I UZ 57/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 57/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania Z. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 października 2005 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. odrzucił kasację ubezpieczonego Z. J. od wyroku

tego Sądu z dnia 8 września 2004 r. oddalającego odwołanie w przedmiocie

ustalenia wysokości emerytury. Powołując się na art. 398 6 § 2 k.p.c. wskazał, że

skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 21.128,52 zł, będącą

dwunastokrotnością otrzymywanej miesięcznie emerytury, podczas gdy o wartości

tej decyduje różnica między emeryturą wypłacaną a żądaną kwotą świadczenia.

Różnicę tę wyraża nieprzekraczająca 833,34 zł miesięcznie wartość uwzględnienia

440 dniówek w stażu pracy górniczej, w związku z czym wzrost emerytury w skali

roku nie przekroczyłby 10.000 złotych.

W zażaleniu ubezpieczony zarzucił naruszenie „art. 398 (2)(6) § 1 i § 2 k.p.c.

przez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że skarga kasacyjna

jest niedopuszczalna w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł, podczas gdy w istocie

wyrok został zaskarżony co do zasady w przedmiocie sposobu ustalenia wysokości

świadczenia i to było zagadnienie zasadnicze mające jednocześnie charakter

niematerialny, natomiast wartość przedmiotu zaskarżenia ma tu znaczenie zupełnie

marginalne nie wpływające na zasadność skargi kasacyjnej”. Wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając zażalenie, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3921 § 1 k.p.c., mającego zastosowanie do oceny

dopuszczalności kasacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 września 2004 r.

(por. art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych,

Dz.U. Nr 13, poz. 98) kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w

których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. W

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja przysługuje niezależnie od

wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie

emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.

Żądanie ubezpieczonego o podwyższenie emerytury i w konsekwencji

uzyskiwania comiesięcznie wyższego świadczenia pieniężnego, określane w

zażaleniu jako „w istocie mające charakter niemajątkowy” ma – wbrew użytemu

przez skarżącego określeniu – charakter majątkowy, gdyż taki charakter ma każde

żądanie zmierzające do realizacji prawa mającego bezpośredni wpływ na stosunki

majątkowe (por. np. uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia

1961 r., 2 CR 909/59, OSPiKA 1962, nr 1, poz. 8). Zarazem żądanie to nie jest

objęte katalogiem roszczeń przewidzianych w art. 392 1 § 1 k.p.c., albowiem

ubezpieczony nie domaga się ustalenia prawa do emerytury, lecz kwestionuje jej

wysokość.

Wartość zgłoszonego roszczenia decyduje o niedopuszczalności kasacji

(por. między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1996

r., II UKN 4/96, OSNAPiUS 1997, nr 8, poz. 138; z dnia 8 stycznia 1997 r., II UKN

40/96, OSNAPiUS 1997, nr 16, poz. 301; z dnia 14 stycznia 1997 r., II UKN 51/96,

OSNAPiUS 1997, nr 17, poz. 329; z dnia 21 lipca 2003 r., II UZ 45/03, OSNP 2004,

nr 11, poz. 200).

W tym stanie rzeczy zażalenie zostało oddalone jako bezzasadne (art. 39814

w związku z art. 3941 § 3.