I UZ 40/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 40/06

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. D.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2007 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 czerwca 2006 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik ubezpieczonego H. D. w dniu 3 marca 2006 r. wniósł skargę

kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 5 grudnia 2005 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na

kwotę 18.344,28 zł.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. w

związku z art. 25 § 1 k.p.c. postanowił: dokonać sprawdzenia wartości przedmiotu

zaskarżenia, ustalił, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 2.251,08 zł i w

konsekwencji tego ustalenia na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę

kasacyjną. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził, że stosownie

do art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa

majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć

tysięcy złotych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o

przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest

wysokość

dochodzonego

przez

ubezpieczonego

świadczenia.

O

wartości

przedmiotu zaskarżenia będzie więc decydować kwota stanowiąca różnicę

pomiędzy wysokością świadczeń, której domaga się ubezpieczony, a wysokością

przyznaną w decyzji organu rentowego pomnożoną zgodnie z art. 22 k.p.c. przez

12 miesięcy. Ustalona w ten sposób wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie

2.251,08 zł jest niższa od dziesięciu tysięcy złotych i wobec tego skarga kasacyjna

jest niedopuszczalna.

Zażalenie

na

powyższe

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego

wniósł

pełnomocnik ubezpieczonego wnioskując o jego uchylenie. Skarżący zarzucił

naruszenie art. 3986 § 1 i § 2 k.p.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające

z przyjęcia, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż 10.000 zł, podczas gdy – według skarżącego - wyrok został zaskarżony co do

zasady w przedmiocie ustalenia wysokości świadczenia społecznego co było

zagadnieniem zasadniczym mającym charakter niematerialny, „natomiast wartość

przedmiotu zaskarżenia ma tu znaczenie zupełnie marginalne nie wpływające na

zasadność skargi kasacyjnej”. Z tego powodu skarżący przyjmuje że dochodzone

roszczenie miało charakter niemajątkowy. Roszczenie ubezpieczonego dotyczyło

ustalenia wysokości świadczenia, dotyczyło zasady, według której miało nastąpić

przeliczenie wysokości świadczenia z ubezpieczenia społecznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem postępowania wynikającego z odwołania ubezpieczonego od

decyzji ZUS z dnia 3 grudnia 2003 r. zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 grudnia 2005 r. była wysokość

emerytury ubezpieczonego.. Sąd Apelacyjny trafnie zatem stwierdził, że skarga

kasacyjna w rozpatrywanej sprawie jest niedopuszczalna

skoro wartość

przedmiotu zaskarżenia (2.251,08 zł) była niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art.

3982 § 1 k.p.c.). Sprawa z uwagi na jej przedmiot – o wysokość świadczenia – jest

sprawą o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje

wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie jest natomiast sprawą o przyznanie ani o

wstrzymanie emerytury lub renty ani też sprawą o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia społecznego, w których skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od

wartości przedmiotu zaskarżenia.

Zażalenie kwestionuje stanowisko zaskarżonego postanowienia wyłącznie z

powodu bezpodstawnego twierdzenia jakoby żądanie ubezpieczonego miało

charakter niemajątkowy, chociaż dotyczyło ustalenia wysokości świadczenia

ubezpieczonego.

Przedstawiona w zażaleniu kwestia dotycząca sposobu ustalenia wysokości

świadczenia ubezpieczonego nie wskazuje na to, że rozpatrywana sprawa była

sprawą o charakterze niemajątkowym. Jest oczywiste, że przesłankę do

wyjaśnienia spornej wysokości świadczenia ubezpieczonego, stanowiło określenie,

pozostającego poza przedmiotem sprawy, samego prawa do emerytury.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 3941 § 3 i art. 39814 k.p.c.