I UZ 31/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 31/06

POSTANOWIENIE

Dnia 14 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa P. K.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej Kopalni Węgla Kamiennego "S. - "

w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 grudnia 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt VIII Pa …/05,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. odrzucił skargę kasacyjną powoda P. K. od wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. oddalającego

apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. oddalającego powództwo P. K. przeciwko Kompanii Węglowej

Spółce Akcyjnej w K. o rentę wyrównawczą oraz zadośćuczynienie w związku z

chorobą kręgosłupa i nadciśnieniem. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż powód nie

przedstawił okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej, oparł się

jedynie na wskazaniu, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne nie

określając na czym istotnie zagadnienie prawne polega. Wskazał ponadto, iż

skarga nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, dlatego też w oparciu o art. 398 6 § k.p.c. Sąd odrzucił skargę

kasacyjną jako nie spełniającą wymagań formalnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik powoda. Zarzucił

naruszenie art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. przez sprzeczne z rzeczywistością przyjęcie, iż

skarga kasacyjna nie została prawidłowo sformułowana, nadto że w skardze

kasacyjnej nie zawarto wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo

że wniosek ten został w tej skardze wyodrębniony. Zarzucił również naruszenie art.

3986 § 1 k.p.c. przez przekroczenie kompetencji Sądu Okręgowego, który ma

jedynie kompetencje do badania, czy skarga kasacyjna spełnia warunki formalne,

nie ma natomiast prawa do oceny merytorycznej elementów konstrukcyjnych skargi

kasacyjnej, uprawnienie to należy bowiem do wyłącznej kompetencji Sądu

Najwyższego.

Skarżący

wskazał,

iż

wniesiona

skarga

kasacyjna

spełnia

wymagania formalne, bowiem zawiera zarówno podstawy skargi jak też wniosek o

jej przyjęcie do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 k.p.c. określa wymagania jakim powinna odpowiadać

skarga kasacyjna. Przepis ten został podzielony na dwa paragrafy. Pierwszy z nich

wskazuje wymagania stawiane skardze kasacyjnej jako nadzwyczajnemu środkowi

zaskarżenia, zaś drugi - te, które powinno spełniać każde pismo procesowe.

Wymagania skargi kasacyjnej ustanowione w paragrafie pierwszym nie mogą być

uzupełnione, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a

limine, bez wzywania do uzupełniania jej braków. Mogą być jednak uzupełniane

braki skargi kasacyjnej jako zwykłego pisma procesowego. Konsekwencje

rozgraniczenia tychże wymagań określa art. 3986 k.p.c. Art. 3984 § 1 pkt 3 KPC

wymaga złożenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego

uzasadnienia. Unormowanie to nawiązuje do instytucji przedsądu uregulowanej w

art. 3989 k.p.c.i stanowi jednocześnie jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek

nałożony na skarżącego, wykazania argumentów przemawiających za tym, by

kasacja została rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Wnoszący skargę kasacyjną

może wskazać, że zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji oczywiście

narusza prawo albo że postępowanie przed tym sądem dotknięte było

nieważnością. Jeżeli te przesłanki nie wchodzą w grę w konkretnej sprawie,

powinien nadto uzasadnić, dlaczego rozpoznanie skargi kasacyjnej będzie służyło

rozwojowi prawa, tj. wskazać, jakie istotne zagadnienie prawne występuje w tej

sprawie albo uzasadnić, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów. Podkreślić przy tym należy, iż przedstawienie we wniosku uzasadnienia

rozpoznania skargi kasacyjnej nie może być powołaniem okoliczności dowolnych,

istotnych tylko w ocenie samej strony. Uzasadnienie wniosku nie może być

utożsamiane z uzasadnieniem podstaw kasacyjnych. Są to dwa różne wymagania ,

które powinny być spełnione. Muszą być one odniesione do okoliczności konkretnej

sprawy. Sąd Najwyższy bowiem nie ma obowiązku zastępowania skarżącego i

poszukiwania argumentów przemawiających za przyjęciem skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Tak

więc

brak

przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

rozpoznanie kasacji jest brakiem nieusuwalnym, prowadzącym do jej odrzucenia.

Pogląd taki znalazł wyraz w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r.,

III CZP 49/00, opublikowany w OSNC z 2001 r. Nr 4, poz. 53.

Wniesiona w dniu 9 maja 2006 . przez pełnomocnika powoda skarga

kasacyjna nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych dla tego szczególnego

środka odwoławczego przewidzianych w treści art. 398 4 kpc albowiem w piśmie

pełnomocnika powoda brak jest elementu wymaganego w § 1 punkcie 3

powołanego przepisu, czyli prawidłowego „uzasadnienia wniosku o przyjęciu skargi

kasacyjnej do rozpoznania". Skarżący ograniczył się do wymienienia przepisów

prawa, które zostały, zdaniem skarżącego, naruszone. W skardze kasacyjnej brak

jest prawidłowego skonstruowania uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ponieważ

nie powołano się ani na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne ani na

potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, ani na nieważność postępowania. Wprawdzie pełnomocnik

powoda powołał się na występującą w sprawie potrzebę rozwiązania istotnego

zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie czy

podstawą ustaleń faktycznych Sądu może być opinia biegłego, jeżeli istnieją

okoliczności uzasadniające jej nierzetelność, jednak nie można uznać, iż takie

określenie zasługuje na uznanie, iż pełnomocnik uzasadnił w sposób odpowiedni

wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem skarżący powołał się na

występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, to winien w uzasadnieniu

wyjaśnić, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono

istotne. Wnoszący skargę kasacyjną nie może przy tym ograniczyć się do

powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych sformułowań, do którego lub

których pragnie nawiązać, lecz obowiązany jest do profesjonalnego uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych danej sprawy, której skarga dotyczy.

Wniesiona skarga nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Wymóg ten zostaje spełniony tylko wówczas, gdy

stanowi dający się wyodrębnić element skargi kasacyjnej i nie można utożsamiać

go z wymaganiem przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Obie

kategorie wymagań zostały odrębnie wyartykułowane przez ustawodawcę, tym

samym uznać należy, iż nie są tożsame. Uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania może zostać przedstawione w dowolnym miejscu pisma, jednakże

w taki sposób, by stanowiło odrębny element, odrębną jednostkę redakcyjną.

Wskazać należy, iż wymóg z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinien być rozważany w

związku z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowanie zagadnienia prawnego

nawiązuje w istocie do okoliczności, które nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej

(art. 3983 § 3 k.p.c.). Mając powyższe na względzie orzeczono jak na wstępie.