I UZ 49/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 49/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania W. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Sąd Apelacyjny w Ł.odrzucił

skargę kasacyjną ubezpieczonego W. P. od wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca

2005 r. w sprawie z odwołania ubezpieczonego przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych Oddziałowi w Ł.o wysokość emerytury.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 czerwca 2005 r. ubezpieczony wniósł

skargę kasacyjną datowaną na dzień 19 lipca 2005 r., która została odrzucona

postanowieniem z dnia 28 lipca 2005 r. jako niedopuszczalna z powodu niższej niż

dziesięć tysięcy złotych wartości przedmiotu sporu oraz z powodu naruszenia

przepisu art. 871 § 1 k.p.c. o przymusie adwokackim. Kolejną skargę kasacyjną

ubezpieczony, działając już przez pełnomocnika, wniósł w dniu 8 sierpnia 2005r.,

nie wskazując jednak wartości przedmiotu sporu. Uzupełniając powyższy brak

formalny skargi kasacyjnej pełnomocnik ubezpieczonego określił

wartość

przedmiotu sporu na kwotę 2064 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny uznał za

bezsporny fakt, że rozpoznawana sprawa w której ubezpieczony domaga się

przyznania mu wyższej emerytury, jest sprawą o prawo majątkowe. Jako, że wartość

przedmiotu sporu określona została na 2.064 zł, należało stwierdzić, że sprawa ta nie

spełnia przesłanek określonych w art. 3982 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga

kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, z zakresu ubezpieczeń

społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy

złotych. Legło to u podstaw uznania skargi kasacyjnej za niedopuszczalną.

Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie zarzucając mu uchybienie

procesowe, które mogło wpłynąć na wynik sprawy tj. naruszenie art. 3921 § 1 k.p.c.

przez uznanie, że skarga kasacyjna nie przysługuje ze względu na niższą od

wymaganej wartość przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem skarżącego z powyższego

przepisu wynika, że „kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia w sprawach m.in. o przyznanie emerytury”, a niniejsza sprawa „dotyczy

przyznania powodowi wyższej emerytury”. Skoro spełnione zostały przesłanki wniesienia

kasacji z art. 3922 § 1 zdanie drugie k.p.c. bezzasadne było, zdaniem ubezpieczonego,

odrzucenie kasacji. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł.

przyznał ubezpieczonemu emeryturę od dnia 19 maja 2003 r. tj. od osiągnięcia

wieku emerytalnego. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto - zgodnie z żądaniem

ubezpieczonego - wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10

kolejnych lat kalendarzowych od dnia 1 stycznia 1983 r. do dnia 31 grudnia 1992 r.,

a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł także 104,28%. Dnia 6

października 2003 r. ubezpieczony złożył w organie rentowym zaświadczenie o

zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1980 - 2000, które zostało przez organ

rentowy błędnie potraktowane jako wniosek o ponowne obliczenie wysokości

emerytury z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania

ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne

ustalenie emerytury. Organ rentowy ustalił, że tak obliczony wskaźnik wysokości

podstawy wymiaru z 20 lat wynosi 95,68% (w decyzji jest omyłka co do wysokości

tego wskaźnika), jest zatem niższy od dotychczas ustalonego, który wynosi

104,28% i decyzją z dnia 16 października 2003 r. odmówił przeliczenia emerytury

na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004r. Nr 39, póz. 353 ze

zm.). W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji ubezpieczony sprecyzował,

że nie wnosił o wyliczenie emerytury z kolejnych 20 lat, lecz o wyliczenie z 10

kolejnych lat przyjętych przez organ rentowy, tj. 1983 - 1992, ale z uwzględnieniem

kwoty bazowej obowiązującej w dniu nabycia prawa do emerytury tj. w dniu 19

maja 2003 r. Nie można zatem podzielić stanowiska wnoszącego zażalenie, że

rozpoznawana sprawa dotyczy przyznania emerytury i jako taka ma charakter

sprawy kasacyjnej w rozumieniu art. 3922 § 1 zdanie drugie k.p.c., skoro z powyższych

ustaleń jednoznacznie wynika, że prowadzone w niej postępowanie sądowe dotyczyło

wyłącznie kwestii naliczenia emerytury na podstawie innej kwoty bazowej, niż

kwota przyjęta przez organ rentowy. Zatem w rozumieniu powołanego wyżej

przepisu art. 3922 § 1 k.p.c. brak jest podstaw do zakwalifikowania rozpoznawanej

sprawy jako sprawy o „przyznanie emerytury", ponieważ w omawianym stanie

faktycznym wnioskodawca pobiera świadczenie emerytalne, kwestionując jedynie

sposób ustalenia jego wysokości. Skoro zatem sprawa dotyczyła w istocie

podwyższenia emerytury, to należało stwierdzić, że dopuszczalność skargi

kasacyjnej w omawianym przypadku jest uzależniona od wartości przedmiotu

sporu, która dla tego typu spraw, stosownie do treści art. 398 2 § 1 k.p.c zdanie

pierwsze, nie może być niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Wartość przedmiotu

sporu wskazana przez pełnomocnika strony nie spełnia tego warunku, wobec

czego Sąd drugiej instancji prawidłowo uznał, że skarga kasacyjna w tej sprawie

była niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 w

związku z art. 397 § 2 i 393 18 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji.