II BP 15/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 15/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa K. K.

przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 lutego 2012 r.,

na skutek skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 17 lutego 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy oddalił

apelację pozwanego „S.” spółki z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego– Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 października 2010 r. zasądzającego od

pozwanego na rzecz powoda K. K. kwotę 9.000 zł tytułem odszkodowania za

niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.

W dniu 19 sierpnia 2011 r. pełnomocnik pozwanej spółki wniósł skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 17 lutego 2011 r. Zaskarżając wyrok w całości, w podstawach skargi podniósł

zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 k.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że

w ustalonych w sprawie okolicznościach nie miał on zastosowania; art. 94 pkt 10

k.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że powód nie był związany zasadami

współżycia społecznego obowiązującymi u pozwanej, a w konsekwencji na

zarzucie naruszenia podstawowych zasad konstytucyjnych wynikających z art. 32

ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu podstaw skargi pełnomocnik pozwanej podniósł, że

obowiązkiem pracownika wynikającym z art. 100 § 2 pkt 4 k.p. jest ochrona mienia

pracodawcy. Powód, mimo znanego mu zakazu wynoszenia narzędzi pracy ze

sklepu, wyniósł 13 sztuk katalogów handlowych, zatajając ten fakt przed

przełożonym. Według skarżącej, powód swoim nagannym zachowaniem w sposób

rażący naruszył prawo i zasady współżycia społecznego obowiązujące w zakładzie

pracy pozwanego, a w konsekwencji jego działaniu można przypisać charakter

umyślnego działania na szkodę pracodawcy. W ocenie skarżącej powyższe

uzasadniało rozwiązanie umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym z winy

pracownika. Odmienna ocena okoliczności sprawy dokonana przez sądy

powszechne

i

niekorzystne

wyroki

oraz

wyegzekwowanie

przez

powoda

odszkodowania w praktyce pozbawiają pozwaną efektywnych środków prawnych

mających na celu utrzymanie porządku prawnego w zakładzie pracy pozwanej.

Zdaniem skarżącej, zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem

konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa i zasady ochrony prawa

własności pracodawcy.

Skarżąca wskazała, że przez wydanie zaskarżonego orzeczenia pozwanej

została wyrządzona szkoda majątkowa. Powód wyegzekwował bowiem zasądzone

wyrokiem odszkodowanie wraz z kosztami postępowania w drodze egzekucji

sądowej. Wzruszenie prawomocnego wyroku za pomocą skargi kasacyjnej nie było

zaś możliwe z uwagi na wartość przedmiot zaskarżenia, która jest niższa niż

10.000 zł, co czyniło z mocy art. 3982 § 1 k.p.c. skargę taką niedopuszczalną.

Pozwana podniosła też, że zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego jest

sprzeczny z prawem, a z uwagi na poniesienie przez skarżącą szkody majątkowej

w związku z wydaniem tego orzeczenia konieczne jest sądowe stwierdzenie tej

niezgodności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku w

części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c., powinna zawierać między innymi

przytoczenie jej podstaw wraz z uzasadnieniem (pkt 2) oraz wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3). Wymagania skargi

wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako

istotne elementy skargi, różne funkcje i cele. Przytoczenie podstaw skargi i ich

uzasadnienie pozostaje w związku z treścią art. 424 4 k.p.c., natomiast wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, jest konieczne, bowiem

istotą skargi jest właśnie stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z

prawem, a więc konkretnym jego przepisem. Naruszenia prawa materialnego lub

procesowego mogą, ale nie muszą, spowodować niezgodności z prawem. Przepisy

powołane w podstawach skargi niekiedy będą jednocześnie przepisami, z którymi

zaskarżony wyrok jest niezgodny, nie zawsze jednak zależność taka będzie

występować. W związku z tym wypełnieniem obowiązków określonych w art. 424 5 §

1 pkt 2 i 3 k.p.c., (nota bene nałożonych na osoby uprawnione do sporządzenia

skargi, którymi są profesjonalni pełnomocnicy procesowi lub podmioty o

kwalifikacjach wskazanych w ustawie), jest wyodrębnienie tych elementów

konstrukcyjnych, którego to warunku nie spełnia skarga w rozpoznawanej sprawie.

Nie wymienia bowiem przepisów, z którymi

zaskarżony wyrok jest niezgodny,

ograniczając się do wskazania podstaw skargi. Nie stanowi spełnienia wymagania

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. określenie, że wyrok jest niezgodny z

prawem, bez wskazania konkretnych przepisów, których ten zarzut dotyczy.

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 424 8 § 1

k.p.c.).