II BP 12/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 12/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa J. A.

przeciwko Spółce Jawnej J. i M. M. prowadzonej pod nazwą S. w T.

o zapłatę i odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2009 r.,

skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 26 września 2008 r.,

odrzuca skargę, przyznaje stronie pozwanej od strony

powodowej kwotę 420 złotych (czterysta dwadzieścia) tytułem

zwrotu kosztów postępowania o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego

Sądu Pracy i Ubezpieczeń w K., z dnia 26 września 2008 r. oddalającego apelację

powoda – J. A. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w T. z dnia 26 maja

2008 r., IV P …/08, pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie prawa materialnego –

art. 99 § 1 i 2 k.p., art. 291 § 1 k.p. Ze względu na wartość przedmiotu sporu

skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej od

zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na przyjęcie do rozpoznania, gdyż nie zostały

naruszone wskazane w niej przepisy prawa materialnego.

W kwestii naruszenia przepisów art. 99 § 1 i 2 k.p. należy stwierdzić, że

przepisy

te

są

podstawą

do

odpowiedzialności

pracodawcy

za

szkodę

spowodowaną niewydaniem lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy.

Zasadniczo odpowiedzialność ta dotyczy szkody polegającej na pozostawaniu

pracownika bez pracy. W tej sytuacji nie mają zastosowania przepisy art. 471 i n.

k.c. gdyby nawet rozważać możliwość dochodzenia naprawienia innej szkody, niż

pozostawanie bez pracy, na podstawie art. 471 k.c., (wyrok SN II PK 36/04), to

należałoby najpierw określić na czym ta szkoda miałaby polegać. Roszczenie o

naprawienie szkody zawsze zależy od istnienia i stwierdzenia szkody wyrządzonej

przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego

świadectwa pracy (zob. wyrok SN z dnia 4 marca 2008 r., II PK 178/07). W skardze

określono zaś jedynie, że szkoda obejmuje odszkodowanie z tytułu niezgodnego z

prawem rozwiązania umowy o pracę (3.380 zł) oraz odszkodowanie (stratę 1.000

zł) w związku z niewydaniem świadectwa pracy.

Nie został także naruszony przepis art. 264 § 1 k.p. Zgodnie z nim odwołanie

od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia

doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Nie ulega żadnej wątpliwości,

że termin określony w tym przepisie ma zastosowanie także do wypowiedzenia

umowy na czas określony. W pojęciu „odwołanie” mieści się również roszczenie o

odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia (wyrok SN z dnia 16 czerwca

1999 r., I PKN 117/99, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 646). Tak więc w tej sytuacji

nie ma zastosowania art. 291 k.p., który reguluje problem przedawnienia roszczeń.

Ponadto

należy

pamiętać,

że

bez

skutecznego

wytoczenia

powództwa,

wniesionego z zachowaniem terminu, o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,

o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie pracownik nie może w żadnym innym

postępowaniu powoływać się na bezprawność rozwiązania umowy, jako na

przesłankę roszczeń odszkodowawczych (wyrok SN z dnia 25 lutego, II PK

164/08).

Należy więc stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż nie

narusza wskazanych w skardze przepisów. Na tej podstawie należało więc uznać,

że skarga jest oczywiście bezzasadna.

Ponadto należy zauważyć, że Sąd Rejonowy w T. ustanowił adwokata z

urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Tymczasem sporządził on skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Tym samym nie było

możliwe przyznanie kosztów za udzielenie pomocy prawnej z urzędu.

Z tych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił

jak w sentencji.