I UZ 5/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 5/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)‎SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)‎SSN Halina Kiryło w sprawie z odwołania M. M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 lipca 2014 r.,‎zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 17 marca 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 17 marca 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego z 7 listopada 2013 r.W uzasadnieniu stwierdzono, że wyrokiem z 7 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację M. M. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z 12 grudnia 2012 r. Powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręczono 5 grudnia 2013 r. na adres K., ul. D. 77 , dorosłemu domownikowi w osobie B. M. Dnia 10 lutego 2014 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęła skarga kasacyjna M. M. nadana w urzędzie pocztowym 6 lutego 2014 r.Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, ponieważ została wniesiona z uchybieniem ustawowemu terminowi przewidzianemu w treści art. 3985 § 1 k.p.c. Wyrok Sądu Apelacyjnego doręczony został stronie 5 grudnia 2013 r.

Data ta wynika jednoznacznie z treści znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru przesyłki. Co do zasady, doręczenia dokonuje się adresatowi w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się go zastanie. W określonych sytuacjach ustawa przewiduje tzw. doręczenia zastępcze, tj. możliwość odbioru przesyłki przez osobę inną, niż właściwy adresat. Stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.c., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli osoby te nie są przeciwnikami adresata w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.Odbioru przesyłki, w miejscu zamieszkania ubezpieczonego M.

M. (K., ul. D. 77), dokonał dorosły domownik – B. M. Okoliczność ta nie była przez stronę skarżącą kwestionowana. Obiór przesyłki, jak również data jej odbioru, zostały pokwitowane własnoręcznym podpisem B. M.Z datą 5 grudnia 2013 roku otworzył się dla ubezpieczonego termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Termin do wniesienia przez M. M. skargi kasacyjnej upłynął 5 lutego 2014 r. Strona skarżąca nadała zaś skargę w placówce pocztowej 6 lutego 2014 roku, tj. dzień po upływie przepisanego terminu.Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M.

M. Zarzucono naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. przez uznanie, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu i odrzucenie jej z tego powodu, gdy z informacji uzyskanych przez skarżącego w sekretariacie sądu wynika, iż termin dwumiesięczny upłynął 6 lutego 2014 r.Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący nie kwestionował sposobu doręczenia ani też daty jego dokonania, ponieważ nie miał wiedzy, że odczytanie daty odbioru przesyłki zarówno przez pracowników Biura Obsługi Klienta, jak i przez Sąd jest odmienne.

Odbioru przesyłki dokonała p. B. M., która nigdzie nie odnotowała daty jej odbioru, a przekazała ją dopiero na trzy dni przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, tłumacząc, iż zapomniała o niej. Skarżący nie wiedział dokładnie, kiedy upływa termin do wniesienia skargi kasacyjnej, dlatego zadzwonił do Biura Obsługi Klienta Sądu Apelacyjnego. Telefonicznie dowiedział się, że termin ten upływa 6 lutego 2014 r., ponieważ pracownik odczytał, że doręczenie nastąpiło 6 grudnia 2013 r.Skarżący jest osobą niepełnosprawną z dysfunkcją jednej ręki, z określonego rodzaju ograniczeniami ruchowymi, dlatego też m. in. nie pojechał do siedziby Sądu, sprawdzić datę odbioru przesyłki.

Skarżący twierdzi, że co najmniej trzykrotnie dzwonił do Biura Obsługi Klienta i za każdym razem uzyskiwał identyczną informację, co do daty doręczenia i upływu terminu wniesienia skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Termin ten w stosunku do poprzedniej regulacji został wydłużony dwukrotnie, a w otwartym terminie strona może ponownie wnieść skargę kasacyjną, także wówczas, jeżeli skarga wniesiona uprzednio podlegała odrzuceniu (przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 grudnia 2005 r., I UZ 35/05, OSNP 2006/23-24/373, z 19 lutego 2007 r., I UZ 46/06, OSNP 2008/5-6/85).Termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem ustawowym i procesowym.

Niedopuszczalne zatem jest jego skrócenie lub przedłużenie, możliwe zaś jest przywrócenie terminu na ogólnych zasadach (art. 168 i n. k.p.c.).Jeśli za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie skargi kasacyjnej przemawia całokształt okoliczności, przywrócenie tego terminu jest możliwe. Potrzebny jest jednak do tego wniosek strony (art. 168 k.p.c.).W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie nie było podstaw do przyjęcia, że wystąpiły przeszkody niezależne od strony, które wskazywałyby na brak winy w dokonaniu w terminie czynności procesowej (postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2006 r., I UZ 38/05, OSNP 2007/1-2/32).

Doręczenia dokonano prawidłowo, co już umożliwiało prawidłowe obliczenie terminu, strona miała ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika (art. 871 § 1 k.p.c.), więc nawet przyjmując za skarżącym, że został on błędnie poinformowany przez BOK w Sądzie Apelacyjnym o terminie doręczenie uzasadnienia wyroku, nie sposób uznać, że zachował on obiektywną staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oceny tej nie zmienia podnoszony w zażaleniu fakt niepełnosprawności skarżącego.Brak podstaw prawnych do przywrócenia uchybionego przez stronę terminu do wniesienia kasacji jest przedłużeniem ustawowego terminu.

Z samej istoty terminu ustawowego taka czynność sądu jest niedopuszczalna. Z powyższych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.