I UZ 52/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 52/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski

SSA Maciej Piankowski (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania M. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2012 r.,

zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 września 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pełnomocnika wnioskodawczyni M. J. od wyroku tego Sądu z dnia 25

września 2008 r., którym oddalono apelację organu rentowego od wyroku Sądu

Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 kwietnia 2007 r.,

którym zmieniono decyzję organu rentowego i przyznano wnioskodawczyni prawo

do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy

pracy z dnia 28 stycznia 2005 r. na okres od 23 kwietnia 2006 r. do 31 stycznia

2008 r.

Sąd Apelacyjny wskazał, że odpis wyroku Sądu Apelacyjnego wraz z

uzasadnieniem doręczono wnioskodawczyni w dniu 2 grudnia 2008 r. W dniu 20

września 2011 r. radca prawny, reprezentujący wnioskodawczynię, nadał w

placówce pocztowej, skargę kasacyjną od wyroku z dnia 25 września 2008 r.

wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności postępowania ewentualnie o

jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, gdyż

zgodnie z treścią art. 3985 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który

wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia

orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Skargę wniesioną po upływie

terminu, niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconą

oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn

niedopuszczalną, sąd drugiej instancji na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzuca na

posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotowa skarga nadana została w placówce pocztowej w dniu

20 września 2011 r., w sytuacji gdy termin do wniesienia skargi upływał 2 lutego

2009 r. Wniesiona skarga kasacyjna jest spóźniona i jako taka podlega odrzuceniu.

Powyższe czyni zbędnym rozważanie istnienia interesu prawnego ubezpieczonej w

zaskarżeniu wskazanego wyroku.

Zażalenie

na

powyższe

postanowienie

wniósł

pełnomocnik

wnioskodawczyni, zaskarżając orzeczenie Sądu Apelacyjnego w całości, wniósł o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełnomocnik wnioskodawczyni oświadczył, że: prostuje oczywistą omyłkę

pisarską w oznaczeniu zaskarżonego wyroku zawartą na wstępie skargi w ten

sposób, że skarga kasacyjna dotyczy sprawy sygn. akt III AUa 24/11 wyrok Sądu

Apelacyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r.

Uzasadniając zażalenie pełnomocnik wnioskodawczyni oświadczył, że w

sprawie zaistniała oczywista omyłka pisarska. Jest to także oczywiste w świetle

pierwszego

zdania

uzasadnienia

skargi

kasacyjnej

w

której

pełnomocnik

sporządzający skargę odwołuje się do wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r. Błąd w

skardze wynika z faktu, że w stosunku do powódki w podobnym stanie prawnym i

faktycznym zapadły dwa wyroki: jeden o sygn. III AUa 828/07 z d n i a 25 września

2008 r. i drugi będący przedmiotem skargi o sygn. III AUa 24/11 z d n i a 1 czerwca

2011 r. Obydwa wyroki dotyczą tych samych stron i oba oddalały apelację

wnioskodawczyni. Wskutek sporządzania skargi na komputerze i kilkakrotnych

zmian jej treści przed opracowaniem ostatecznej wersji wkradł się błąd pisarski.

Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oczywistym jest, że można złożyć

skargę spóźnioną z przekroczeniem terminu 2 miesięcy, ale nie o ponad dwa i pół

roku później. Zdaniem pełnomocnika wnioskodawczyni ta okoliczność wskazuje na

oczywistość pomyłki pisarskiej.

Niezależnie od powyższego zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni złożył

skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Apelacyjny prawidłowo zakwalifikował skargę kasacyjną sporządzoną

przez pełnomocnika wnioskodawczyni, jako skargę wniesioną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 25 września 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III AUa

828/07. Tak bowiem pełnomocnik wnioskodawczyni oznaczył orzeczenie, którego

przedmiotowa skarga kasacyjna dotyczyła. W sposób wyraźny - nie pozwalający na

inne zakwalifikowanie - wskazano, że skarga kasacyjna została wniesiona od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt III AUa 828/07.

Pełnomocnik jednoznacznie oświadczył, że zaskarża wyrok z dnia 25 września

2008 r., domagając się jego uchylenia i stwierdzenia nieważności postępowania

względnie

uchylenia

i przekazania

Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego

rozpoznania.

Sąd nie może inaczej kwalifikować przedmiotu zaskarżenia jak to określa

profesjonalny pełnomocnik, a w szczególności nie może przyjmować, że wolą

pełnomocnika było zaskarżenie innego orzeczenia niż wyraźnie wskazane w treści

samego środka zaskarżenia. Nie ma przy tym znaczenia, czy skargę wniesiono z

opóźnieniem kilkumiesięcznym, czy kilkuletnim. Ponadto wbrew twierdzeniu

pełnomocnika wnioskodawczyni Sąd Apelacyjny pod sygn. akt III AUa 828/07

rozpoznał sprawę na skutek apelacji wniesionej nie przez wnioskodawczynię, lecz

przez organ rentowy.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w

związku z art. 39821 k.p.c. oraz art. 39814 k.p.c. zażalenie oddalił.