I UZ 57/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 57/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSA Maciej Piankowski

w sprawie z odwołania E.K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanej I. Spółki z o. o.

o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2012 r.,

zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 października 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r., Sąd Apelacyjny odrzucił

apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 lutego 2011 r., w sprawie z odwołania E. K. przy

udziale zainteresowanej I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczeń.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził, że apelacja organu

rentowego

została

podpisana

przez

pracownika

Zakładu

Ubezpieczeń

Społecznych, a więc przez osobę, która nie może reprezentować organu rentowego

w postępowaniu sądowym. Wniesiona w ten sposób apelacja organu rentowego

jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w myśl art. 370 k.p.c.

Na postanowienie Sądu Apelacyjnego organ rentowy wniósł zażalenie, w

którym zarzucono obrazę art. 373 w związku z art. 87 § 2 k.p.c. oraz art. 130 § 1

k.p.c. Zdaniem skarżącego organu, w sytuacji gdy apelacja zawiera braki formalne

(złożenie pod nią podpisu przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji) Sąd drugiej

instancji powinien w pierwszej kolejności wezwać stronę do podpisania apelacji

przez właściwą osobę (czyli przez dyrektora Oddziału ZUS albo adwokata lub radcę

prawnego). Odrzucenie apelacji wchodziło w rachubę dopiero w razie niewykonania

tego wezwania przez stronę apelującą. Zaniechanie przez Sąd Apelacyjny

uprzedniego wezwania apelującego organu rentowego do usunięcia braku

formalnego apelacji było więc nieuzasadnione tym bardziej, że przedmiotowej

apelacji nie odrzucił Sąd pierwszej instancji. Żalący się wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. W uchwałach z dnia 24 stycznia 2012 r., III UZP

3/11 (Biuletyn SN 2012 nr 1, s. 22) oraz z dnia 9 lutego 2012 r., I UZP 10/11

(Biuletyn SN 2012 nr 2, s. 20), Sąd Najwyższy uznał, że pracownik Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych niebędący radcą prawnym, zatrudniony (wykonujący

pracę) w oddziale Zakładu, może być pełnomocnikiem tego oddziału w sprawach z

zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 87 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.). Sąd

Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie podziela ten pogląd

prawny.

W związku z tym należy uznać, że podpisanie apelacji w rozpoznawanej

sprawie przez pracownika I Oddziału ZUS (niebędącego radcą prawnym), nie

stanowiło przeszkody do nadania biegu temu środkowi odwoławczemu, wobec

czego Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 39816 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.