I UZ 38/08 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 6 marca 2009 r.

I UZ 38/08

Przepis art. 387 § 4 k.p.c. dotyczy jedynie skarg kasacyjnych Prokuratora

Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Małgorzata Gersdorf

(sprawozdawca), Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca

2009 r. sprawy z odwołania Moniki Z. i Marty Ż. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziałowi w B. o podleganie ubezpieczeniu społecznemu pracowników, na skutek zażalenia ubezpieczonych na postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Białymstoku z dnia 19 listopada 2008 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 r. [...] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną pełnomocnika

wnioskodawczyni Moniki Z., wniesioną od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2008 r., w którym to wyroku Sąd Apelacyjny oddalił apelację wnioskodawczyni.

W dniu 10 października 2008 r. do Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wpłynął

wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku

Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2008 r. z uzasadnieniem i jednocześnie wniosek o doręczenie przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem.

Wniosek o przywrócenie terminu został oddalony.

Od orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2008 r.

radca prawny Henryk N.- pełnomocnik Moniki Z. wniósł skargę kasacyjną.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną, jako niedopuszczalną, bowiem wniosek o przywrócenie terminu do doręczenia wyroku z uzasadnie-

niem został oddalony, co spowodowało, iż skarżąca nie dochowała terminu do zgłoszenia żądania doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Pełnomocnik wnioskodawczyni zaskarżyła przedmiotowe postanowienie zażaleniem, wnosząc o zastosowanie ad casum art. 387 § 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wnioskodawczyni nie ma podstaw prawnych. Artykuł 387 § 4 k.p.c.

normujący sporządzenie przez sąd z urzędu uzasadnienia orzeczenia w sprawie, w

której wniesiono skargę kasacyjną lub skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, został dodany do Kodeksu postępowania cywilnego

ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. Przepis ten dotyczy jedynie skarg kasacyjnych Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich (por. A.Zieliński: Komentarz

do Kodeksu Postępowania Cywilnego, pod redakcją A. Zielińskiego, Warszawa

2008, s. 601).

Jedynie prima facie treść przepisu jest niezrozumiała. Z art. 3985 § 1 k.p.c.

wynika jednak, iż termin na wniesienie skargi kasacyjnej rozpoczyna swój bieg od

doręczenia stronie orzeczenia z uzasadnieniem. Zatem przesłanką skutecznego

wniesienia skargi kasacyjnej jest złożenie przez stronę postępowania wniosku do

sądu drugiej instancji o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Strona postępowania

nie może bowiem złożyć skargi kasacyjnej nie dysponując wyrokiem wraz z uzasadnieniem.

Stąd przepis art. 387 § 4 k.p.c. należy odczytywać wyłącznie w ten sposób, że

znajduje on zastosowanie w tych sprawach, w których skargę kasacyjną wnosi podmiot niebędący stroną postępowania, tj. Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw

Obywatelskich (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 29 września 2006 r., I CSK

304/06, z 13 października 2005 r., I CZ 111/05, z 29 października 2007 r., II PZ

45/07, OSNP 2009 nr 1-2, poz. 14).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia (art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.).