I UZ 69/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 69/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania L. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2005 r.,

zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd

Apelacyjny

–

Sąd

Pracy

i

Ubezpieczeń

Społecznych

w

K. postanowieniem z 27 października 2004 r., sygn. akt III AUa …./03 odrzucił kasację

L. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

K.z 1 lipca 2004 r., sygn. akt. III AUa …/03 z tego względu, iż przedmiotowa

kasacja

nie

spełniała

wymogu

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych,

jak

i

przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, przewidzianego

w art. 3933 § 1 pkt 3 KPC. Ponadto powołując się na naruszenie przepisów

procedury, nie wskazano konkretnego przepisu, który miałby zostać naruszony w

przedmiotowej sprawie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni zaskarżyła je w

całości i wniosła o jego uchylenie oraz o nadanie biegu kasacji. Ponadto podniosła,

że żaden przepis prawa nie zobowiązuje skarżącego do rozwijania podstawy

kasacyjnej, w której zarzuca się obrazę prawa procesowego. Nadto w sprawie po

zamknięciu przewodu w I instancji wystąpiły nowe okoliczności, które nakazywały

znieść postępowanie w I instancji i całą sprawę przekazać do rozpoznania ZUS, a

nie wyrokować w II instancji. Wobec powyższego skarżone wyroki rażąco naruszają

prawo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępne badanie kasacji odbywa się przed jej rozpoznaniem, a więc przed

podjęciem oceny, czy przytoczone w kasacji podstawy są usprawiedliwione (art.

39311 - art. 39313 k.p.c.), należy więc dojść do wniosku, iż kasacja musi zawierać

argumenty strony skarżącej, które - jej zdaniem - uzasadniają przyjęcie kasacji do

rozpoznania. Bez tych argumentów, nawiązujących wprost do treści art. 393 k.p.c.

kasacja byłaby środkiem odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych

kasacji, dokonywana przez Sąd drugiej instancji - nazbyt dowolna. Należy jeszcze

zwrócić uwagę, że nowelizując art. 3933 k.p.c., ustawodawca nie tylko postawił

kasacji nowe, dodatkowe wymaganie konstrukcyjne, ale także zmienił językową i

logiczną strukturę tego przepisu. Dzieląc go na dwa paragrafy wyraźnie

rozgraniczył wymagania konstrukcyjne kasacji, których spełnienie sprawia, że

podejmowana przez stronę czynność procesowa nosi cechy kasacji (jest kasacją),

od wymagań stawianych kasacji jako pismu procesowemu. Taka metoda

konstruowania środków prawnych jest zresztą charakterystyczna dla wszystkich,

znanych kodeksowi postępowania cywilnego, środków odwoławczych (apelacji art. 368, i zażalenia - art. 394 § 3). Została zastosowana także w odniesieniu do

kasacji (art. 3933 w poprzednim brzmieniu), z tym że obecnie prawodawca

doprowadził do jednoznacznego wyodrębnienia i określenia w § 1 tych wymagań

kasacji, które doktryna określa mianem jej "cech istotnych (kreatywnych)" (

uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN

1385/00 – OSNC 2001 nr 3 poz. 51).

Przepis art. 3935 KPC reguluje postępowanie wstępne (przygotowawcze)

przed sądem II instancji, do którego powinna zostać wniesiona skarga kasacyjna.

Sąd ten bada nie tylko, czy kasacja w konkretnym wypadku jest dopuszczalna, ale

też, czy zachowany został termin do jej wniesienia oraz czy skarga zawiera w ogóle

wymienienie podstaw kasacji i ich uzasadnienie, a także zarzuty co do naruszenia

prawa materialnego lub procesowego, nie bada jednak samej treści tych zarzutów.

Powołanie się w kasacji na podstawę wymienioną w art. 393 1 pkt 2 K.p.c.,

pociąga za sobą obowiązek przytoczenia konkretnych przepisów procesowych,

które uległy według skarżącego naruszeniu, co z kolei miało wpływ na wynik

sprawy. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje, że nie można uznać by

podstawa kasacyjna z zakresu art. 3931 pkt 2 K.p.c. została wskazana.

W

przedmiotowej kasacji nie

zostały także

wskazane

okoliczności

uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania o jakich mowa w art. 393 3 § 1 pkt

3 K.p.c.

W uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r. III

CZ 36/01 (OSNC 2002 nr 2 poz. 22) sformułowano prawidłowy pogląd, że

„stawiane kasacji wysokie wymagania profesjonalne (por. art. 393 2 k.p.c.) są

wystarczającym oparciem dla tezy, że okoliczności uzasadniające rozpoznanie

kasacji powinny być, podobnie jak pozostałe elementy przewidziane w art. 393 3 § 1

k.p.c., przedstawione w wydzielonej części kasacji, jako odrębny typograficznie

element pisma procesowego, obok oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze

wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia, a także wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem

zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Kasacja powinna być zatem tak

skonstruowana i zredagowana, aby zarówno przeciwnik procesowy, jak i Sąd, nie

musiał poszukiwać w wywodzie kasacyjnym, a tym bardziej domyślać się

wszystkich

jej

elementów.

Wymaganie

przedstawienia

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 393-3 § 1 pkt 3 KPC) nie jest więc

spełnione, jeżeli skarżący wyraźnie ich nie przytacza, choćby dało się je wywieść z

uzasadnienia kasacji. Pogląd ten był wielokrotnie potwierdzany przez Sąd

Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2001r., I PZ 45/01 publ.

OSNAPiUS 2003 nr 15, poz. 359.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.