I UZ 42/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 42/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz

SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2005 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

uchyla zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w B. postanowieniem z dnia 18 czerwca 2004 r. (III AUa

…/04) odrzucił kasację pełnomocnika wnioskodawczyni – K. K. od wyroku tego

Sądu z dnia 27 kwietnia 2004 r., bowiem: „Kasacja wnioskodawczyni K. K. nie

zawierała przedstawienia żadnej z okoliczności, o których mowa w art. 393 § 1

pkt 1 i 1 oraz § 2 k.p.c. Wprawdzie pełnomocnik wnioskodawczyni wniosek o

rozpoznanie kasacji uzasadniał tym, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni

przepisu art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ale nie

przedstawił, w ramach sprostania wymogom art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.,

argumentacji mającej przekonywać o potrzebie wykładni tego przepisu z uwagi

na wątpliwości na tle jego brzmienia lub z uwagi na rozbieżności w jego

zastosowaniu w różnych orzeczeniach sądów.”

W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego w B. z dnia

18 czerwca 2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni podniósł, co następuje:

„Zgodzić się należy z twierdzeniem podniesionym przez Sąd Apelacyjny, że

wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji nie

jest spełniony przez ograniczenie się do przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. Kwestia ta została jednoznacznie przesądzona w orzecznictwie

Sądu Najwyższego. Nie można natomiast zgodzić się z faktem zanegowania

zasadności wskazywanego przez stronę skarżącą zagadnienia prawnego

dlatego, iż nie zostało ono sformułowane w sposób jednoznaczny lub nie

wskazano argumentacji prawnej na jego uzasadnienie, jak wskazał Sąd

Apelacyjny ad. art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Taka ocena wkracza w

kompetencję zastrzeżoną dla Sądu Najwyższego w ramach badania kasacji,

określonego w art. 393 k.p.c. w związku z art. 393 7 k.p.c. (...) W kasacji

przedstawiono okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, w ten sposób, że

wskazano na występowanie konieczności wykładni cyt. wyżej art. 57 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Argumentacja

powołana na tę okoliczność stanowi w istocie zarzut przeciwko rozstrzygnięciu

tak natury procesowej, jak i materialnoprawnej i została powołana z

przytoczeniem konkretnych przepisów prawa (...).”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3935 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca

kasację „wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną,

jak również kasację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym

terminie.” W rozpoznawanej sprawie Sąd Apelacyjny w B. postanowieniem z

dnia 18 czerwca 2004 r. (III AUa …/04) odrzucił kasację wniesioną przez

pełnomocnika wnioskodawczyni z tej przyczyny, że w opinii Sądu kasacja ta

„nie zawierała przedstawienia żadnej z okoliczności, o których mowa w art. 393

§ 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c.”, jakkolwiek w uzasadnieniu postanowienia Sąd ten

stwierdził równocześnie,

że:

„Wprawdzie

pełnomocnik wnioskodawczyni

wniosek o rozpoznanie kasacji uzasadniał tym, że w sprawie zachodzi potrzeba

wykładni przepisu art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ale

nie przedstawił, w ramach sprostania wymogom art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.,

argumentacji mającej przekonywać o potrzebie wykładni tego przepisu z uwagi

na wątpliwości na tle jego brzmienia lub z uwagi na rozbieżności w jego

zastosowaniu w różnych orzeczeniach sądów.” Zważyć jednak należało na to,

że pełnomocnik wnioskodawczyni – poza ‘przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia’ (art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.) – pomieścił także w petitum kasacji

odrębny akapit, w którym stwierdził, że „Wniosek o rozpoznanie kasacji

uzasadniam tym, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 57 ust.

1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 393 3 § 1 pkt

3 k.p.c.)”, a tym samym kasacja ta formalnie czyni zadość wymaganiu, o którym

mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Oznacza to, że kasacja ta nie podlegała ona

odrzuceniu z powodu naruszenia art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., co samo przez się

nie przesądza oczywiście jeszcze o tym, czy wobec takiego ‘przedstawienia

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie’ kasacja ta zostanie przyjęta do

rozpoznania, o czym orzeka jednak Sąd Najwyższy (art. 393 7 § 1 k.p.c.). W tej

sytuacji,

podniesiony

w

zażaleniu

na

powyższe

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego w B. z dnia 18 czerwca 2004 r. zarzut, iż ‘do Sądu Najwyższego

należy

ocena,

czy

wskazane

przez

skarżącego

zagadnienie

prawne

rzeczywiście nim jest i czy jest ono na tyle istotne, by sprawa została

rozpoznana przez najwyższą instancję sądową’ okazał się zasadny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 386 § 2

w związku z art. 397 § 2 oraz art. 39318 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Jeżeli kasacja ta nie podlega odrzuceniu przez sąd drugiej instancji z

powodu naruszenia art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. (art. 3935 k.p.c.), to samo przez się

nie przesądza to oczywiście jeszcze o tym, czy ze względu na sposób

‘przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie’ kasacja ta

zostanie przyjęta do rozpoznania, o czym orzeka jednak Sąd Najwyższy (art.

3937 § 1 k.p.c.).