I UZ 51/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 51/05

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania A. O.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2006 r.,

zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 24 sierpnia 2005 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2005 r.

Sąd Apelacyjny – Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy A.

O. od wyroku tego Sądu

z dnia 18 maja 2005 r. Sąd ustalił, że w skardze

kasacyjnej zawierającej podstawy i wnioski kasacyjne nie został zawarty

uzasadniony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wprawdzie w

treści wniosków skargi znalazło się sformułowanie, iż wnioskodawca wnosi o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, lecz brak jest uzasadnienia tego

wniosku. Nie został zatem spełniony określony w art. 398 4 § 1 k.p.c. wymóg,

którego niezachowanie powoduje z mocy art. 398 6 § 2 k.p.c. odrzucenie skargi

kasacyjnej.

Postanowienie to zaskarżył zażaleniem wnioskodawca wnosząc o jego

uchylenie. Zarzucił on, ze skarga spełnia wszystkie wymagania określone w art.

3984 § 1 k.p.c., czyli przedmiot skargi, podstawy skargi oraz wnioski skargi.

Uzasadnienie skargi „w sposób opisowy uwidacznia i jest rozwinięciem zagadnień

istotnych dla sprawy, gdzie kolejno powołuje się przepisy prawa materialnego,

które

zdaniem

powoda

zostały naruszone

w zaskarżonym

postępowaniu

instancyjnym, i to stanowi wywód w przedmiocie podstaw skargi z powołaniem

przepisów prawnych”. W punkcie III skargi zostały powołane wnioski, w których

wymieniono między innymi to, że „wnosi się również o przyjęcie skargi kasacyjnej”.

Nie zachodzi zatem potrzeba, aby w dalszych wywodach powtarzać sformułowanie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej. Powtarzanie takiego zapisu stanowiłoby

powtórne określenie żądania, czego ustawa nie wymaga. Nie zachodziła potrzeba

uzasadnienia, dlaczego wnosi się skargę. Cały wywód zawarty w uzasadnieniu i

końcowe wnioski „w sposób szczegółowy określają i uzasadniają postępowanie

powoda o dochodzenie praw w związku z wypadkiem przy pracy”.

Dają one

odpowiedź, „jakie przyczyny kierowały powodem, że składał skargę kasacyjną”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 398 4 k.p.c. określa

wymogi formalne jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. W § 1 określone są

bezwzględne wymagania, co do których ewentualne braki nie mogą być

uzupełnione po upływie terminu do wniesienia skargi, natomiast w § 2 określone są

wymagania, które w wypadku braku ich spełnienia mogą być uzupełnione na

wezwanie sądu. Zachowanie tych wymagań formalnych jest badane przez sąd

drugiej instancji na podstawie art. 3986 k.p.c. Zgodnie z § 1 i 2 tego przepisu sąd

wzywa stronę do uzupełnienia braków skargi niespełniającej wymagań określonych

w art. 3984 § 2 k.p.c., natomiast w przypadku stwierdzenia braków co do wymagań

określonych w art. 3984 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca skargę.

Bezwzględne wymagania skargi kasacyjnej określone są w czterech

punktach art. 3984 §

1 k.p.c. i są następujące: oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia (pkt 1) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (pkt 2)

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie (pkt 3)

oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4). Oceniając dopuszczalność

skargi kasacyjnej sąd drugiej instancji bada, czy wszystkie wymienione elementy

zostały zawarte w skardze. Wymienione w punkcie 2 podstawy kasacyjne

(naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania) oraz ich

uzasadnienie nie zastępują wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienia wymienionego w punkcie 3. Gdyby okoliczności dające Sądowi

Najwyższemu materiał do dokonania przedsądu (przyjęcia lub odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania) należało wywodzić z treści podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia,

nie

byłoby

potrzeby

ustanowienia

kasacyjnych wymagania, jakim jest wniosek

odrębnego

od

podstaw

o przyjęcie skargi kasacyjnej.

Regulacja zawarta w punkcie 3 omawianego przepisu nie miałaby wówczas racji

bytu. Przepis ten wymaga aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił

odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia.

W niniejszej skardze nie został sformułowany jako odrębny element

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej. Po oznaczeniu wyroku i przytoczeniu

podstaw kasacyjnych (punkty I i II) znajduje się punkt III zatytułowany „wnioski

skargi kasacyjnej”. Brzmi on następująco: „wnioskodawca wnosi o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, a następnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia, w ten

sposób, że przyznaje się wnioskodawcy prawo do renty z tytułu niezdolności do

pracy w związku z wypadkiem w drodze do pracy, ewentualnie o uchylenie

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. Pierwsze zdanie

tego punktu można potraktować jako spełnienie wymagania określonego w art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jednakże przepis ten wymaga także uzasadnienia tego

wniosku. Uzasadnienie to nie jest tożsame z uzasadnieniem podstaw kasacyjnych,

w którym wnoszący skargę powinien wyjaśnić na czym jego zdaniem polega

naruszenie prawa. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie kasacji do rozpoznania nie

musi wskazywać, dlaczego skarżący wnosi skargę, lecz musi wyjaśnić, dlaczego

uważa, że Sąd Najwyższy powinien rozpoznać skargę. Uzasadnienie to powinno

stanowić materiał do oceny, czy skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta do

rozpoznania z jednej z przyczyn wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c. – istnienia

istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów prawa, nieważności

postępowania lub oczywistego naruszenia prawa. Dokonując przedsądu Sąd

Najwyższy nie jest związany wnioskiem strony wnoszącej skargę, może na

przykład uznać, że przedstawione we wniosku zagadnienie prawne nie jest

istotnym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia lecz mimo to przyjąć skargę

dopatrując się oczywistego naruszenia prawa lub nieważności postępowania.

Natomiast dokonanie kontroli zachowania wymagań formalnych odbywa się przed

dokonaniem przedsądu, a tym bardziej przed merytorycznym rozpoznaniem skargi.

Kontrola ta ogranicza się do formalnego zbadania czy wniosek taki został złożony i

czy zawiera uzasadnienie. Sąd drugiej instancji dokonał takiej kontroli i stwierdził,

że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie. Ustalenie to

nie jest w zażaleniu kwestionowane, skarżący powołuje się jedynie na uzasadnienie

podstaw kasacyjnych, który to element jest innym wymaganiem niż uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Odrzucenie skargi

kasacyjnej było więc zgodne z treścią art. 3986 § 2 k.p.c.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.