I UZ 16/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z odwołania K. M. i H. M.

przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówce

Terenowej w Z. skarga ubezpieczonych o wznowienie postępowania w sprawie

sygn. […] o zwrot nienależnie pobranej renty rolniczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lipca 2011 r.,

zażalenia ubezpieczonych na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę K. M. i W. M. o wznowienie

postępowania, w sprawie o zwrot nienależnie pobranej renty rodzinnej, od

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2009 r.

Wnioskodawcy złożyli od powyższego postanowienia zażalenie do Sądu

Najwyższego, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu nie

zostały wskazane ustawowe podstawy wznowienia postępowania wymienione w

art. 401 i nast. k.p.a. W treści uzasadnienia zażalenia wskazano: „(...)

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną

przez wnioskodawców skargę wskazując jako podstawę prawną art. 410 § 1 k.p.c.

Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, iż zdaniem Sądu Apelacyjnego skarga nie

została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Wnioskodawcy K. i H. małż.

M. nie zgadzają się z takim rozstrzygnięciem i stanowczo twierdzą, że w sprawie

zachodzą

przesłanki

wznowienia

postępowania.

Zdaniem

wnioskodawców

postępowanie w ich sprawie było wadliwe, a Sąd nie wziął pod uwagę zeznań

wnioskodawczym i świadków przesłuchanych w sprawie. Te okoliczności zdaniem

wnioskodawców uzasadniają wznowienie postępowania w sprawie i wbrew

twierdzeniu Sądu Apelacyjnego, mieszczą się w zakresie ustawowych podstaw

wznowienia.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniano już (np. postanowienie z 28

października 1999 r., I UKN 174/99, OSNP 2001/4/133), że sformułowanie

podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie

oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej

uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako

nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 410

§ 1 k.p.c.). Tym bardziej brak wskazania ustawowej podstawy wznowienia oraz

zamieszczenie w skardze uzasadnienia, które nie nawiązuje do jej podstaw,

podlega odrzuceniu.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.