I UZ 45/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 45/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Kijowski

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania M. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o ustalenie podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu społecznemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 16 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

M. S. wniosła do Sądu Najwyższego kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.

z

stycznia

2004

r.,

wydanego

w

sprawie

o

ustalenie

podlegania

wnioskodawczyni dobrowolnemu ubezpieczeniu społecznemu (sygn. akt III Aua

…/03). Postanowieniem z 20 lipca 2004 r. (sygn. akt I UK 88/04) Sąd Najwyższy

zwrócił akta Sądowi Apelacyjnemu w B. w celu wezwania pełnomocnika

wnioskodawczyni do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym

przewodniczący wydziału Sądu Apelacyjnego zarządzeniem z 28 lipca 2004 r., a

następnie ponownym zarządzeniem z 2 sierpnia 2004 r., wezwał pełnomocnika

wnioskodawczyni, radcę prawnego J. P., do podania wartości przedmiotu

zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia kasacji. W oznaczonym

terminie pełnomocniczka nie wykonała powyższego obowiązku, w związku z czym

Sąd Apelacyjny w B. postanowieniem z 16 sierpnia 2004 r. odrzucił kasację.

Wnioskodawczyni zaskarżyła postanowienie Sądu Apelacyjnego wnosząc o jego

uchylenie i zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz kosztów postępowania

zażaleniowego. W uzasadnieniu pełnomocniczka podniosła, że w przedmiotowej

sprawie nie było konieczności wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia,

ponieważ sprawa dotyczy podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu

i zgodnie z art. 3921 § 1 k.p.c. a w tego rodzaju sprawach kasacja przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Art. 3921 § 1 k.p.c. stanowi, że kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa

majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć

tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dwadzieścia tysięcy

złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego.

Oznacza to, że regułą jest niedopuszczalność kasacji w sprawach o prawa

majątkowe, także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, jeżeli wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Wyjątkiem są

sprawy o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty i sprawy o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w których kasacja jest dopuszczalna

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Sprawa o ustalenie podlegania

ubezpieczeniu społecznemu nie należy jednak do tej kategorii spraw, co w

przypadku wartości przedmiotu zaskarżenia niższego niż dziesięć tysięcy złotych,

czyni ją niedopuszczalną. Pomimo dwukrotnego wezwania pełnomocniczka

wnioskodawczyni nie uzupełniła braku kasacji polegającego na nieokreśleniu

wartości przedmiotu zaskarżenia. W tej sytuacji słusznie Sąd Apelacyjny odrzucił

kasację, a podniesione w zażaleniu zarzuty okazały się nieuzasadnione.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397

§ 2 i 39318 § 3 oddalił zażalenie.