I UZ 18/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 18/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Małgorzata Gersdorf

w sprawie z odwołania K. R., J.B., E. N., W. S. i K. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

z udziałem zainteresowanych: Klubu Sportowego "R." C. S.A. w C., M. Ć.i innych,

o ustalenie odpowiedzialności członków zarządu stowarzyszenia z tytułu zaległych

składek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lipca 2011 r.,

zażalenia zainteresowanego M. Ć. na postanowienie o kosztach procesu zawarte w

punkcie 3. wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 grudnia 2010 r.,

1) zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w

miejsce zasądzonej od organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych

Oddziału

w

C. i

zainteresowanego

Klubu

Sportowego "R." C. S.A. w C. na rzecz zainteresowanego M. Ć.

kwoty 5.400 zł zasądza kwotę 7.200 zł (w częściach równych)

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu apelacyjnym;

2) zasądza od organu rentowego oraz od zainteresowanego

Klubu Sportowego "R." C. S.A. w częściach równych na rzecz

zainteresowanego M. Ć. kwotę 330 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z 7

maja 2009 r., zwolnił K. R., J. B., E. N., W. S. oraz K. G. od odpowiedzialności za

zaległości składkowe Stowarzyszenia Kultury Fizycznej Klub Sportowy „R.” C. z

siedzibą w C. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

za

okresy

wymienione

w

zaskarżonych

decyzjach

Zakładu

Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w C. z 7 czerwca 2004 r., 14 października 2005 r., oraz w

dwóch decyzjach 7 października 2004 r., od których odwołujący się odpowiednio

wnieśli odwołania.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 9

grudnia 2010 r., oddalił apelacje od wyroku Sądu Okręgowego z 7 maja 2009 r.

wniesione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. oraz Klub

Sportowy „R.” C. S.A. w C., a w punkcie 3. wyroku zasądził od organu rentowego i

Klubu Sportowego „R." C. S.A. na rzecz odwołujących się: K. R., W. S., K. G. i E. N.

oraz na rzecz zainteresowanych: W. K., A. J., J. W. i M. Ć. kwoty po 5.400 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za

drugą instancję orzeczono z mocy art. 98 § 1 i 2 k.p.c. oraz art.108 § 1 k.p.c., § 6

pkt 7 w związku z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.), a także § 6 pkt 7 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.c., skarżący, czyli organ

rentowy i zainteresowany Klub Sportowy „R." S.A., są zobowiązani do zwrotu tych

kosztów w częściach równych.

Zażalenie na zawarte w wyroku z 9 grudnia 2010 r. postanowienie Sądu

Apelacyjnego w części dotyczącej zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego

za drugą instancję na rzecz zainteresowanego M. Ć., w wysokości 5.400 zł, wniósł

jego pełnomocnik. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia we

wskazanym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zasądzenie od

organu rentowego i Klubu Sportowego „R." C. S.A. na rzecz zainteresowanego M.

Ć. kwoty 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą

instancję, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w opisanym zakresie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz o

zasądzenie od organu rentowego i od Klubu Sportowego „R." C. S.A. na rzecz

zainteresowanego M. Ć. kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego.

Skarżący podniósł, że zgodnie z treścią § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przy wartości

przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł stawka minimalna wynosi 7.200 zł. Z kolei §

12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne za prowadzenie spraw

w postępowaniu apelacyjnym wynoszą przed sądem apelacyjnym 75 % stawki

minimalnej, a jeżeli w pierwszej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca

prawny - 100% stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł.

Pełnomocnik zainteresowanego M. Ć. - radca prawny W. G. - nie reprezentował

zainteresowanego przed Sądem pierwszej instancji i nie występował na tym etapie

postępowania. Reprezentował zainteresowanego wyłącznie w postępowaniu przed

Sądem drugiej instancji (pełnomocnictwo udzielone przez zainteresowanego radcy

prawnemu zostało złożone do akt sprawy na rozprawie, która odbyła się przed

Sądem

Apelacyjnym

listopada

2010

r.).

Zdaniem

pełnomocnika

zainteresowanego, Sąd Apelacyjny błędnie zasądził na jego rzecz kwotę 5.400 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję, czyli 75%

stawki minimalnej. Tymczasem w opisanej sytuacji powinna być zasądzona na

rzecz zainteresowanego kwota w wysokości 100% stawki minimalnej, czyli 7.200 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)

wynagrodzenie

pełnomocnika

za

prowadzenie

sprawy

w

postępowaniu

apelacyjnym wynosi 75% stawki minimalnej, a jeżeli w pierwszej instancji nie

prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% stawki minimalnej. Z kolei z § 6

pkt 7 rozporządzenia wynika, że przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000

zł stawka minimalna wynosi 7.200 zł.

W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu sporu (i zaskarżenia)

wynosiła ponad 200.000 zł. W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji

zainteresowany M. Ć. nie był reprezentowany przez radcę prawnego W. G.

Pełnomocnik ten reprezentował zainteresowanego dopiero w postępowaniu przed

Sądem drugiej instancji. Pełnomocnictwo udzielone przez zainteresowanego temu

radcy prawnemu zostało złożone do akt sprawy na rozprawie apelacyjnej, która

odbyła się przed Sądem Apelacyjnym 25 listopada 2010 r. (k. 1299).

Sąd Apelacyjny zasądził od organu rentowego i Klubu Sportowego „R." C.

S.A. na rzecz zainteresowanych, w tym skarżącego M. Ć., kwoty po 5.400 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Oznacza to,

że dla ustalenia kosztów procesu należnych zainteresowanemu w postępowaniu

apelacyjnym Sąd drugiej instancji przyjął 75% stawki minimalnej należnej za udział

w sprawie radcy prawnego (5.400 zł stanowi 75% z kwoty 7.200 zł), orzekając na

na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 i § 6 pkt 5

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu. W sytuacji jednak, gdy zainteresowanego przed Sądem drugiej instancji

reprezentował radca prawny, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji i

został

ustanowiony

dopiero

w

postępowaniu

apelacyjnym,

prawidłowe

zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wymagało przyjęcia, że stawka

minimalna za prowadzenie postępowania apelacyjnego wynosiła 100% stawki

minimalnej przewidzianej za prowadzenie tego rodzaju sprawy, w tym przypadku

7.200 zł.

Z

przedstawionych

przyczyn

zażalenie

podlegało

uwzględnieniu,

co uzasadniało zmianę zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 39816 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.,

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 i 3, art. 99, art. 391 § 1, art.

39821 i art. 3941 § 3 k.p.c., przy uwzględnieniu § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego

z

urzędu.

Wysokość

wynagrodzenia została odniesiona do różnicy między kwotą 7.200 zł – jaką

należało

zasądzić

na

rzecz

zainteresowanego

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania apelacyjnego - a kwotą 5.400 zł, zasądzoną przez Sąd Apelacyjny.