Legislator Case Law & Legislation
I ZI 65/23 AI generated

I ZI 65/23 · Sąd Najwyższy

Case Number I ZI 65/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome uchwała

Legislator summary

AI generated

I ZI 65/23 UCHWAŁA Dnia 26 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł WojciechowskiProtokolant st. inspektor sądowy Łukasz Kaczmarek po rozpoznaniu, na posiedzeniu jawnym, w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, ‎w dniu 26 listopada 2024 r., z udziałem: sędziego Sądu Apelacyjnego w W. M. L. – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, obrońcy - sędziego Sądu Rejonowego w O. M. N., obrońcy - sędziego Sądu Okręgowego w O. M. C., Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – sędziego P. S., Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – sędziego P.R. oraz wnioskodawcy K.

Legislator headnote

AI generated

art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 212 § 1 k.k, art. 313 § 1 k.p.k, art. 303 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 267 § 3 k.k; I ZI 65/23 · Sąd Najwyższy: Ponadto, sąd dyscyplinarny w postępowaniu o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej ma obowiązek oceny przedłożonych wraz z wnioskiem dowodów na zasadach określonych w przepisach k.p.k., a więc przede wszystkim zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, o jakiej mowa w art. 7 k.p.k., czyli z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Podane w tym przepisie kryteria (logika, wiedza i doświadczenie), pozwalają również na dokonanie kontroli przestrzegania przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów w konkretnej sprawie, tym samym mają uniemożliwiać tzw. dowolną ocenę dowodów.

Keywords

AI generated
offences against privacy private criminal prosecution privilege against self-incrimination recording contract criminal voluntary disclosure personal hearing

Cited Legislation

AI generated
art. 42 ust. 3 Konstytucji RP
47 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art.
art. 212 § 1 k.k
czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 212 § 1 k.k.
art. 313 § 1 k.p.k
art. 303 k.p.k
Tym samym powyższe pojęcie należy interpretować jako coś więcej niż uzasadnione podejrzenie, jakim posłużył się ustawodawca w art. 303 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 267 § 3 k.k
Analiza treści przedmiotowej wypowiedzi doprowadziła Sąd Najwyższy do przekonania, iż miała ona charakter bezosobowy, stwierdzający to co wynika z przepisów, a konkretnie z art. 267 § 3 k.k., zgodnie z którym przestępstwem jest posługiwanie się m.in.
art. 49 Konstytucji RP
jest tajemnica komunikowania się i związane z nią prawo do prywatności, gwarantowane przez art. 49 Konstytucji RP, art.
art. 212 k.k
W kontekście wypełniania znamion przestępstwa z art. 212 k.k., bez znaczenia dla oceny, wypowiedzi sędziego M.

Cited Case Law

AI generated
II KK 265/15
postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2016 r., II KK 265/15).
AI generated
IV Ka 11/25
Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 11/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
I KK 432/23
I KK 432/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art.
II KO 64/23
II KO 64/23 POSTANOWIENIE Dnia 31 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Zbigniew Kapiński w sprawie o czyn z art.
XII K 172/24
Sygn. akt XII K 172/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2025 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSO Katarzyna Stasiów Protokolant: Natalia Krzywkowska przy udziale prokuratora Wojciecha Łuniewskiego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10.02.2025 r. sprawy R. Z. syna R. i A. z domu U., urodzonego (...) w W. oskarżonego o to, że: w nieustalonym dniu, jednakże nie później niż do dnia 2 lutego 2023 r. w K. znieważył Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej A. D. poprzez użycie w nagraniu udostępnionym na portalu (...) wobec niego określeń powszechnie uznawanych za obraźliwe oraz pomówił go za pomocą środków masowego komunikowania o takie postępowanie oraz właściwości, które mogą go poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem z powodu (...) tj. o czyn z art. 135 § 2 k.k. w zb. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. I. R. Z. uznaje za winnego zarzucanego mu czynu, z tym, że ustala, że popełniony został w nieustalonym dniu w okresie od 16 stycznia 2023 r. do 2 lutego 2023 r. i za to na podstawie art. 135 § 2 k.k. w zb. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. skazuje go, a na podstawie art. 135 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu 20 (dwadzieścia) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych; IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej grzywny zalicza oskarżonemu jeden dzień zatrzymania – 2 listopada 2023 r., uznając grzywnę za wykonaną do wysokości 2 (dwóch) stawek dziennych; V. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; VI. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby; VII. na podstawie art. 93 a pkt 2 k.k. orzeka względem oskarżonego środek zabezpieczający w postaci terapii; VIII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. M. kwotę 1200 (jednego tysiąca dwustu) złotych powiększoną o obowiązującą stawkę podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę R. Z. z urzędu; IX. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając wydatkami Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt XII K 172/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 R. Z. R. Z. w nieustalonym dniu w okresie od 16 stycznia 2023 r. do 2 lutego 2023 r. w K. znieważył Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej A. D. poprzez użycie w nagraniu udostępnionym na portalu (...) wobec niego określeń powszechnie uznawanych za obraźliwe oraz pomówił go za pomocą środków masowego komunikowania o takie postępowanie oraz właściwości, które mogą go poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem z powodu (...) to jest popełnił przestępstwo kwalifikowane z art.135 § 2 k.k. w zb. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty R. Z. był użytkownikiem mediów społecznościowych, na portalu użytkował konto o nazwie (...), zaś na portalu (...) konto o nazwie (...) Jego aktywność na wymienionych portalach społecznościowych skupiała się głównie wokół polityki oraz polegała m.in. na nagrywaniu i publikowaniu filmów, w których komentował wydarzenia polityczne i społeczne. Przebywając w biurze przedsiębiorstwa małżonki D. Z. w K. przy (...) w nieustalonym dniu w okresie od 16 stycznia 2023 r. do 2 lutego 2023 r., nagrał film, w którym znieważył Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej A. D., a następnie udostępnił ten film do publicznej wiadomości dla nieograniczonej grupy użytkowników na portalu społecznościowym (...). Na przedmiotowym nagraniu oznaczonym w tle napisem „(...)” oraz nazwą użytkownika (...) R. Z. wypowiedział się na temat Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej następująco: (...) R. Z. cierpi na(...) W czasie wyżej opisanego zdarzenia R. Z. miał ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. - nagranie z (...) na płycie CD k. 3 t. 1 - protokół oględzin utrwalonych zapisów (nagrania z (...)) k. 12-14 t. 1 - zeznania P. P. k. 37-38 t. 1 - protokół oględzin danych telekomunikacyjnych uzyskanych od (...) zapisanych na płycie CD k. 94-95 t. 1 - dane telekomunikacyjne k. 106-112 t. 1 - częściowo wyjaśnienia oskarżonego R. Z. k. 137-139 t. 1, k. 337-338 t. II - protokół przeszukania oskarżonego wraz ze spisem i opisem zatrzymanych rzeczy k. 127-129 t. 1 - protokół z wykonanych czynności z zakresu badań fonoskopijnych k. 158-160 k. 1 - sprawozdanie oraz protokół z pobrania materiału porównawczego w postaci mowy wraz z załącznikami k. 161-171 t. 1 - protokół oględzin danych ujawnionych w telefonie oskarżonego k. 249-250 t. 2 - opinia sądowo-psychiatryczna k. 308-311 t. 2 - dokumentacja medyczna oskarżonego k. 312-324 t. 2 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ---- ---------------- ------------------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------------------------------- --------------------------- ----------- 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu - nagranie z (...) na płycie CD (k. 3 t. 1) - treść nagrania zgodna z wyjaśnieniami oskarżonego R. Z. oraz zdjęciami z telefonu komórkowego oskarżonego - protokół oględzin utrwalonych zapisów - nagrania z (...) (k. 12-14 t. 1), protokół oględzin danych telekomunikacyjnych uzyskanych od (...) zapisanych na płycie CD (k. 94-95 t. 1), protokół przeszukania oskarżonego wraz ze spisem i opisem zatrzymanych rzeczy (k. 127-129 t. 1), protokół z wykonanych czynności z zakresu badań fonoskopijnych (k. 158-160 k. 1), sprawozdanie oraz protokół z pobrania materiału porównawczego w postaci mowy wraz z załącznikami (k. 161-171 t. 1), protokół oględzin danych ujawnionych w telefonie oskarżonego (k. 249-250 t. 2) - protokoły sporządzone zostały przez organ do tego uprawniony zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, jak również nie były kwestionowane przez strony - zeznania P. P. (k. 37-38 t. 1) - zeznania świadka były spontaniczne, rzeczowe i odpowiadały treści nagrania z (...), które świadek zobaczył na (...) przesłał w wiadomości e-mail do (...) w celu zawiadomienia o znieważeniu Prezydenta RP - dane telekomunikacyjne (k. 106-112 t. 1), dokumentacja medyczna oskarżonego (k. 312-324 t. 2) - dokumentacja ta sporządzona została przez podmioty do tego uprawnione wedle odpowiednich regulacji prawnych i z tego względu nie wzbudziła zastrzeżeń sądu co do swej wiarygodności - częściowo wyjaśnienia oskarżonego R. Z. (k. 137-139 t. 1, k. 337-338 t. 2) – na uwzględnienie zasługiwały wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim odnosiły się do faktu nagrania i opublikowania na portalu (...) filmu objętego zarzutem aktu oskarżenia, albowiem w tej części były zgodne z zabezpieczonym nagraniem z (...) - opinia sądowo-psychiatryczna (k. 308-311 t. 2) - opinia została wydana przez biegłych sądowych, uznanych specjalistów w swych dziedzinach, po zapoznaniu się przez biegłych z aktami sprawy, a także po przeprowadzeniu badania oskarżonego, ponadto w toku postępowania nie ujawniły się okoliczności świadczące o braku wiedzy i bezstronności biegłych 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -częściowo wyjaśnienia oskarżonego R. Z. (k. 137-139 t. 1, k. 337-338 t. 2) – na uwzględnienie nie zasługiwały wyjaśnienia oskarżonego, w ramach których oskarżony wskazał, że jego wypowiedź stanowiła jedynie krytykę mieszczącą się w granicach wolności słowa i jest uzasadniona działalnością A. D. piastującego urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem - jak wynika z treści filmu ujawnionego na (...) – oskarżony, wypowiadając się o Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej, określał go słowami uznawanymi powszechnie za obraźliwe, wulgaryzmami i pomawiał go o działalność godzącą w dobro państwa i narodu polskiego, zaś sposób wypowiedzi, to jest monolog do internautów miał charakter nie tylko ocenny, ale i perswazyjny, nakłaniający do podzielania poglądu oskarżonego o Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 R. Z. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z art. 135 § 2 Kodeksu karnego, kto publicznie znieważa Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Znieważeniem Prezydenta RP będzie każde zachowanie, które w sposób obraźliwy, poniżający, pogardliwy odnosi się do głowy państwa. Przy ocenie takiego zachowania z całą pewnością trzeba uwzględnić charakter i zamysł sprawcy w kontekście sytuacyjnym, w którym do danego zachowania doszło. O ile jak najbardziej za dopuszczalne należy uznać zachowania (publikacje, wywiady) krytykujące głowę państwa, w tym wszelkiego rodzaju czyny natury satyrycznej (wywiady, grafiki itp.) odnoszące się do Prezydenta RP, o tyle używanie wobec niego zwrotów obraźliwych, wyzwisk czy innego rodzaju obraźliwych epitetów, niezależnie od kontekstu, realizuje znamiona czynu znieważenia Prezydenta RP (zob. też J. Piórkowska-Flieger, S. Patyra, Przestępstwo zniewagi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prok. i Pr. 2012/3, s. 15 i n.). Jak trafnie wskazał W. Kulesza, istota nieważenia polega na okazaniu pogardy, która głębiej wyraża ujemny stosunek do wartości, jaką reprezentuje człowiek aniżeli lekceważenie (W. Kulesza, Zniesławienie i zniewaga (ochrona czci i godności człowieka w polskim prawie karnym – zagadnienia podstawowe), Warszawa 1984, s. 174; A. Błachnio [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 135.) Zgodnie z art. 212 § 1 Kodeksu karnego, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Zgodnie z§ 2 art. 212 Kodeksu karnego, jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Znamieniem przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. jest zachowanie sprawcy polegające na pomawianiu, tj. przypisywaniu pomawianemu czegoś, co jest oceniane negatywnie i co w konsekwencji może doprowadzić do jego poniżenia w opinii publicznej lub może narazić go na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Jednak o zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie. Ochrona czci człowieka podlega jednak ograniczeniom w imię konieczności zapewnienia korzystania w niezbędnym zakresie z wolności słowa i z prawa do krytyki, które to prawo wpisuje się w wolność słowa. Istotna jest kwestia wytyczenia granicy pomiędzy ochroną jednostki przed zniesławieniem a wolnością wypowiedzi. Wolność słowa sprowadzić trzeba do możliwości komunikacji innym osobom wszelkich treści, w tym idei i poglądów. Wolność wypowiedzi nie jest uzależniona od formy korzystania z tego prawa. Ustawa zasadnicza nie ustanawia ograniczeń wobec wolności słowa, co jednak nie oznacza, że jest to prawo absolutne. Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko w zakresie, w jakim są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Uzasadnienie dla reakcji prawnokarnej stanowią jednak wypowiedzi drastycznie godzące w cudze dobra prawne, prawa i wolności jednostki. Zgodnie z art. 11 §1,2 i 3 Kodeksu karnego, ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów i wówczas sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. W ocenie sądu wypowiedź oskarżonego w ramach inkryminowanego zdarzenia bezspornie stanowiła zarówno zniesławienie Prezydenta RP A. D., jak i jego znieważenie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że określenia: „(...)”, „(...)” oraz „(...)” stanowią określenia powszechnie uznawane za obelżywe. Natomiast używanie w wypowiedzi o A. D. słów: „(...)”, „(...)”, „(...)” oraz „(...)” stanowi intencjonalne pomówienie go o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla sprawowania urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrażenia te mają bowiem wydźwięk wyjątkowo negatywny, stanowią o postępowaniu przestępczym oraz o braku kompetencji do sprawowania urzędu Prezydenta RP. Oskarżony pod pretekstem swobody wypowiedzi intencjonalnie w Internecie opublikował wcześniej nagrany przez siebie film przedstawiający jaskrawie negatywną, obraźliwą i szkalującą wypowiedź o Prezydencie RP i działanie to miało nie tylko charakter prywatnej oceny, ale i perswazyjny, nakłaniający do podzielania poglądu oskarżonego przez internautów. Ponadto, z całą pewnością posługiwanie się inwektywami i kolokwialnymi określeniami zarezerwowanymi dla sprawców przestępstw, nie ma nic wspólnego z rzetelną informacją o poglądach politycznych, o funkcjonowaniu instytucji państwa czy też o innych kwestiach budzących społeczne zainteresowanie. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ------------------- --------------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej --------------------- ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania ------------------- ------------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------------------------- ☐ 3.4. Umorzenie postępowania ---------------- -------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ------------------------------------------- ☐ 3.5. Uniewinnienie ------------------ ---------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------------------------------ 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. Z. I, II, III, V, VI, VII I Wymierzając oskarżonemu karę sąd miał na uwadze: dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k.,tj. : - ustawowe zagrożenie karą za przypisane przestępstwo - jako okoliczności łagodzące: stwierdzoną u oskarżonego (...) oraz znacznie ograniczoną poczytalność w chwili popełnienia przypisanego mu przestępstwa - okoliczności obciążające: wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz znaczny stopień winy oskarżonego, uprzednia karalność, popełnienie przestępstwa bez powodu, pomimo świadomości jego karalności, co wprost wynika z treści opublikowanego przez oskarżonego nagrania jego wypowiedzi o Prezydencie RP - ponadto wymierzając oskarżonemu karę sąd miał na uwadze tę okoliczność, że proces kształtowania jego osobowości został już zakończony, oskarżony bezkrytycznie ocenia swoje zachowanie w ramach inkryminowanego zdarzenia Z powyższych względów wymierzona oskarżonemu kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie sąd zawiesił na okres 3 lat próby oraz kara grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 50 złotych każda stawka stanowi adekwatną reakcję na przestępne działanie oskarżonego i będzie oddziaływała na niego dyscyplinująco przed popełnianiem kolejnych przestępstw w przyszłości. W przypadku bowiem ponownego wejścia przez oskarżonego w konflikt z prawem w okresie próby i pół roku po okresie próby, możliwe będzie zarządzenie wykonania orzeczonej przez sąd kary pozbawienia wolności. Grzywna będzie bezpośrednią dolegliwością wobec zawieszenia wykonania kary. Dla wzmocnienia wychowawczego odziaływania na oskarżonego, sąd oddał go w okresie próby pod dozór kuratora oraz zobowiązał do informowania kuratora o przebiegu okresu próby. Rolą kuratora jest bowiem śledzić funkcjonowanie oskarżonego w społeczeństwie zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi w okresie resocjalizacji. Mając zaś na uwadze fakt, że oskarżony cierpi na (...)i jego zdolność rozpoznania czynu i pokierowania postepowaniem w chwili popełnienia przypisanego mu przestępstwa była ograniczona, sąd uznał za celowe orzeczenie wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci terapii, gdyż stanowi on zarówno represję, jak i metodę zabezpieczenia przed niepożądanymi zachowaniami oskarżonego w przyszłości. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. Z. IV Sąd zaliczył okres zatrzymania oskarżonego na poczet orzeczonej kary grzywny, działając zgodnie z art. 63 § 1 k.k., który stanowi, że na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zaokrąglając w górę do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IX Mając na uwadze aktualną sytuację majątkową oskarżonego, który osiąga niski dochód, oraz orzeczoną karę grzywny, sąd zwolnił oskarżonego z ponoszenia kosztów sądowych. 6. Podpis
II CSKP 2381/22
Wyrokiem z 8 maja 2017 r., Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie ‎z powództwa X.Y.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I ZI 65/23 UCHWAŁA Dnia 26 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł WojciechowskiProtokolant st. inspektor sądowy Łukasz Kaczmarek po rozpoznaniu, na posiedzeniu jawnym, w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, ‎w dniu 26 listopada 2024 r., z udziałem: sędziego Sądu Apelacyjnego w W. M. L. – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, obrońcy - sędziego Sądu Rejonowego w O. M. N., obrońcy - sędziego Sądu Okręgowego w O. M. C., Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – sędziego P. S., Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – sędziego P.R. oraz wnioskodawcy K.

N., wniosku pełnomocnika wnioskodawcy K. N. – adw. D. A. z dnia 25 września 2023 r. o podjęcie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Apelacyjnego w W. M.L. – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, za to, że: w dniu 1 września 2023 roku na terenie Sądu Apelacyjnego w K. po zakończonej rozprawie dyscyplinarnej o sygn. akt […] około godziny 11:20-11:50 przed salą rozpraw nr […], gdzie występował w charakterze oskarżyciela – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – przeciwko obwinionemu sędziemu W.

Ż., z naruszeniem art. 30, art. 47 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 2 Europejskiej konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 14 ust. 2 MPPOiP, art. 11 ust. 1 PDPCz zwrócił się publicznie do dziennikarza K. N. słowami „to jest przestępstwo nagrywać moją prywatną rozmowę ze świadkiem” oświadczając jednocześnie, że „nie wie jaki artykuł mówi o tym przestępstwie” po tym jak K. N. poinformował go, że zarejestrował swoim telefonem rozmowę oskarżonego M. L. ze świadkiem – sędzią M. P., tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. na podstawie art. 80 § 2c a contrario ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.) – dalej powoływana jako u.s.p. uchwalił: I. odmówić zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej M. L. – sędziego Sądu Apelacyjnego w W. za czyn wskazany we wniosku pełnomocnika wnioskodawcy K. N. – adw. D. A. z dnia 25 września 2023 r.; II. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEPełnomocnik wnioskodawcy K. N. – adw. D. A. złożył w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Apelacyjnego w W.

M. L. – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, za to, że: w dniu 1 września 2023 roku na terenie Sądu Apelacyjnego w K. po zakończonej rozprawie dyscyplinarnej o sygn. akt […] około godziny 11:20-11:50 przed salą rozpraw nr […], gdzie występował w charakterze oskarżyciela – zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – przeciwko obwinionemu sędziemu W. Ż., z naruszeniem art. 30, art. 47 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 2 Europejskiej konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 14 ust. 2 MPPOiP, art. 11 ust. 1 PDPCz zwrócił się publicznie do dziennikarza K.

N. słowami „to jest przestępstwo nagrywać moją prywatną rozmowę ze świadkiem” oświadczając jednocześnie, że „nie wie jaki artykuł mówi o tym przestępstwie” po tym jak K. N. poinformował go, że zarejestrował swoim telefonem rozmowę oskarżonego M. L. ze świadkiem – sędzią M. P., tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. Ponadto, pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o przekazanie niniejszego wniosku do rozpoznania Izbie Karnej Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zgodnie z treścią art. 80 § 2c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.) – dalej powoływana jako u.s.p.., sąd dyscyplinarny - Sąd Najwyższy w składzie jednego sędziego orzekającego w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego sądu powszechnego do odpowiedzialności karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. Treść powołanego przepisu ogranicza tym samym ustalenia czynione w toku postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody na uchylenie immunitetu formalnego, a sąd a quo nie jest uprawniony by poza te granice wykraczać (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2008 r., SNO 91/08).Istotą postępowania delibacyjnego nie jest zatem dokonanie prawnokarnej oceny zdarzenia będącego przedmiotem postępowania karnego, czy to co do popełnienia przez sędziego czynu opisanego we wniosku, czy choćby tylko co do zasadności wniesienia oskarżenia, lecz weryfikacja, czy przedstawione wraz z wnioskiem dowody dostatecznie uzasadniają podejrzenie, że sędzia ten popełnił czyn, a zatem czy uprawnione może być przedstawienie mu zarzutu.

Użyte w art. 80 § 2c u.s.p. sformułowanie „dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa” określa materialną podstawę decyzji w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, które - uwzględniając zasadę racjonalnego ustawodawcy– należy uznać za tożsame z pojęciem użytym w art. 313 § 1 k.p.k. (zob. Z. Ziembiński, Teoria prawa, PWN 1978, s. 106–123). W judykaturze podkreśla się przy tym, iż wydanie zgodnie z art. 313 § 1 k.p.k. postanowienia o przedstawieniu zarzutów wymaga istnienia bardziej rozbudowanej faktycznej podstawy, niż ta, która jest wystarczającą do wszczęcia śledztwa lub dochodzenia, gdyż poza uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa musi istnieć także dostatecznie uzasadnione podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba.

Tym samym powyższe pojęcie należy interpretować jako coś więcej niż uzasadnione podejrzenie, jakim posłużył się ustawodawca w art. 303 k.p.k. (zob. uchwały Sądu Najwyższego: z 18 października 2004 r., SNO 40/04; z 20 lipca 2011 r., SNO 32/11; z 18 lipca 2014 r., SNO 36/14). Podejrzenie popełnienia przestępstwa musi być w pełni uzasadnione, a zatem nienasuwające żadnych istotnych wątpliwości ani zastrzeżeń, zarówno co do popełnienia czynu jak i zaistnienia wszystkich znamion konkretnego typu przestępstwa. Obowiązkiem sądu dyscyplinarnego, w ramach postępowania wszczętego wnioskiem oskarżyciela o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jest zbadanie przedstawionych przez oskarżyciela materiałów dowodowych, w celu stwierdzenia, czy zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez sędziego.

Kontrola ta ma charakter merytoryczny, chociaż nie sprowadza się do tak wysokiego poziomu przekonania sądu o popełnieniu czynu i winie sprawcy, jak w przypadku orzekania sądu powszechnego w postępowaniu karnym, które podlega dyrektywie pewności rozstrzygnięcia, wypływającej z podstawowych gwarancji procesowych.W orzecznictwie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego podkreśla się, że sformułowanie „dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa” jest niedookreślone, zatem ocena, czy spełniona została opisana nim przesłanka, zawsze zależy od konkretnych okoliczności sprawy (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z 18 października 2004 r., SNO 40/04), jednakże, jak wskazuje się, podejrzenie popełnienia przestępstwa musi być w pełni uzasadnione, nie nasuwające żadnych istotnych wątpliwości, ani zastrzeżeń, zarówno co do popełnienia czynu jak i zaistnienia wszystkich znamion konkretnego typu przestępstwa (por. np. uchwały Sądu Najwyższego: z 8 maja 2007 r., SNO 21/07; z 27 stycznia 2009 r., SNO 95/08; z 20 lipca 2011 r., SNO 32/11).

Ponadto, sąd dyscyplinarny w postępowaniu o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej ma obowiązek oceny przedłożonych wraz z wnioskiem dowodów na zasadach określonych w przepisach k.p.k., a więc przede wszystkim zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, o jakiej mowa w art. 7 k.p.k., czyli z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Podane w tym przepisie kryteria (logika, wiedza i doświadczenie), pozwalają również na dokonanie kontroli przestrzegania przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów w konkretnej sprawie, tym samym mają uniemożliwiać tzw. dowolną ocenę dowodów.

Podkreśla się w orzecznictwie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno zaś zawierać wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd dyscyplinarny powinien w pierwszym rzędzie ocenić dowody, a dopiero następnie dokonać analizy prawnej, czy spełniona jest przesłanka uchylenia immunitetu, czyli czy wskazują one, że zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 października 2005 r., SNO 43/05 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 23 lutego 2006 r., SNO 3/06).Rozpoznawany przez Sąd wniosek skierowany w niniejszej sprawie dotyczy czynu ściganego z oskarżenia prywatnego.

W takich przypadkach rola sądu dyscyplinarnego sprowadza się do weryfikacji twierdzeń wskazanych we wniosku oraz dowodów załączonych przez wnioskodawcę, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach do przeprowadzenia innych dowodów w celu ustalenia czy w danym przypadku zachodzi dostatecznie uzasadnione, w rozumieniu art. 80 § 2c u.s.p., podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa. Sąd dyscyplinarny ma za zadanie rozważyć adekwatność przedstawionego przez wnioskodawcę materiału dowodowego w odniesieniu do dyspozycji wynikającej z treści art. 80 § 2c u.s.p., a więc czy w sposób dostateczny uzasadnia on realizację znamion czynu, o którym mowa we wniosku.Przekładając powołane orzecznictwo na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, iż wnioskodawca w prywatnym akcie oskarżenia zarzucił sędziemu M.

L. popełnienie przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. (k. 10-27). Pełnomocnik wnioskodawcy także wystąpił z wnioskiem o wyrażenia zgody na zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego M. L. za popełnienie przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. (k. 3-9). Jednakże szczegółowe opisy czynów zarzucanych sędziemu M. L. w prywatnym akcie oskarżenia i we wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej różnią się co do meritum. Opisany we wniosku czyn ma m.in. polegać na pomawianiu K. N. przez sędziego M.

L. poprzez skierowanie do niego słów, że cyt. „(…) zwrócił się publicznie do dziennikarza K. N. słowami „to jest przestępstwo nagrywać moją prywatną rozmowę ze świadkiem” (…). Z kolei w opisie czynu zawartym w prywatnym akcie oskarżenia czytamy, że cyt. „(…) zwrócił się publicznie w obecności kilku innych dotąd nie ustalonych osób do dziennikarza K. N. słowami „to jest przestępstwo nagrywać moją prywatną rozmowę ze świadkiem” (…)”. Opisane w zarzucie zachowanie rożni się od tego zachowania objętego zarzutem opisanym przez pełnomocnika we wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

Występująca rozbieżność w opisach czynów sformułowanych we wniosku i w prywatnym akcie oskarżenia już od strony formalnej stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku pełnomocnika, albowiem w takiej sytuacji sąd dyscyplinarny wyraziłby zgodę na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za inne zachowanie, niż to które zostało mu zarzucone w prywatnym akcie oskarżenia.Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż znamieniem przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. jest zachowanie sprawcy polegające na pomawianiu, tj. przypisywaniu pomawianemu postępowania lub właściwości które są oceniane negatywnie i co w konsekwencji może doprowadzić do jego poniżenia w opinii publicznej lub może narazić go na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.

Jednak o zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie. Nie wyczerpuje znamion zniesławienia zachowanie polegające na wyrażaniu opinii w ramach wykonywania uprawnień i obowiązków, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one świadomie nieprawdziwe, a formułujący je działa w zamiarze ugodzenia w dobre imię lub poderwania zaufania do osoby opiniowanej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 października 2001 r., IV KKN 78/97; wyroki Sądu Najwyższego z 23 maja 2002 r., V KKN 435/00; z 18 grudnia 2000 r., IV KKN 331/00).Podkreślić trzeba, że w art. 212 § 1 k.k. mowa jest nie o poniżeniu w ogóle, lecz o poniżeniu w opinii publicznej, co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba pomówiona będzie postrzegana przez szeroki, nieokreślony krąg osób.

Karalne jest więc tylko takie pomówienie, które może prowadzić do upokorzenia danej osoby w opinii innych osób, spowodować, że inne osoby będą uważać pokrzywdzonego za osobę poniżoną (...). W konsekwencji, jeżeli pomówienie wywołuje wyłącznie skutki w sferze osobistej danej osoby i nie wystawia na szwank jej publicznej reputacji, wówczas nie można mówić o odpowiedzialności karnej z art. 212 § 1 k.k. (por. wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z 15 grudnia 2017 r., sygn. II K 270/16).Nie sposób tym samym, w kontekście znamion z art. 212 § 1 k.k., uznać za bezprawne zachowanie sędziego M.

L., który po zakończonej rozprawie dyscyplinarnej, przed salą rozpraw, odpowiadając na pytania wnioskodawcy – dziennikarza K. N. zwrócił się do niego słowami cyt. „to jest przestępstwo nagrywać moją rozmowę ze świadkiem oświadczając jednocześnie, że nie wie jaki artykuł mówi o tym przestępstwie”. Analiza treści przedmiotowej wypowiedzi doprowadziła Sąd Najwyższy do przekonania, iż miała ona charakter bezosobowy, stwierdzający to co wynika z przepisów, a konkretnie z art. 267 § 3 k.k., zgodnie z którym przestępstwem jest posługiwanie się m.in. urządzeniem nagrywającym w celu uzyskania informacji, do której nie jest się uprawnionym.

Jak natomiast wskazywał Sąd Najwyższy przedmiotem ochrony art. 267 § 3 k.k. jest tajemnica komunikowania się i związane z nią prawo do prywatności, gwarantowane przez art. 49 Konstytucji RP, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Przepis ten zapewnia ochronę wypowiedzi uczestników rozmowy, jeżeli co najmniej w sposób dorozumiany nadały im poufny charakter, przy czym bez znaczenia są tu intencje, jakie zadecydowały o takim statusie wypowiedzi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2016 r., II KK 265/15).

W kontekście wypełniania znamion przestępstwa z art. 212 k.k., bez znaczenia dla oceny, wypowiedzi sędziego M. L. pozostaje przy tym fakt braku wskazania przez niego odpowiedniego przepisu.Przywołana we wniosku wypowiedź sędziego M. L. nie miała charakteru zniesławiającego personalnie wnioskodawcę K. N., bowiem w żadnej mierze nie przypisywała ona wnioskodawcy jakiegokolwiek postępowania lub właściwości. Kontekst tej wypowiedzi wskazuje jedynie, że miała ona na celu zakomunikowanie K.N., że nagrywanie prywatnej rozmowy stanowi przestępstwo.Jedynie na marginesie Sąd Najwyższy wskazuje, iż poza zakresem powyższych rozważań prawnych w zakresie niniejszego wniosku, pozostaje kwestia oceny zachowania K.

N. względem sędziego M.L., w kontekście art. 267 § 3 k.k., jak też ocena zachowania sędziego M.L. polegającego na rozmowie ze świadkiem.Z tych też powodów Sąd Najwyższy stwierdził, że wniosek pełnomocnika wnioskodawcy K.N. – adw. D.A. z dnia 25 września 2023 r. o podjęcie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie M.L. – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych za czyn z art. 212 § 1 k.k. nie był zasadny i jako taki nie mógł zostać uwzględniony.Odnosząc się do wniosku o przekazanie niniejszej sprawy Izbie Karnej Sądu Najwyższego należy wskazać, że zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym jest to sprawa należąca do właściwości Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, dlatego wniosek ten nie został uwzględniony.

Zarówno strony, jak i ich pełnomocnicy nie mogą wnioskować o rozpoznanie konkretnej sprawy przez dowolnie wybraną przez nich izbę, gdyż Izby Sądu Najwyższego orzekają według właściwości wskazanej w art. 23-27a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym.O kosztach postępowania immunitetowego orzeczono na podstawie art. 133 u.s.p. obciążając nimi Skarb Państwa.Przedstawione wyżej motywy zdecydowały, że Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w uchwale.[a.ł] ‎