I UZ 48/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 48/06

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z odwołania H. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2007 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 26 września 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 września 2006 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego H. P. od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie o prawo do renty z

tytułu niezdolności do pracy, wskazując, że została wniesiona pod rządami

obowiązującej od dnia 2 marca 2006 r. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398), a w związku z tym –

zgodnie z art. 35 ustawy – podlega opłacie podstawowej w kwocie 30 złotych.

Nieopłacenie skargi spowodowało jej odrzucenie – w myśl art. 1302 § 3 k.p.c. – bez

wzywania pełnomocnika ubezpieczonej do uiszczenia opłaty.

W

zażaleniu

pełnomocnik

ubezpieczonego,

wnosząc

o

uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

podkreślił, że w art. 11 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zawarto

rozłączny katalog opłat, dzieląc je na trzy rodzaje: opłaty stałe, stosunkowe i

podstawowe. W skład opłat w wysokości stałej wchodzą wyłącznie opłaty stałe,

natomiast nie jest opłatą stałą opłata podstawowa, w związku z czym art. 130 2 § 3

k.p.c. nie ma zastosowania do pism podlegających opłacie podstawowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zważywszy, że jednym z celów nowej ustawy o kosztach sądowych oraz

zmian wprowadzonych do kodeksu postępowania cywilnego w zakresie skutków

niezachowania wymagań formalnych pism procesowych (m.in. art. 130 2 i 1303 oraz

art. 370, 3701, 3986 i 4246) było przyspieszenie i usprawnienie postępowania, nie

ma żadnych argumentów dla twierdzenia, iż ustawodawca chciał wyłączyć sankcję

przewidzianą w art. 1302 k.p.c. w odniesieniu do uchybień w zakresie uiszczenia

przez zawodowych pełnomocników opłaty podstawowej, której wysokość jest stała.

W uchwale z dnie 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06 (Biuletyn Sądu

Najwyższego 2006 nr 11, s. 13), Sąd Najwyższy, używając argumentów semantycznych i logicznych uznał za oczywiste, że opłata „w wysokości stałej” to opłata

wyrażona wielkością o niezmiennej (niezmieniającej się) wartości, określonej w

sposób arytmetyczny jest opłatą o stałej wysokości i stwierdził, że opłata

podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. (por.

także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 23/06 i z dnia

2 czerwca 2006 r., II UZ 14/06, niepublikowane).

W konsekwencji należy uznać, że wezwanie do uiszczenia opłaty, której

wysokość wynika z przepisu (jest określona kwotowo lub stosunkowo) kieruje się

tylko do strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.),

natomiast profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek jej uiszczenia bez wezwania.

Podnieść trzeba także, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu

uchwały z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 6/06 (Biuletyn Sądu Najwyższego 2006 nr

2, s. 5), że prawodawca, nakładając na profesjonalnych pełnomocników zaostrzone

wymagania w zakresie spełniania stawianych przez ustawę wymagań formalnych

oraz oczekując od nich spełniania wysokich standardów zawodowych, za

elementarne zadanie warsztatowe uznaje prawidłowe od strony formalnej

sporządzanie pism procesowych, w tym środków odwoławczych i środków

zaskarżenia, oraz uiszczanie należnych, określonych przez ustawę opłat. Pogląd

ten Sąd Najwyższy podtrzymał w uchwale z dnia 26 września 2006 r., II UZP 11/06

(BSN 2006 nr 9 s. 15) stwierdzając, że art. 130 2 § 3 k.p.c. stosuje się do środków

odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej, o której

mowa w art. 35 i 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (398 14 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.).