II BP 16/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 16/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Zespołowi Szkół Ekonomicznych w Ś.

o odszkodowanie, odprawę emerytalną, nagrodę jubileuszową, dodatek

motywacyjny, dodatek za godziny dydaktyczne i sprostowanie świadectwa pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powódki

od wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 24 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Ś. – IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych –

wyrokiem z 24 kwietnia 2009 r.: 1) oddalił powództwo J. J. przeciwko Zespołowi

Szkół Ekonomicznych w Ś. o odszkodowanie, odprawę emerytalną, nagrodę

jubileuszową, dodatek motywacyjny, dodatek za godziny dydaktyczne, 2) umorzył

postępowanie w zakresie sprostowania świadectwa pracy, 3) zasądził od powódki

na rzecz pozwanego 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Powyższy wyrok zaskarżono apelacją, którą Sąd Rejonowy postanowieniem z 1

czerwca 2009 r. odrzucił, wskazując brak opłaty sądowej (30 zł). Powódka

wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Sąd

Rejonowy postanowieniem z 22 lipca 2009 r. wniosek oddalił.

Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku

Sądu Rejonowego z 24 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia

kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej

instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych,

chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych

przysługujących stronie środków prawnych (art. 4241 § 2 k.p.c.).

Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 października

2005 r., V CNP 23/05, LEX nr 186767, skardze o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia jako pismu procesowemu postawione zostały

wysokie wymagania. Skarga ta – podobnie jak skarga kasacyjna – oprócz

warunków formalnych określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. powinna spełniać warunki

należące do istoty skargi (jej treści), które można określić, jak w przypadku skargi

kasacyjnej, mianem jej "cech kreatywnych". Każde z sześciu wymagań z art. 424 5 §

1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne, a zatem każde powinno być wyraźnie

wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest

dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine (postanowienia Sądu Najwyższego: z 8

stycznia 2008 r., I BP 48/07, LEX nr 442671, z 19 kwietnia 2007 r. I BP 18/07, LEX

nr 489024).

Powódka wniosła skargę na orzeczenie sądu pierwszej instancji. W takim

przypadku jedną z przesłanek z dopuszczalności skargi jest wykazanie, że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi na orzeczenie sądu

pierwszej instancji, o którym mowa w art. art. 4241 § 2 k.p.c. Wykazanie wskazanej

przesłanki jest jednym z istotnych wymagań skargi (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.). To

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej w tym zakresie

(postanowienie Sądu Najwyższego z 2 marca 2006 r., I BU 2/05, Lex nr 299165).

W skardze nie wykazano, w jaki sposób orzeczenie Sądu Rejonowego

narusza podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo

prawa człowieka i obywatela. W szczególności za niewystarczające należy uznać

stwierdzenie skarżącej, że Sąd Rejonowy naruszył art. 176 ust. 1 Konstytucji

poprzez

naruszenie

zasady

dwuinstancyjności

sądownictwa

i

odrzucenie

wiarygodnego wniosku powódki o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji,

uniemożliwiając tym samym instancyjną kontrolę orzeczenia.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że nie zachodzi wyjątek, o

którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. i skarga podlega odrzuceniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.).