.p. gwarantujących powodowi wyrównywanie wynagrodzenia za cały okres

jego obniżenia przez pozwanego - przez błędną wykładnię i jego niewłaściwe

zastosowanie; naruszenie prawa procesowego tj. art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., przez

niezgodność ustaleń faktycznych z treścią materiału dowodowego,

Jako przepis prawa, z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny; wskazano

art. 32 u.o.z.z.; art. 47 k.p. oraz art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.

Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody, spowodowanej przez wydanie

zaskarżonego

wyroku,

zgłoszono

następujące

dowody:

(-)

wyrok

Sądu

Okręgowego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt VII Pa …/05; (-) wyrok Sądu

Okręgowego z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt VII Pa …/07. Wskutek rażącego

naruszenia przepisów prawa przez Sądy obu instancji powód został pozbawiony

przysługującego mu dodatku wyrównawczego do gwarantowanego chronionemu

działaczowi związkowemu wynagrodzenia. Szkodę uprawdopodabniają powołane

dowody, a także dowody zwarte w aktach sprawy sygn. akt VII Pa …/07 oraz

sprawy sygn. akt: IV P …/07.

Wnoszący skargę wskazał, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej

podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadto zaskarżony wyrok

nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

W skardze wniesiono o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z

art. 32 u.o.z.z.; art. 47 k.p. oraz art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz zasądzenie od

pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W art. 4245 k.p.c. określone zostały wymagania, którym powinna odpowiadać

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przy

czym w § 2 wskazano wymagania formalne przewidziane dla pisma procesowego,

a w § 1 wymienione zostały wymagania istotne skargi. Przyjęta została zatem

zasada analogiczna do uregulowania w art. 3984 k.p.c. skargi kasacyjnej.

W myśl artykułu 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia,

od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w

części; 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; 3) wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; 4) uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe; 6) wniosek o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem. Ponadto § 2 stanowi, że skarga powinna

czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Każde z

sześciu wymagań z art. 4245 § 1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne, a zatem

każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z

nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Rozpoznawana skarga dotknięta jest brakiem co najmniej trzech z

powołanych powyżej sześciu konstrukcyjnych składników skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, niezbędnych do uznania skargi

za sporządzoną w sposób prawidłowy i warunkującą merytoryczne jej rozpoznanie.

Pierwsze z uchybień polega na nieuzasadnieniu podstaw skargi, to jest na

niewyjaśnieniu na czym polegało naruszenie powołanych przepisów (art. 424 5 § 1

pkt 2 k.p.c.).

Kolejne z uchybień polega na nieuprawdopodobnieniu wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie przedmiotowego wyroku z 27 czerwca 2007 r. (art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Spełnienie omawianego wymagania oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła, ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru, oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W postanowieniu z 27

października 2005 r. V CNP 28/05 (niepubl.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarga o

stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy

zapobieganiu wyrządzenia szkody mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia

sądowego, a taką właśnie argumentację przyjął wnoszący skargę.

Następne uchybienie dotyczy braku wykazania niemożności wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych (art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c.). Trzeba pamiętać, że zgodnie z komentowanym przepisem skarżący musi

„wykazać”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę

okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Oznacza to

przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących środków prawnych,

których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby

odnieść skutku. W przedmiotowej skardze jej Autor podał jedynie, że brak jest

ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadto

zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, co oznacza

niespełnienie wymogu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z powołanych względów skarga, jako niespełniająca wymagań z art. 424 5 §

1 pkt 2, 4 i 5 k.p.c., podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.