I UZ 2/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)

SSN Andrzej Wróbel

SSA Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. H.

przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Przemysłowego "B. - 3" Spółce Akcyjnej

w K.

o sprostowanie RP-7,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt VI Pa …/04,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2005 r. Sąd Okręgowy

– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. odrzucił wniosek powoda o

przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż pełnomocnik ustanowiony z

urzędu wyznaczony został przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w dniu 16

sierpnia 2005 r. Przeszkodą uniemożliwiającą wniesienie skargi kasacyjnej, której

termin upływał w dniu 9 sierpnia 2005 r., był brak pełnomocnika uprawnionego do

wniesienia skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu przeszkoda ta ustała w dniu 16

sierpnia 2005 r. a zatem bieg terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie

terminu do dokonania czynności procesowej liczyć należy od tej daty. W tym

zakresie Sąd podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia

17 listopada 1998r. II UZ 122/98 OSNP 1999 nr 26, poz. 736 oraz z dnia 11

października 2001r. IV CZ 163/01 (OSNC z 2001r. nr 5 poz.70 ).

Skoro wniosek złożony został w dniu 15 września 2005 r., to nastąpiło to z

przekroczeniem terminu wskazanego w art. 168 §1 k.p.c. i wniosek taki podlegał

odrzuceniu na mocy art. 171 k.p.c. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała

odrzuceniu na mocy art. 3986 k.p.c., przy czym Sąd nie wskazał konkretnego

paragrafu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w

całości albo jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W

uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z

urzędu zawiadomiony został dopiero w dniu 17 sierpnia 2005 r. a odpis wyroku

sądu pierwszej i drugiej instancji otrzymał dopiero po tygodniu od zawiadomienia.

Natomiast do pierwszego kontaktu z ubezpieczonym doszło – z powodu

nieobecności ubezpieczonego w miejscu zamieszkania - w dniu 9 września 2005 r.

Stąd dopiero od tego dnia miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej.

Dalej skarżący podniósł, że Sąd Okręgowy przyjął koncepcję niekorzystną dla

skarżącego, prezentowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego, gdy tymczasem

istnieje również pogląd prawny wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z

dnia 27 czerwca 2000 I CZ 62/00, iż za dzień, w którym ustała przyczyna

uchybienia terminu do wniesienia kasacji w rozumieniu art. 169 § 1 in fine k.p.c.

należało uznać dzień, w którym adwokat ustanowiony pełnomocnikiem dla

wnioskodawcy miał rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji. Możliwość taką

adwokat miał zaś dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy, ze stanowiskiem

wnioskodawcy co do zakresu kasacji i po sporządzeniu kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Ze względu na zarzuty, na których oparte zostało zażalenie, jego kontrola

sprowadza się do rozpoznania - na podstawie art. 398 21k.p.c. w związku z art.3941

§ 3 k.p.c. w związku z art. 380 k.p.c.

postanowienia zawartego w punkcie 1

zaskarżonego orzeczenia. Postanowienie to poprzedzało wydanie zaskarżonego

postanowienia, nie podlegało oddzielnemu zaskarżeniu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 48 i

uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r. III ZP

1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1) i miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w

zaskarżonym postanowieniu.

Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażony w

postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 czerwca 2000 I CZ 62/00 ( OSNC z 2001r.

nr 1, poz. 7 ).

Za trafne

należy uznać argumenty, że skoro równocześnie ze złożeniem

wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji należało wnieść skargę

kasacyjną (art. 169 § 3 k.p.c.), to na zapoznanie się z aktami sprawy i sporządzenie

skargi pełnomocnikowi wnioskodawcy pozostawał tylko tydzień. Tymczasem

ustawa (art. 398 5 k.p.c.) przewiduje termin dwumiesięczny (liczony od dnia

doręczenia orzeczenia stronie skarżącej) do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej

sytuacji za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia

skargi w rozumieniu art. 169 § 1 in fine k.p.c. należało uznać dzień, w którym radca

prawny, ustanowiony pełnomocnikiem dla wnioskodawcy, miał rzeczywistą

możliwość wniesienia skargi. Możliwość taką miał on zaś dopiero po zapoznaniu

się z aktami sprawy, ze stanowiskiem wnioskodawcy co do zakresu skargi i po

sporządzeniu

skargi.

Czynności

te

radca

miał

obowiązek

podjąć

bez

nieuzasadnionej zwłoki, ale przy uwzględnieniu jego normalnego obciążenia pracą

zawodową. Wobec tego, że w typowej sytuacji procesowej ustawa przewiduje dla

tych czynności termin dwóch miesięcy , skrócenie tego okresu stronie, dla której

ustanowiono pełnomocnika, byłoby ograniczeniem jej uprawnień. Dlatego w takim

wypadku za dzień, w którym ustała przyczyna uniemożliwiająca wniesienie skargi w

rozumieniu art. 169 § 1 in fine k.p.c. należy uznać nie dzień zawiadomienia radcy

prawnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem, ale dzień, w którym miał on

rzeczywistą możliwość wniesienia skargi, nie późniejszy jednak od dnia

zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem więcej niż o dwa miesiące.

Z powyższego wynika, że skoro wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia

skargi (wraz ze skargą) ustanowiony dla wnioskodawcy pełnomocnik, złożył w dniu

15 września 2005r. (o ustanowieniu pełnomocnikiem zawiadomiony został 17

sierpnia 2005r.), to wniosek ten z tej przyczyny, dla której został uznany przez Sąd

Okręgowy za spóźniony, nie podlegał odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw.

z art. 39815 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.