I UZ 41/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 41/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz

SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku S. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o prawo do emerytury nauczycielskiej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2005 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z dnia 27 lipca 2004 r. (III AUa

…/02) odrzucił kasację wnioskodawczyni – S. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego

w K. z dnia 18 marca 2004 r., bowiem „w kasacji sporządzonej przez

pełnomocnika ubezpieczonej nie spełniono ani wymogu przytoczenia podstaw

kasacyjnych z ich uzasadnieniem, ani też w żaden sposób nie wskazano

okoliczności uzasadniających rozpoznanie tego środka odwoławczego. (...)

Podobnie brak przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie

kasacji.”

W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia

27 lipca 2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił, że: „Przytoczenie

podstaw kasacyjnych nie musi nastąpić przez cyfrowe powołanie przepisów lub

powtórzenie ich treści (...). Wystarczy, jeżeli z podstaw kasacyjnych wynika,

które przepisy prawa zostały naruszone (orz. SN z 21.11.1938 r., PPA 1939,

str. 138). W uzasadnieniu kasacji z dnia 5 czerwca 2004 r. pełnomocnik

powódki wskazał naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ

na wynik sprawy poprzez pominięcie wnioskowanych przez powódkę dowodów

na okoliczność ilości przepracowanych przez nią godzin dydaktycznych

stanowiących podstawę do przyznania prawa do emerytury oraz zmianę

stanowiska Sądu I instancji zawartego w uzasadnieniu jego orzeczenia bez

możliwości wykazania przez powódkę swoich praw. (...) Kasacja może być

merytorycznie rozpoznana, mimo że nie wskazano, jakie przepisy prawa zostały

naruszone, jeżeli z uzasadnienia wynika w sposób oczywisty, których przepisów

dotyczą zarzuty (orz. SN z 7.03.1997 r., II VKN 27/97). (...) A zatem brak

cyfrowego powołania przepisów lub powtórzenia ich treści nie może być

podstawą odrzucenia kasacji.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym należy w niej w między innymi także: po

pierwsze – należy przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienia (art. 3933

§ 1 pkt. 2 k.p.c.) oraz po drugie – niezależnie od tego należy przedstawić

okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt. 3

k.p.c.) – co w tym wypadku oznacza, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w

sprawie, której ona dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art.

393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone

orzeczenie

oczywiście

narusza

prawo”

albo

„zachodzi

nieważność

postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.); wnoszący kasację nie może przy tym

ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do „okoliczności

uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

uzasadniających

rozpoznanie

wskazanej

kasacji”

i

lub

wskazanych

„okoliczności

to

w

okoliczności

kontekście

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Niespełnienie

powyższych wymagań formalnych kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, a to

w konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem.

W kasacji wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik powódki nie

uczynił zadość wymienionym wyżej wymaganiom formalnym kasacji, albowiem:

po pierwsze – w kasacji tej nie zostały ‘przytoczone podstawy kasacyjne’ wraz z

‘ich uzasadnieniem’ (art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.), skoro w jej petitum pełnomocnik

skarżącej ograniczył się jedynie do ogólnego sformułowania zarzutu naruszenia

„przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez”,

który następnie uzasadnił ‘pominięciem wnioskowanych przez powódkę

dowodów (...)’, ‘zmianą stanowiska Sądu I instancji zawartego w uzasadnieniu

jego orzeczenia, bez możliwości wykazania przez powódkę swoich praw’ oraz

‘błędnym ustaleniu ilości przepracowanych godzin dydaktycznych (...)”,

natomiast w ogóle nie wskazał konkretnych przepisów procesowych, które w

jego przekonaniu zostały w konsekwencji w danym wypadku naruszone; oraz

po drugie – w kasacji tej w ogóle nie zostały przedstawione przez pełnomocnika

skarżącej ‘okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania’ (art. 3933 §

1 pkt. 3 k.p.c.), co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 w

związku z art. 397 § 2 oraz art. 39318 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Teza:

Nie przytoczenie w kasacji podstaw kasacyjnych oraz okoliczności

uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania, a jedynie podniesienie w petitum

kasacji

ogólnie

sformułowanego

zarzutu

‘naruszenia

przepisów

procesowego”, przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 3935 k.p.c.).

prawa