I UZ 47/04 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 14 lutego 2005 r.

I UZ 47/04

W sprawie o zasądzenie zaległych świadczeń z tytułu dodatku kombatanckiego i ryczałtu energetycznego wartość przedmiotu sporu stanowi żądana

kwota (art. 19 § 1 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Maria Tyszel, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego

2005 r. sprawy z wniosku Mieczysławy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w O. o dodatek kombatancki i ryczałt energetyczny od 1 lipca

1993 r., na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego

w Białymstoku z dnia 4 sierpnia 2004 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku odrzucił kasację wnioskodawczyni Mieczysławy

K. od wyroku tego Sądu z dnia 27 maja 2004 r., oddalającego apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2004 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził, że kasacja jest niedopuszczalna, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy

złotych, a sprawa nie należy do kategorii spraw, w których zgodnie z art. 392 k.p.c.

kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (sprawy o przyznanie lub wstrzymanie emerytury lub renty oraz objęcia obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego). W kasacji określono wartość zaskarżenia nieprawidłowo w kwocie

14.598,48 zł przez zsumowanie wartości dochodzonego w sprawie dodatku kombatanckiego i ryczałtu energetycznego za okres od 1 lipca 1993 r. do 30 czerwca 2003

r. (pomniejszonej o kwotę otrzymanego dodatku pieniężnego z tytułu pracy przymusowej w III Rzeszy). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, należy zsumować wartość tych

świadczeń tylko za jeden rok przez zastosowanie reguły przewidzianej dla świadczeń

powtarzających się (art. 22 k.p.c.). Tak ustalona wartość przedmiotu zaskarżenia nie

przekracza kwoty dziesięciu tysięcy złotych.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik wnioskodawczyni

domagając się jego uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 3921 k.p.c. Według skarżącego kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia,

gdyż sprawa dotyczy zasadności podstaw wypłaty świadczeń. Ale gdyby nawet brać

pod uwagę wartość zaskarżenia, to - ze względu na spór co do zaległych świadczeń

- wartością tą jest całkowita wartość „przysługujących roszczeń”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3921 k.p.c., niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia,

kasacja w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, przysługuje w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Rozpatrywana sprawa nie należy do żadnej z powyżej wymienionych kategorii spraw. W tym zakresie stanowisko zaskarżonego postanowienia

jest zatem trafne.

Słuszny natomiast okazał się zarzut błędnego wyliczenia przez Sąd wartości

przedmiotu zaskarżenia na skutek bezpodstawnego zastosowania art. 22 k.p.c. W

rozpatrywanej sprawie idzie wyłącznie o świadczenia zaległe, gdyż prawo do tych

świadczeń (dodatku kombatanckiego i ryczałtu energetycznego) zostało wnioskodawczyni przyznane decyzją organu rentowego z 16 stycznia 1979 r., a następnie

potwierdzone decyzją z dnia 29 lipca 2003 r. Sporne są natomiast wyłącznie zaległe

świadczenia za okres od 1 lipca 1993 r. do 30 czerwca 2003 r. dotyczący wstrzymania wypłaty tych świadczeń. Tak więc przedmiotem sprawy i przedmiotem zaskarżenia kasacją są wyłącznie świadczenia wymagalne już w chwili rozpoczęcia sprawy

wynikającej z odwołania wnioskodawczyni z dnia 18 listopada 2003 r. Wartość tych

wymagalnych świadczeń stanowi wartość przedmiotu sporu i wartość zaskarżenia

kasacją (por. art. 19 § 1 k.p.c.). Nie było natomiast zasadne zastosowanie art. 22

k.p.c. dotyczącego spraw „o prawo do świadczeń powtarzających się”.

Z powyższych przyczyn odrzucenie kasacji zaskarżonym postanowieniem

okazało się bezpodstawne i należało uwzględnić wniosek zażalenia o jego uchylenie

(art. 39318 § 3 k.p.c. i art. 386 § 4 k.p.c. odpowiednio zastosowany).