I UZ 58/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 58/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania J. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o prawo do emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2012 r.,

zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 listopada 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 7 listopada 2011 r. odrzucił apelację

pozwanego, gdyż wniosła ją osoba, która nie mogła być pełnomocnikiem

procesowym. Do pozwanego, który ma własną ustawową zdolność sądową i

procesową – art. 460 § 1 k.p.c., w zakresie pełnomocnictwa zastosowanie ma

art. 87 § 1 k.p.c. a nie art. 87 § 2 k.p.c., dlatego apelacji w imieniu pozwanego nie

mógł wnieść jego pracownik. Organy rentowe nie mają osobowości prawnej i

dlatego nie mogą ustanowić pracowników, niebędących radcami prawnymi, w

charakterze pełnomocników procesowych.

W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie art. 373 k.p.c. w związku z art. 87

§ 2 k.p.c. przez błędne zastosowanie i art. 130 § 1 k.p.c. przez jego

niezastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Regulacja szczególna o zdolności sądowej organu rentowego, której bez

przepisu art. 460 § 1 k.p.c. pozwany by nie miał, ma cel utylitarny, gdyż bez niej

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako osoba prawna musiałby działać tylko przez

ustawowe organy osoby prawnej (art. 33 i 38 k.c.). Organ rentowy jest częścią tego

Zakład i w istocie działa w jego imieniu. W zakresie pełnomocnictwa ważniejsze jest

jednak stwierdzenie, że regulacja o zdolności sądowej organu rentowego nie

zawęża kręgu pełnomocników tylko do podmiotów wymienionych w art. 87 § 1

k.p.c. Nie wyłącza w szczególności przepisu art. 87 § 2 k.p.c., gdyż pojęcie strony

w rozumieniu art. 86 k.p.c. odnosi się do stron w znaczeniu materialnym jako

podmiotów prawa cywilnego (Kodeks cywilny, Księga pierwsza, Tytuł II – Osoby:

Osoby fizyczne, Osoby prawne; Przedsiębiorcy). Nie jest więc uprawnione

założenie, iż ze szczególnej regulacji przepisów art. 460 § 1 k.p.c. i art. 476 § 4 pkt

1 k.p.c. o zdolności sądowej organu - jednostki organizacyjnej Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych - wynika wyłączenie regulacji o pełnomocnictwie osoby

prawnej z art. 87 § 2 k.p.c. Skład powiększony Sądu Najwyższego przyjął

wprawdzie w uchwale z dnia 13 października 2011 r., II UZP 6/11 (LEX nr 951414),

że „Pracownik Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji niebędący radcą prawnym nie może być pełnomocnikiem

procesowym Dyrektora tego Zakładu w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych (art. 87 § 1 i 2 k.p.c.)”, to jednak o takim rozstrzygnięciu zdecydowało

to, że ten podmiot (Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji) nie jest osobą prawną ani przedsiębiorcą, stąd nie

można stosować art. 87 § 2 k.p.c. Ponadto uchwale nadano moc zasady prawnej

na przyszłość, nie negując dotychczasowej praktyki reprezentacji przez pracownika

jako pełnomocnika (uzasadnienie uchwały in fine). W przypadku natomiast

jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych taki kierunek wykładni

nie jest uprawniony, gdyż Zakład ma osobowość prawną. Stanowisko to

potwierdzają zgodne ostatnie dwie uchwały Sądu Najwyższego (z 24 stycznia

2012, III UZP 3/11 i z 9 lutego 2011 r., I UZP 10/11), w których przyjęto, że

„Pracownik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych niebędący radcą prawnym,

zatrudniony w oddziale Zakładu, może być pełnomocnikiem tego oddziału w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 87 § 2 zdanie 1 k.p.c.)”.

Wcześniej takie stanowisko nie było też kwestionowane w wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09 (LEX nr 518067).

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 15 § 1 k.p.c.

i art. 3984 § 3 k.p.c.