II BP 12/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 12/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa T. P.

przeciwko P.G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą V. Autokarowe

Usługi Transportowe

o wynagrodzenie i należności z tytułu podróży służbowych ,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 13 października 2011 r.,

na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 24 czerwca 2010 r.,

1. odrzuca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku,

2. zasądza od T. P. na rzecz P. G. prowadzącego działalność

gospodarczą pod firmą V. Autokarowe Usługi Transportowe

kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł. tytułem kosztów zastępstwa

procesowego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy, działając jako sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 24

czerwca 2010 r., oddalił powództwo T. P. (powód) przeciwko P. G. prowadzącemu

działalność gospodarczą pod nazwą V. o zapłatę równowartości kwoty 7980,27

GBP z tytułu podróży służbowych odbywanych poza granicami kraju oraz tytułu

niewypłaconego wynagrodzenia za pracę oraz kwoty 1218 z tytułu wynagrodzenia

za pracę w ramach podróży służbowej wraz z ustawowymi odsetkami.

Powód pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. zaskarżył powyższy wyrok

w całości skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem. Wykonując dyspozycję

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. pełnomocnik powoda argumentuje, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe,

ponieważ

brak

ustawowej

podstawy

do

wznowienia

postępowania,

zaś

przedmiotowy wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Pełnomocnik

powoda wywodzi, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególny przypadek, o którym

mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Zaskarżone orzeczenie narusza bowiem jedną

z podstawowych zasad porządku prawnego, jakim jest prawo do wynagrodzenia za

wykonaną pracę, będące z kolei podstawową zasadą prawa pracy wyartykułowaną

w art. 13 k.p. Zaskarżone orzeczenie pozbawia bowiem powoda dodatków do

wynagrodzenia, które przysługiwały mu z tytułu podróży służbowych poza

granicami kraju, zaś wydając zaskarżone orzeczenie Sąd Okręgowy zaakceptował

stosowane przez pozwanego praktyki, które należy uznać za niezgodne

z powyższą podstawową zasadą prawa pracy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zasadniczo skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem służy zaskarżaniu

prawomocnych wyroków sądów drugiej instancji kończących postępowanie

w sprawie. Wyjątkowo natomiast, zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., skarga służy także

od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. Jeżeli zatem skargę wniesiono w sytuacji

określonej w art. 4241 § 2 k.p.c., w skardze tej powinno znaleźć się bliższe

uzasadnienie tego, że występuje właśnie wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi (postanowienia SN z dnia 18 marca 2007 r., IV CNP 48/07,

niepublikowane; z 23 stycznia 2009 r., I CNP 107/08, Lex Nr 738071; z dnia

22 czerwca 2011 r., II BP 7/11, niepublikowane).

Wstępnym warunkiem zastosowania przepisu art. 424 1 § 2 k.p.c. jest

zaistnienie

owego

orzecznictwie

„wyjątkowego

uznaje

się

wypadku”.

między

innymi

Za

taki

w

nieskorzystanie

dotychczasowym

przez

stronę

z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,

klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu

(postanowienia SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC z 2006 r., Nr 6, poz.

113; z dnia 22 czerwca 2011 r., II BP 7/11). Pojęcie „wyjątkowego wypadku” odnosi

się do szczególnych okoliczności i przyczyn usprawiedliwiających nieskorzystanie

przez stronę z przysługujących jej zwykłych środków prawnych (postanowienia SN

z dnia 23 stycznia 2009 r., I CNP 107/08; z dnia 9 maja 2008 r., I CNP 19/08,

niepublikowane). Natomiast podjęcie czynności procesowych nieadekwatnych do

należytej ochrony interesów strony nie pozwala przyjąć, że do niezaskarżenia

kwestionowanego

w

skardze

orzeczenia

doszło

na

skutek

wyjątkowych

okoliczności w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. (wyrok SN z dnia 24 czerwca 2009 r.,

I CNP 28/09, niepublikowane).

Skarga powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu

Okręgowego nie spełnia powyższych wymogów. Nie zawiera bowiem w części

dotyczącej przesłanki, o której mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., żadnego wywodu

pozwalającego przekonać Sąd Najwyższy o zaistnieniu takiej wyjątkowej sytuacji w

sytuacji, gdy powód nie skorzystał za zwykłego środka prawnego zaskarżenia

wyroku Sądu pierwszej instancji w postaci apelacji (postanowienie SN z dnia 16

czerwca 2011 r., I CNP 1/11, niepublikowane).

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c. orzekł jak w sentencji.