II BP 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie J. C.

przeciwko M. Spółdzielni Mieszkaniowo Lokatorsko-Własnościowej R. w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego [...]

z dnia 22 sierpnia 2007 r.,

odrzuca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie J. C.

przeciwko M. Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej […] o zapłatę,

wyrokiem z 22 sierpnia 2007 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego z 21

marca 2007 r. w punkcie I i oddalił powództwo; zmienił zaskarżony wyrok w punkcie

3 i zasądził od powoda na rzecz pozwanej 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego; oddalił apelację powoda, zasądził od powoda na rzecz

pozwanej 30 zł zwrotu kosztów sądowych oraz 1800 zł tytułem kosztów zastępstwa

procesowego w instancji odwoławczej.

W

skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

wyroku

Sądu

Apelacyjnego zarzucono temu wyrokowi rażące naruszenie prawa materialnego, to

jest art. 6 k.c. art. 87 § 1 pkt 3 k.p., art. 92 § 1 k.p., art. 171 § 1 k.p. art. 7

Konstytucji RP, art. 32 Konstytucji RP, art. 66 § 1 Konstytucji RP, art. 67 § 1

Konstytucji RP, art. 233 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c.

W skardze podniesiono, że zaskarżony wyrok pozbawia powoda możliwości

uzyskania rekompensaty finansowej za niesłuszne pozbawienie go przez pozwaną

wynagrodzenia za pracę świadczoną w okresie od 1 do 5 października 2003 r.,

wynagrodzenia za chorobowe za okres od 6 października do 4 listopada 2003 r.

oraz

ekwiwalentu

za

urlop.

Powyższe

orzeczenie

spowodowało

znaczny

uszczerbek w majątku powoda.

Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie jest możliwe. Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, przysługuje również w przypadkach, gdy

niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, mimo że

strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Zdaniem

skarżącego w niniejszym przypadku faktem bezspornym jest, że prawa i wolności

powoda zostały naruszone w sposób bezpośredni oraz rażący, przez co nie jest

możliwe zbagatelizowanie przez wymiar sprawiedliwości tej sytuacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten

wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

wykorzystanie

przez

stronę

przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje

artykuł 4241 § 2 k.p.c., który stanowi, że w wyjątkowych wypadkach, gdy

niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga

przysługuje także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w

sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana

lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych.

W przedmiotowej skardze nie wypełniono warunku wykazania niemożności

wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych (art. 424 5

§ 1 pkt 5 k.p.c.). Trzeba pamiętać, że zgodnie z komentowanym przepisem

skarżący musi „wykazać”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i

przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco

uzasadnić. Oznacza to przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących

środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych

przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. W przedmiotowej skardze wartość

przedmiotu zaskarżenia wynosiła 10.098,67 zł, tak więc skarga kasacyjna była

dopuszczalna, jednak nie została złożona.

Wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powołuje jako

podstawę jej wniesienia art. 4241 § 2 k.p.c., który zwalnia stronę z obowiązku

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe, jednak w

tym przypadku brakuje wyjątkowego wypadku uzasadniającego wniesienie skargi.

Autor skargi nie podjął żadnej próby wykazania, że w niniejszej sprawie doszło do

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności

albo praw człowieka i obywatela, a tylko wówczas powołanie się na art. 424 1 § 2

k.p.c. jest uprawnione.

Tym samym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem została

odrzucona w oparciu o art. 4248 § 2 k.p.c.