I UZ 34/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 34/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca)

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z odwołania A. L.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 grudnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 24 lipca 2006 r., sygn. akt III AUa …/06,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r. III AUa ../06 Sąd Apelacyjny –

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawcy A. L. od wyroku tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2006 r. wydanego w

sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sąd ustalił, że pełnomocnik

wnioskodawcy będący radcą prawnym przy złożeniu skargi kasacyjnej nie uiścił

opłaty podstawowej w wysokości 30 zł przewidzianej w art. 36 ustawy z dnia 28

lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.

1398). Jest to opłata w wysokości stałej i w sytuacji, gdy skarga kasacyjna została

wniesiona przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego ma

zastosowanie przepis art. 1302 § 3 k.p.c., na podstawie którego sąd odrzuca bez

wezwania nieopłacony środek zaskarżenia (między innymi skargę kasacyjną)

podlegający opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej.

Postanowienie to zaskarżył zażaleniem pełnomocnik wnioskodawcy i

składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty

sądowej wniósł o uwzględnienie tego wniosku i uchylenie zaskarżonego

postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia przyznał, że opłata nie została uiszczona

przy wniesieniu skargi lecz nastąpiło to z przyczyn niezawinionych przez

pełnomocnika. Skargę sporządzoną przez pełnomocnika składał w biurze

podawczym sam wnioskodawca, który był poinformowany o obowiązku uiszczenia

opłaty w kwocie 30 zł, lecz w pośpiechu zapomniał nakleić znaczek. O tym, że

skarga nie została opłacona pełnomocnik dowiedział się dopiero z treści

zaskarżonego postanowienia. Okoliczności te uzasadniają przywrócenie terminu na

podstawie art. 168 § 1 i art.169 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 130 2 § 3 k.p.c.

stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty wniesione przez

adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub

środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia,

sprzeciw

od

wyroku

zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza

sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od

wskazanej przez strony wartości przedmiotu zaskarżenia. Wprowadzając ten

przepis do Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawodawca stanął na stanowisku, że

profesjonalny prawnik (adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy) nie może mieć

trudności z ustaleniem należnej opłaty, jeżeli jej wysokość jest wskazana w

przepisie kwotowo lub procentowo od wartości przedmiotu zaskarżenia. Opłatę

taką profesjonalny pełnomocnik musi uiścić przy wniesieniu środka zaskarżenia a

sankcją niedopełnienia obowiązku jest odrzucenie tego środka. Jak wyjaśnił Sąd

Najwyższy w niepublikowanej dotychczas uchwale z dnia 26 września 2006 r. II

UZP 11/06, przepis art. 1302 § 3 k.p.c. stosuje się do środków odwoławczych i

środków zaskarżenia podlegającej opłacie podstawowej, o której mowa w art. 35 i

36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Odrzucenie skargi

kasacyjnej nastąpiło zgodnie z powołanymi przepisami, zatem zażalenie na

postanowienie odrzucające skargę nie może zostać uwzględnione, niezależnie od

tego, z jakich przyczyn opłata od skargi wniesionej przez radcę prawnego nie

została uiszczona. Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy nie może odnieść się do

treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty, gdyż właściwym do

rozpoznania tego wniosku jest Sąd Apelacyjny.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.