II BP 15/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 15/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa A. C.

przeciwko P. M. M. i Wspólnicy spółce jawnej w W.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 28 maja 2008 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Pracodawca P. M. M. i Wspólnicy spółki jawnej wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. z 28 maja 2008 r., którym oddalono jego apelację od wyroku

Sądu Rejonowego zasądzającego na rzecz powódki A. C. odszkodowanie w

kwocie 5.802,78 zł za naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę.

Sprawę tę poprzedzało rozwiązanie stosunku pracy powódki i przywrócenie jej do

pracy prawomocnym wyrokiem sądu drugiej instancji z 25 marca 2004 r. (Sądu

Okręgowego w T.). Pozwana twierdziła, że po tym wyroku stosunek pracy nie

został reaktywowany. W tej sprawie ustalono, że powódka wyrażała wolę

zatrudnienia po przywróceniu do pracy wyrokiem z 25 marca 2004 r. i doszło do

reaktywacji stosunku pracy. Interpretacja art. 48 § 1 k.p. przez pracodawcę była

wadliwa i sprzeczna z podjętymi później działaniami. Po przywróceniu do pracy

pozwany rozwiązał z powódką umowę o pracę bez wypowiedzenia oświadczeniem

17 maja 2005 r., jednak z naruszeniem formalnym z art. 30 § 3 k.p. i materialnym z

art. 52 § 1 k.p., co stanowiło podstawę do zasądzenia powódce odszkodowania.

W

podstawach skargi zarzucono naruszenie prawa materialnego

i

procesowego.

W zakresie pierwszego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61

§ 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 48 § 1 k.p., polegające na uznaniu, że

powódka wysyłając listem poleconym 1 kwietnia 2004 r. oświadczenie o gotowości

do

niezwłocznego

podjęcia

pracy

dochowała

terminu

do

jego

złożenia

przewidzianego w art. 48 § 1 k.p. i była gotowa do niezwłocznego podjęcia pracy

pomimo podtrzymywania wniosku o udzielnie jej urlopu wychowawczego.

Zarzuty procesowe dotyczyły naruszenia art. 382, art. 382 w związku z art.

232 i art. 233 § 1, art. 381 oraz art. 385 k.p.c., wobec bezpodstawnego, mimo

okoliczności wskazujących na taką konieczność, nie uzupełnienia przez Sąd

Okręgowy

postępowania

dowodowego

zarówno

w

zakresie

dowodów

wnioskowanych przez pozwaną jak i w okolicznościach wskazujących na

konieczność przeprowadzenia dowodów nie wskazanych przez stronę, nie

poddaniu przez Sąd właściwej analizie prawnej podniesionych w apelacji zarzutów

pozwanej naruszenia art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p. i art. 48 § 1 k.p.c.,

wreszcie nie dokonania przez Sąd Okręgowy samodzielnej wszechstronnej,

zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego analizy całokształtu materiału

dowodowego, niezbadanie przez pryzmat

zarzutów apelacji czy Sąd pierwszej

instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy oraz błędnego przyjęcia, iż Sąd

pierwszej instancji w ramach swobodnej ceny dowodów wnikliwie ocenił materiał

dowodowy, wreszcie wobec oddalenia apelacji pozwanej mimo oczywistej

zasadności zarzutów naruszenia art. 233 k.p.c. oraz art. 61 k.c. w związku z art.

300 k.p. i 48 § 1 k.p.

Wyrok objęty skargą jest niezgodny z art. 61 § 1 k.c. w związku z art. 300

k.p. i art. 48 § 1 oraz art. 56 k.p., a także z art. 382 k.p.c., art. 382 w związku z art.

232 i art. 233 § 1, art. 381 oraz 385 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia Sąd Najwyższy nie rozpoznaje ponownie merytorycznie sprawy, gdyż

było to przedmiotem sporu pomiędzy stronami sprawy głównej, lecz ocenia, czy

objęte skargą orzeczenie jest niezgodne z przepisami, których naruszenie zarzuca

skarżący w podstawach skargi (art. 42410 k.p.c. w związku z art. 4245 § 1 pkt 2

k.p.c.).

Skarga jest oczywiście bezzasadna i dlatego odmówiono przyjęcia jej do

rozpoznania.

Przede wszystkim dlatego, że nie podważa sedna rozstrzygnięcia, które

prawo do odszkodowania przyznało za naruszenie przepisów o rozwiązywaniu

umów o pracę, czyli art. 30 § 3 k.p. i art. 52 § 1 k.p.

Skarga w ogóle nie zarzuca ani nie podważa zastosowania tych przepisów.

Prawo materialne z podstawy skargi skupia się tylko na kwestii czy doszło do

reaktywacji stosunku pracy po orzeczeniu sądu, tymczasem zakres orzeczenia jest

szerszy, gdyż Sąd stwierdza istnienie stosunku pracy po reaktywacji, który potem

niezgodnie z prawem został rozwiązany. Widać więc że zarzuty podstawy skargi

nie obejmują istotnej części orzeczenia, która wykracza poza problem samej

reaktywacji.

Druga podstawa skargi ma podobne mankamenty i to z kilku przyczyn.

Przede wszystkim skoro istota orzeczenia przyznającego odszkodowanie

(art. 56 k.p., art. 52 k.p., art. 30 § 3 k.p.) rozmija się z zarzutem materialnym skargi,

to również zarzuty procesowe nie idą dalej, jak tylko żądając ustalenia

prawidłowego stanu faktycznego co do stwierdzenia wyrażenia przez powódkę

gotowości do pracy w terminie z art. 48 § 1 k.p.c. Innymi słowy podstawa

procesowa

skargi

kwestionuje

ustalenia

faktyczne,

co

z

gruntu

jest

niedopuszczalne z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 398 3 § 3 k.p.c., art.

39813 § 2 k.p.c. w związku z art. 42412 k.p.c. Innymi słowy w rozpoznaniu skargi

zachodziłoby związanie ustalonym stanem faktycznym stanowiącym podstawę

zaskarżonego wyroku. Podstawa ta jest szersza, gdyż ustala stosunek pracy w

chwili rozwiązania umowy o pracę, a więc znacznie później niż moment reaktywacji

po przywróceniu do pracy. Nawet gdyby uznać, że nie wszystkie z wskazanych w

podstawie procesowej skargi przepisy podlegałyby pod reżim przeszkody

procesowej z art. 3983 § 3 w związku z art. 42412 k.p.c., to nadal pozostawałoby

ograniczenie z art. 39813 § 2 w związku z art. 42412 k.p.c. Tym bardziej, że

podstawa procesowa skargi kwestionuje jedynie dotychczasowe postępowanie

dowodowe. W trybie skargi z art. 4241 k.p.c. nie prowadzi się żadnego

postępowania

dowodowego

ani

nie

ocenia

się

samodzielnie

dowodów

przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie pomiędzy stronami sporu. Granicę

postępowania dowodowego dla Sądu Najwyższego w rozpoznaniu skargi z art.

4241 k.p.c. stanowi dwuinstancyjne postępowanie dowodowe przed sądem

powszechnym.

Ocena podstaw skargi uzasadnia odmowę przyjęcia jej do rozpoznania na

podstawie art. 4249 k.p.c. Bezzasadność skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywista, gdy już z samej jej treści

wynika, że nie zostałaby uwzględniona w razie przyjęcia jej do rozpoznania (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2008 r., III BP 3/08, OSNP 2010 r.

Nr 1-2, poz. 13).