I UZ 5/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 5/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania T. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 30 maja 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I UK 152/05

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. wyrokiem z dnia

7 maja 2004 r. oddalił apelację wniesioną przez T. C. od wyroku Sądu Okręgowego

w Łodzi z dnia 31 marca 2003 r. stwierdzając, że organ rentowy prawidłowo ustalił

wysokość jego emerytury na podstawie wskaźnika podstawy wynikającego z

zarobków z lat 1982-1991.

Kasacja wnioskodawcy została oparta na zarzucie naruszenia art. 233 § 1

k.p.c., art. 244 § 1 k.p.c. i art. 328 § 1 k.p.c. polegającym na braku wszechstronnego

zbadania wszystkich okoliczności sprawy i zawierała wniosek o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. Sąd Najwyższy odrzucił kasację z

uwagi na to, iż nie zawiera okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do

rozpoznania, których obowiązek wskazania wynika z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art.

3935 k.p.c. i ar. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie i przyjęcie kasacji do

rozpoznania

wywodząc,

iż

w

uzasadnieniu

kasacji

wskazano

okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

wyłącznie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną

(kasację) oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia (§ 1), a nadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna

(kasacja), na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z

wyjątkiem postanowień, od których przysługuje kasacja, a wymienionych w art. 398 1

k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2). Oznacza to, że zażalenia do Sądu

Najwyższego na postanowienia innego rodzaju i wydane przez sąd inny, niż sąd drugiej

instancji (sąd okręgowy rozpoznający środki odwoławcze od orzeczeń sądu rejonowego

oraz sąd apelacyjny rozpoznający środki odwoławcze od orzeczeń sądu okręgowego w

sprawach rozpoznawanych przez ten sąd jako sąd pierwszej instancji), stronie nie

przysługują. Odnosi się to również do zażaleń na postanowienia wydane przez Sąd

Najwyższy. Jest on ponadto Sądem ostatniej instancji i od jego orzeczeń nie służą

środki odwoławcze.

Z powyższych względów zażalenie – jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu

na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.