I UZ 45/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 45/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania S. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w Ł. o wysokość

emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 17 stycznia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ł. odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego Sądu

z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie o wysokość emerytury jako niedopuszczalną ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia określoną przez skarżącą na kwotę

2.223,24 zł.

W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 ust. 2, art. 77 ust. 2 i art. 178

ust. 1 Konstytucji oraz art. 244 § 1 k.p.c., podnosząc, że przepisy kodeksu

postępowania cywilnego traktujące o dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu

na wartość przedmiotu zaskarżenia „są uchylone” z racji nadrzędności nad nimi

postanowień art. 77 ust. 2 Konstytucji, wobec których ochrona wolności lub praw

konstytucyjnych nie może być ograniczana przez wartość przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postanowieniu z dnia 29 grudnia 1998 r., I PZ 67/98 (OSNAPiUS 2000 nr 2,

poz. 65) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że ograniczenie dopuszczalności kasacji nie

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest sprzeczne z Konstytucją ani z

art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284)

(por. także np. postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 sierpnia 2001 r.,

Ts 58/01, OTK 2001 nr 6, poz. 207, z dnia 5 listopada 2001 r., Ts 95/01, OTK 2002

nr 1, poz. 74 lub z dnia 20 listopada 2001 r., Ts 82/01, OTK 2001 nr 8, poz. 303).

Stanowisko to, które należy uznać za oczywiste, i które Sąd Najwyższy w składzie

rozpoznającym zażalenie podziela, nie utraciło aktualności, a nawet zostało

wzmocnione po zastąpieniu kasacji skargą kasacyjną, nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, przysługującym od niektórych prawomocnych orzeczeń wydanych

przez sąd drugiej instancji (por. art. 3981 i nast. k.p.c.).

Z tych względów o naruszeniu przepisów wytkniętych w zażaleniu nie może

być mowy, co nakazuje orzeczenie jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 §

3 k.p.c.).