I ZIZ 5/22 · Sąd Najwyższy

I ZIZ 5/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wojciechowski w sprawie wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2023 r., zażalenia wniesionego przez pełnomocnika wnioskodawcy X. Y. - radcę prawnego B. W. na zarządzenie Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt I DPI 5/22 w przedmiocie odmowy przyjęcia – na podstawie art. 80 § 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej: u.s.p.), jako oczywiście bezzasadnego – wniosku pełnomocnika wnioskodawcy X. Y. – radcy prawnego B. W. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w […]: A. B., I. K. i D. Z. postanowił: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

W dniu 25 lutego 2022 r. do Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej wpłynął wniosek o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w […]: A. B. (prezesa), I. K. i D. Z., złożony przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego X. Y. – radcę prawnego B. W. Do wniosku zostały załączone dokumenty w postaci kopii prywatnego aktu oskarżenia przeciwko ww. sędziom z dnia 22 kwietnia 2018 r. oraz pełnomocnictwo (wniosek wraz z załącznikami – k. 2-15).Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej zarządzeniem z dnia 21 marca 2022 r., odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w […]:

A. B. (prezesa), I. K. i D. Z., z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek jest oczywiście bezzasadny. W uzasadnieniu wniosku, Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej uznał, iż wniosek ten nie spełnia warunków uzasadniających merytoryczne rozpoznanie. W pierwszej kolejności zauważył, że sformułowany przez radcę prawnego B. W. wniosek o zezwolenie na pociągnięcie ww. sędziów do odpowiedzialności karnej dotknięty jest wadami. Zarzut popełnienia czynów, których mieli się dopuścić sędziowie został wyeksponowany w treści prywatnego aktu oskarżenia, nie zaś we wniosku.

Ponadto, do ww. wniosku nie zostały dołączone dowody, które pozwoliłyby na zrekonstruowanie stanu faktycznego i na tej podstawie dokonanie oceny stopnia uzasadnienia podejrzenia popełnienia przez sędziów przestępstw opisanych we wniosku, tj. z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. Radca prawny B. W. do wniosku załączyła jedynie kopię prywatnego aktu oskarżenia z dnia 22 kwietnia 2018 r. skierowanego do Sądu Rejonowego w […], a następnie przekazanego do Sądu Rejonowego w […] i zarejestrowanego pod sygn. akt XIV K 1220/19. Dalej wskazano, że brakuje innych dowodów świadczących o popełnieniu czynu z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k., chociażby dowodów wskazanych w uzasadnieniu prywatnego aktu oskarżenia (załącznik nr 2), m.in. kserokopii dokumentów (odpisów, protokołów, zarządzeń, orzeczeń) z akt sprawy Sądu Rejonowego w […] o sygn.

VIII W 2157/17 oraz z akt sprawy Prokuratury Rejonowej w […] o sygn. PR 4 Ds.[…] (zarządzenie – k. 16-17).Na powyższe zarządzenie zażalenie w dniu 9 maja 2022 r. złożył pełnomocnik oskarżyciela prywatnego X. Y. – radca prawny B. W., która zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., poprzez odmówienie przyjęcia wniosku do rozpoznania pomimo, iż wniosek zawierał wystarczające podstawy zarówno faktyczne jak i prawne. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, przyjęcie wniosku i wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej ww. sędziów.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że w przedmiotowym wniosku, w wystarczający sposób zostało wykazane działanie z premedytacją ww. sędziów poprzez prowadzenie sprawy bez żadnej podstawy prawnej, łamiąc przepisy prawa karnego, przepisy prawa postępowania karnego, przepisy Konstytucji RP, w tym prawa do bezstronności sądu i prawa do obrony (sędziowie odrzucili bez uzasadnienia wszystkie dowody na niewinność X. Y. i B. W., w tym wiele dowodów w postaci nagrań audio, audi-video oraz zdjęć i nie odnieśli się w żaden sposób do wniosków X.

Y.). Nadto, skarżąca podała, że ww. sędziowie dopuścili się również prowadzenia sprawy przez ponad 2 lata bez określenia daty przedawnienia wykroczenia, zaś ich postępowanie nie mieści się w granicach przyznanych ich uprawnień, gdyż doszło do naginania prawa poprzez procedowanie procesu pomimo negatywnych przesłanek procesowych. Zdaniem skarżącej, działania ww. sędziów mają charakter oczywistego i rażącego naruszenia prawa oraz wyczerpują znamiona art. 212 § 1 k.k., art. 216 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. (zażalenie – k. 37-46).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest niezasadne, a zatem zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 434 § 1 k.p.k., stosowanym odpowiednio w tzw. postępowaniu immunitetowym ze względu na treść art. 80d § 1 zdanie 3 u.s.p. oraz art. 128 u.s.p., sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść osoby, której dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, tylko w granicach zaskarżenia oraz jedynie w wypadku stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym (zob. postanowienie SN z 30 listopada 2022 r.

I ZIZ 2/22). W niniejszej sprawie nie stwierdzono okoliczności, które nakazywałyby bądź to z urzędu przekroczyć granice zaskarżenia, bądź to uwzględnić z urzędu uchybienia, których nie podniesiono ‎w zażaleniu, dlatego Sąd Najwyższy w dalszych wywodach uzasadnienia odniesie się ściśle do treści zażalenia z dnia 9 maja 2022 r. Zdaniem Sądu Najwyższego, analiza wniesionego środka odwoławczego prowadzi do wniosku, że stanowi on jedynie polemikę z trafnymi ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia.

Skarżąca w zażaleniu nie wskazała przekonywujących okoliczności, które pozwoliłyby stwierdzić, że stanowisko wyrażone w zarządzeniu, co do istoty rozstrzygnięcia, jest niezasadne. Ponadto, skarżąca w swoim zażaleniu nie wskazała żadnych nowych okoliczności sprawy, które pozwoliłyby stwierdzić, że stanowisko prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej, a zawarte w zaskarżonym zarządzeniu, co do istoty rozstrzygnięcia było niezasadne. Skarżąca zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., poprzez odmówienie przyjęcia wniosku do rozpoznania pomimo, iż wniosek zawierał wystarczające podstawy zarówno faktyczne jak i prawne.

Natomiast, z uzasadnienia zażalenia nie wynika jakich uchybień w zakresie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy ‎i doświadczenia życiowego dopuścił się ten organ w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sąd Najwyższy zauważa, że zażalenie skarżącej stanowi powtórzenie argumentów użytych we wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w […]: A. B., I. K. i D. Z. Skarżąca nie wykazała błędów wraz z podstawą odwoławczą i udokumentowaniem, że dopuszczenie się określonego uchybienia przez prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w zaskarżonym zarządzeniu mogło mieć wpływ na wynik sprawy.Na marginesie, Sąd Najwyższy odnosząc się do wniosku skarżącej zawartego na stronie 10 zażalenia (k. 46), dotyczącego załączenia do niniejszej sprawy akt sprawy o sygn.

VIII W 2157/17 prowadzonej wcześniej przez Sąd Rejonowy w […] wraz z nagraniami z rozpraw oraz załączenia akt sprawy z Prokuratury Okręgowej w […] o sygn. PR 4 Ds.[…], stwierdza, że to składający przedmiotowy wniosek powinien zadbać o to, by był on prawidłowo sformułowany i nie zawierał braków formalnych oraz powinien przedstawiać dowody, które pozwoliłyby na ustalenie przez sąd immunitetowy, czy zachodzi dostatecznie uzasadnione prawdopodobieństwo popełnienia przez sędziego przestępstwa. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. [M.

T.][ms]