I UZ 19/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 19/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania C. Spółki Akcyjnej w K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanych: […]

o ustalenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 maja 2010 r.,

zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 grudnia 2009 r.,

1. oddala zażalenie,

2. nie obciąża organu rentowego kosztami postępowania

zażaleniowego odwołującej się Spółki.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem odrzucono skargę kasacyjną pozwanego ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Pierwotną decyzją z 26 marca 2007 r. pozwany wymierzył spółce akcyjnej C.

składki na ubezpieczenia społeczne 1.796.043 zł, zdrowotne 416.150,76 zł oraz na

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych uznając

bony wydane pracownikom z funduszu socjalnego za ich przychód podlegający tym

składkom.

Po odwołaniu spółki od decyzji z 26 marca 2007 r. postępowanie sądowe nie

zostało zakończone wobec pominięcia w niej pracowników jako zainteresowanych

(sygn. akt. Sądu Okręgowego w K. VI U …/07).

Pozwany wydał potem 510 indywidualnych decyzji skierowanych do

poszczególnych pracowników i spółki (płatnika).

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z 15 grudnia 2008 r. oddalił odwołanie spółki

od decyzji pozwanego z 11 lutego 2008 r., którymi ustalono wysokość podstawy

wymiaru składek od przychodów z tytułu bonów otrzymanych przez pracowników J.

F., G. G. i H. G.

Sąd Apelacyjny po apelacji spółki wyrokiem z 19 sierpnia 2009 r. zmienił

wyrok Sądu Okręgowego oraz poprzedzające go decyzje pozwanego i stwierdził,

że do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie wchodzą

uwzględnione

w

decyzjach

wartości

bonów

towarowych

wypłaconych

zainteresowanym pracownikom.

Skarga kasacyjna pozwanego jako wartość przedmiotu zaskarżenia podała

2.354.432,90 zł, czyli ogólną kwotę składek obciążającą spółkę.

Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu odrzuceniu skargi kasacyjnej wskazał, że

wartość składek w rozpoznanej sprawie jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych

(wynosi 819,89 zł dla J. F., 759,56 zł dla H. G. i 759,55 dla G. G.), zatem skarga

kasacyjna nie była dopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 398 2 § 1

k.p.c.

W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi

kasacyjnej. Podniósł, że wydał indywidualne decyzje wobec poszczególnych

pracowników tylko dla umożliwienia merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania

spółki od pierwotnej decyzji z 26 marca 2007 r., obejmującej całą zaległość

składkową, choć mógł przesłać zainteresowanym pracownikom tę decyzję z

załącznikiem indywidualizującym wysokość wymierzonych składek w odniesieniu

do każdego pracownika z tytułu wydanych bonów towarowych. Wartość przedmiotu

zaskarżenia powinna stanowić kwota składek wymierzona decyzją z 26 marca 2007

r. odnosząca się faktycznie do wszystkich 510 zainteresowanych, zwłaszcza że

potwierdza to wyrok Sądu Apelacyjnego stwierdzający, że “... prawomocny wyrok z

niniejszej sprawie ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania w sprawie VI U

…/07 ...”.

W odpowiedzi spółka wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Tożsame zażalenia pozwanego zostały już rozpoznane przez Sąd

Najwyższy w sprawach innych zainteresowanych pracowników i obecny skład w

pełni podziela przedstawioną w nich argumentację (przykładowo postanowienia

Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2010 r. w sprawach I UZ 11/10 i I UZ 14/10 oraz z

26 kwietnia 2010 r. w sprawie I UZ 20/10).

Pozwany nie mógł więc w skardze kasacyjnej podać wartości przedmiotu

zaskarżenia z innej sprawy. Sprawa objęta skargą wynikała z nowych decyzji, w

których wartość przedmiotu sporu i w konsekwencji zaskarżenia była niższa niż

dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Pozwany sam zauważa, że mógł w określony sposób decydować o zakresie

sporu

(sprawy

sądowej),

w

tym

również

co

do

kręgu

podmiotowego

zainteresowanych, gdyż zależało to od jego decyzji.

Pierwotna decyzja z 26 marca 2007 r. ze względu na przedmiot

rozstrzygnięcia

nie

mogła

pomijać

pracowników

jako

bezpośrednio

zainteresowanych. Bez ich udziału postępowanie byłoby nieważne (art. 477 11 k.p.c.

w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c.). Sanacja tego braku nastąpiła w ten sposób, że

pozwany wydał indywidualne decyzje, co spowodowało, że każda decyzja

podlegała odrębnej kontroli w sądowym postępowaniu odwoławczym i tylko ona

określała zakres i przedmiot sporu, a w konsekwencji wartość przedmiotu

zaskarżenia.

Natomiast to czy rozpoznanie zażalenia nie pozostanie bez wpływu na

rozstrzygnięcie pierwotnej sprawy sądowej (VI …/07), nie wchodzi zakres oceny

obecnego zażalenia. W tym postępowaniu nie rozstrzyga się z urzędu o

nieważności postępowania w sprawie objętej skargą w relacji do innej sprawy, ze

względu na przyczynę nieważności z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 379

pkt 3 k.p.c., gdyż do postępowania toczącego się na skutek zażalenia nie stosuje

się art. 39813 § 1 k.p.c. (w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Nie byłoby też tożsamości

podmiotowej warunkującej taką nieważność, gdyż niesporne jest, że pracownicy

jako zainteresowani nie byli uczestnikami w pierwszej sprawie.

Z tych motywów orzeczono jak sentencji, stosownie do art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.