I UZ 62/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 62/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku E. F.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2005 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. w częściowym uwzględnieniu apelacji

wnioskodawcy E.

F. zmienił wyrok

Sądu

Okręgowego-Sądu

Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 3 kwietnia 2003 r. i poprzedzającą go

decyzję Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 19 sierpnia

2002 r., w ten sposób, że zobowiązał organ rentowy do przeliczenia emerytury

wnioskodawcy przy zastosowaniu do obliczenia składnika wynoszącego 24%

kwoty bazowej obowiązującej w dniu 5 marca 1998 r., poczynając od dnia 29

lipca 2002 r., w pozostałym zakresie apelację oddalił.

Powyższy wyrok wnioskodawca zaskarżył kasacją opartą na zarzutach

naruszenia prawa materialnego – art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17

października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach przyznawania

emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze

zm.) oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162,

poz. 1118 ze zm.). Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji

skarżący wskazał naruszenie zasady państwa prawa, prawidłowego wymiaru

sprawiedliwości, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. odrzucił

kasację wnioskodawcy z uzasadnieniem, iż wskazane okoliczności nie

odpowiadają wymaganiom z art. 393 k.p.c. i kasacja w istocie nie wypełnia

obowiązku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a nadto nie zawiera uzasadnienia

wskazanych podstaw kasacyjnych tzn. nie wykazuje, na czym polega wadliwa

wykładnia Sądu drugiej instancji wymienionych przepisów prawa materialnego,

a także jak – zdaniem skarżącego – przepisy te powinny być rozumiane.

Powyższe postanowienie wnioskodawca zaskarżył zażaleniem.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Przepis art. 393 3 § 1

k.p.c. wymaga, aby kasacja zawierała m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), jak i przedstawienie okoliczności uzasadniających jej

rozpoznanie (pkt 3). Kasacja w przedmiotowej sprawie dotknięta jest obydwoma

tymi brakami, a są to braki nieusuwalne (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998 nr 4, poz. 59, z dnia

21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 151, z dnia 9

listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 51). Kasacja bowiem

nie zawiera żadnego uzasadnienia wskazanych w niej podstaw, to znaczy nie

wywodzi, na czym polega niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów

prawa materialnego, jak powinny być one zastosowane w sposób właściwy,

czy też na czym polega ich błędna wykładnia i jaka miałaby być wykładnia

prawidłowa. Już tylko ten brak czyni kasację niedopuszczalną. Dotknięta jest

też

ona

kolejnym

brakiem

w

postaci

nieprzytoczenia

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie. Za okoliczności takie nie mogą być uznane

„naruszenie zasady państwa prawa, prawidłowego wymiaru sprawiedliwości,

nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela”. Wstępne badanie kasacji pod

kątem dopuszczenia jej do rozpoznania (art. 393 k.p.c.) odbywa się przed

podjęciem oceny, czy przytoczone w kasacji podstawy są usprawiedliwione (art.

39311 – art. 39313 k.p.c.). Sąd Najwyższy powinien zatem dysponować

argumentami strony skarżącej, które jej zdaniem uzasadniają przyjęcie kasacji

do rozpoznania, jednakże argumenty te winny nawiązywać wprost do treści art.

393 k.p.c., a zatem powoływać się na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu

argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do rozbieżnych ocen

prawnych) i wskazywać potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych

rozbieżności i wykazanie, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie

wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze). Bez tych argumentów kasacja

byłaby środkiem odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji

dokonana przez Sąd Najwyższy, w ramach przedsądu, zbyt dowolna. Dlatego

też tak ogólnie przedstawione okoliczności, mające uzasadniać rozpoznanie

kasacji jak w przedmiotowej sprawie, usuwają się spod wstępnej kontroli

dopuszczalności

kasacji

do

rozpoznania,

co

skutkuje

stwierdzeniem

niedopuszczalności takiej kasacji, a tym samym jej odrzucenie.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39318 w

związku z art. 39319 i 385 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.