I UZ 12/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 12/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania B. Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

na skutek skargi ubezpieczonego o wznowienie postępowania w sprawie III AUa

…/08 oraz III AUa …/09,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 czerwca 2011 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lutego 2011 r.,

1) oddala zażalenie,

2) przyznaje od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego)

adwokat M. E. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem

wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu

zażaleniowym, powiększoną o podatek od towarów i usług.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 14 lutego 2011 r., odrzucił wniesioną przez ubezpieczonego B. Z., skargę o

wznowienie

postępowań

zakończonych:

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 2 września 2009 r., III AUa …/08 oraz prawomocnym

postanowieniem tego Sądu z dnia 19 lipca 2010 r., III AUa …/09.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że ubezpieczony, motywując żądanie wznowienia

postępowania, wskazał, iż chce ponownego ustalenia na drodze sądowej jego

stanu zdrowia po wypadku. Skarżący uznał także za nieuprawnione zacytowane w

uzasadnieniu postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lipca 2010 r. orzeczenia

Sądu Najwyższego dotyczące pełnomocnictwa procesowego oraz zakwestionował

profesjonalizm pełnomocnika ustanowionego w sprawie z urzędu. Odniósł się też

do ewentualnego pogorszenia stanu swego zdrowia jako niezwiązanego z

wypadkiem, a nazwanego przez niego chorobą wieku połączoną z dolegliwościami

nerwowymi i stresem. Sformułował ponadto wnioski dowodowe o załączenie akt

spraw dotychczas toczących się przeciwko organowi rentowemu oraz o

zobowiązanie lekarzy do ponownego wykonania badań.

Sąd drugiej instancji przypomniał również, że w sprawie toczącej się pod

sygnaturą III AUa …/08 Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

prawomocnym wyrokiem z dnia 2 września 2009 r. oddalił apelację wniesioną przez

ubezpieczonego B. Z. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 16 października 2008 r. oddalającego jego odwołanie od

decyzji zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 sierpnia 2007 r. odmawiającej

przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd Apelacyjny - Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 19 lipca 20010 r., III AUa

…/09,

odrzucił następnie

skargę

ubezpieczonego

o

wznowienie

tamtego

postępowania, a Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r., I UZ

157/10, oddalił zażalenie wniesione przez niego od tego postanowienia.

Wskazując na powyższe, Sąd Apelacyjny uznał, iż obecnie wniesiona przez

ubezpieczonego skarga została złożona po terminie, o którym mowa w art. 407 § 1

k.p.c., oraz nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia wymienionej w

art. 401 i art. 403 k.p.c. Co do kwestii niedochowania terminu sąd drugiej instancji

stwierdził, że termin do wniesienia skargi zakończonej prawomocnym wyrokiem

zamykającym postępowanie jest dotrzymany, jeżeli skarga została wniesiona przed

upływem trzech miesięcy od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu wyroku.

Tymczasem z analizy akt sprawy III AUa …/08 wynika, iż ubezpieczony oraz jego

pełnomocnik byli obecni na rozprawie, na której został ogłoszony wyrok Sądu

Apelacyjnego

z dnia 2 września 2009 r. kończący to postępowanie, a zatem

rozpoznawana obecnie skarga o wznowienie postępowania wniesiona w dniu 11

października 2010 r. została wniesiona po upływie przepisanego terminu.

Odnosząc się z kolei do problemu oparcia skargi na ustawowej podstawie

wznowienia, Sąd Apelacyjny przytoczył art. 401 k.p.c. oraz art. 403 k.p.c.,

konstatując że z treści skargi nie wynika, aby opierała się na którejkolwiek z tych

podstaw wznowienia. Wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy, skarżący – poza

powołaniem się na swój stan zdrowia – nie wskazał bowiem na żadne fakty lub

nowe dowody, które mogłyby rzutować na rozstrzygnięcie w prawomocnie

zakończonej sprawie. Również kwestionowanie profesjonalizmu ustanowionego w

sprawie pełnomocnika z urzędu nie mogło być rozpatrywane w kontekście

podstawy wznowienia określonej w art. 401 pkt 1 k.p.c., a ponadto okoliczność ta

była już przedmiotem oceny w prawomocnie zakończonej sprawie III AUa …/09.

Sąd Apelacyjny doszedł ponadto do wniosku, że rozpoznanie obecnie wniesionej

skargi wymagało uwzględnienia art. 416 § 1 k.p.c., zgodnie z którym

niedopuszczalne

jest

dalsze

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Ponieważ

zaś postępowanie zainicjowane pierwotnie wniesioną przez ubezpieczonego

skargą zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego z

dnia 19 lipca 2010 r., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania,

zwłaszcza że w sprawie niniejszej nie zachodzi wyjątek opisany w art. 416 § 2

k.p.c.

Zażalenie

od

powyżej

przedstawionego

reprezentowany przez profesjonalnego

pełnomocnika

postanowienia

wniósł

ubezpieczony B.

Z.,

zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając mu obrazę przepisów prawa

procesowego:

1. art. 410 k.p.c. w związku z art. 407 § 1 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że

złożona przez ubezpieczonego skarga o wznowienie postępowania nie

została złożona w przewidzianym do tego terminie, podczas gdy wymóg ten

według skarżącego został przez niego spełniony,

2. art. 403 § 2 k.p.c. poprzez uznanie, iż skarżący nie wykazał, że w sprawie

istnieją nowe fakty i dowody w sytuacji, gdy jego zdaniem nowe fakty zostały

przez niego wykazane,

3. art. 416 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż niedopuszczalne jest dalsze

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

orzeczeniem

wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy

zdaniem skarżącego możliwe jest takie wznowienie.

Skarżący podniósł równocześnie, iż nie zgadza się z zaskarżonym

postanowieniem, gdyż jego zdaniem zostało wykazane spełnienie przesłanek

wznowienia postępowania, albowiem powstały nowe okoliczności, których nie mógł

powołać w dotychczasowych postępowaniach, a jego stan zdrowia powinien zostać

zbadany powtórnie. Ponadto został zachowany termin do wniesienia skargi,

albowiem o nowych przesłankach wznowienia postępowania, tj. o pogarszającym

się stanie zdrowia dowiedział się we wrześniu 2010 r. Skarżący uważał też, że

postępowanie w sprawie III AUa …/09 powinno zostać wznowione, ponieważ

wskazana w jego skardze podstawa, tzn. oparcie wyroku na sfałszowanych

opiniach biegłych jego zdaniem istnieje. Poza tym twierdził, że zostało sfałszowane

orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie

procentowego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku, gdyż

tego dnia nie mógł on być badany, skoro przebywał w szpitalu na tzw. pobycie

dziennym, gdzie wykonywano u niego zabieg.

Konkludując skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i

przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz

przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wstępnie Sąd Najwyższy uznał za konieczne przypomnieć, że zgodnie z art.

399 § 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone

prawomocnym wyrokiem, a ponadto jedynie w wypadkach przewidzianych w dziale

VI Kodeksu postępowania cywilnego, przy czym w myśl art. 399 § 2 k.p.c. na

podstawie określonej w art. 4011 postępowanie może być wznowione również w

razie zakończenia go postanowieniem. Wynika to z faktu, iż skarga o wznowienie

postępowania jest nadzwyczajnym środkiem pozwalającym na wzruszenie

prawomocnych orzeczeń sądowych, korzystających co do zasady z powagi rzeczy

osądzonej (vide : art. 366 k.p.c.) i wiążących nie tylko strony postępowania i sąd,

który wydał to orzeczenie, ale również inne sądy oraz inne organy państwowe i

organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także

inne osoby (vide : art. 365 § 1 k.p.c.). Dlatego skarga o wznowienie postępowania

musi podlegać szczególnym rygorom, zarówno w zakresie formy, jak i treści

(zawartości). Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 lipca

2006r., I PK 5/06 (Wokanda 2006/11/33), skarga o wznowienie postępowania nie

jest narzędziem służącym zapewnianiu jednolitości orzeczeń, nawet w sprawach o

roszczenia oparte na jednakowych podstawach faktycznych i prawnych. Możliwość

ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy na skutek skargi o

wznowienie postępowania otwiera się tylko wówczas, gdy zaistnieje jedna z

ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania cywilnego.

Stosownie do art. 409 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania powinna

zatem czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające

zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę

zaskarżonego orzeczenia. Sąd właściwy do rozpoznania skargi w pierwszej

kolejności dokonuje oceny, czy wymienione wymogi formalne skargi zostały

spełnione, a następnie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzuca ją, jeżeli została

wniesiona po upływie przepisanego terminu, była niedopuszczalna lub nieoparta na

ustawowej podstawie. Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi jest

przy tym łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w cytowanym

przepisie. Brak nawet jednego z nich sprawia zaś, że rozpatrywanie sprawy nie jest

możliwe. Dlatego też stwierdzenie braku choćby jednego z tych warunków

powoduje odrzucenie skargi.

Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały wymienione w art.

401 k.p.c., art. 4011 k.p.c. oraz art. 403 k.p.c., przy czym pierwszy z tych przepisów

wskazuje na przypadki nieważności postępowania, drugi na niekonstytucyjność

aktu

prawnego

będącego

Trybunału Konstytucyjnego,

podstawą

orzeczenia

stwierdzoną

trzeci natomiast na tzw.

orzeczeniem

właściwe

przyczyny

restytucyjne, z których dwie pierwsze są związane z oparciem zaskarżonego

wyroku na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku

karnym, następnie uchylonym oraz na uzyskaniu owego wyroku za pomocą

przestępstwa, a kolejne z późniejszym wykryciem prawomocnego wyroku

dotyczącego tego samego stosunku prawnego albo takich okoliczności faktycznych

lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W zażaleniu skarżący ograniczył się w tym zakresie do zarzutu naruszenia

art. 403 § 2 k.p.c. Trzeba zatem stwierdzić, że przepis ten kładzie nacisk na to, iż

wykrycie wymienionych w nim okoliczności faktycznych lub środków dowodowych

musi być późniejsze, co oznacza, że musi do niego dojść po uprawomocnieniu się

wyroku, a więc w sytuacji, w której powoływanie się na nie było już niemożliwe.

Wykrycie należy z kolei rozumieć jako dowiedzenie się o istnieniu tych okoliczności

lub środków dowodowych w zakresie umożliwiającym powoływanie się na nie. Owe

okoliczności i środki dowodowe, aby zostać wykryte, muszą jednakże istnieć w

sensie

obiektywnym

już

w

czasie

trwania

postępowania

zakończonego

zaskarżonym wyrokiem. Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu

siedmiu sędziów z 21 lutego 1969r., III PZP 63/68 (OSNC 1969 nr 12, poz. 208)

środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi

podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.

Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 13

października 2005r., IV CZ 96/05 oraz z dnia 10 lutego 2006r., I PZ 33/05 (OSNP

2007 nr 3-4, poz. 48), przy czym w pierwszym z wymienionych orzeczeń Sąd

Najwyższy dodał także, iż w świetle art. 403 § 2 k.p.c. możliwość powoływania

nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych okoliczności i środków

dowodowych, które istniały już w okresie trwania zakończonego postępowania. W

postanowieniu z dnia 16 maja 2008r., III CZ 20/08 (LEX nr 420807) Sąd Najwyższy

wyjaśnił natomiast, iż w przepisie art. 403 § 2 k.p.c. chodzi o późniejsze wykrycie

faktów i dowodów dla strony nie tylko nieznanych w toku poprzedniego

postępowania, lecz których także nie mogła znać, choć istniały już w toku tego

postępowania, ale nie były objęte materiałem sprawy. Dodać w tym miejscu

wypada, że z końcowego zwrotu art. 403 § 2 k.p.c. wynika nadto, że „wykrycie"

odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle

nieujawnionych i wtedy nieujawnialnych, bo nieznanych stronom. Strona może więc

powołać się na nie jedynie wówczas, gdy nie mogła z nich skorzystać przed

rozstrzygnięciem,

albowiem

wymieniony

przepis

obejmuje

jedynie

fakty

nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Fakty natomiast

ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, tj. miała możliwość dostępu do nich,

nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008r., I ACa 172/08, OSA 2009 nr 5, poz. 60 oraz

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005r., III CZP 134/04, LEX nr

151652). Nie można natomiast oprzeć skargi o wznowienie postępowania na

rzekomym „wykryciu" okoliczności faktycznej i środka dowodowego znanych

stronie, a pominiętych przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 381 k.p.c. (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2007r., II UZ 3/07, OSNP 2008

nr 11-12, poz. 178). Niezależnie od poglądów zawartych w przedstawionych

orzeczeniach,

które

Sąd

Najwyższy

w

składzie

rozpoznającym

skargę

ubezpieczonego podziela, należało dodatkowo zauważyć, że w postanowieniu z 10

stycznia 1977r., I CO 5/76 Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż nie stanowi podstawy

wznowienia postępowania według art. 403 § 2 k.p.c. opinia biegłego sporządzona w

innej sprawie po prawomocnym zakończeniu procesu, którego wznowienia dotyczy

skarga o wznowienie postępowania. Z kolei w postanowieniu z 12 listopada 1998r.,

II UKN 306/98 (OSNP-wkł. 1999 nr 3, poz. 3) Sąd Najwyższy stwierdził, że

orzeczenie lekarskie, które zostało wydane po dacie uprawomocnienia się wyroku,

nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.

Również w postanowieniu z 20 kwietnia 2000r., II UKN 167/00 (PPiPS 2001/ nr 6,

poz. 70) Sąd Najwyższy uznał, iż uzyskanie po prawomocnym zakończeniu sprawy

nowego zaświadczenia lekarskiego nie jest ustawową podstawą wznowienia

postępowania przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajmował

Sąd Najwyższy także w najnowszym orzecznictwie, którego przykładami mogą być

postanowienia: z dnia 15 grudnia 2009r., II PZ 24/09 (LEX nr 577836), czy też z

dnia 19 marca 2010r., II PZ 5/10 (LEX nr 583798).

Na koniec tego wątku rozważań wypada także dodać, że zgodnie z art. 407

§ 1 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania winna zostać wniesiona w terminie

trzymiesięcznym. Termin ten liczy się zaś od dnia, w którym strona dowiedziała się

o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub

brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej

organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W obu przypadkach wspomniany termin nie

może jednak rozpocząć się przed uprawomocnieniem się wyroku, od którego

wnoszona jest skarga, co jest oczywiste, jeśli zważyć, że przedmiot skargi po myśli

cytowanego wcześniej art. 399 k.p.c. zawsze stanowi orzeczenie prawomocne.

Odnosząc

przedstawione

wyżej

rozważania

do

stanu

faktycznego

charakterystycznego dla rozpoznawanej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdza, że

uzasadniony

jest

jedynie

sformułowany

w

zażaleniu

zarzut

naruszenia

zaskarżonym postanowieniem art. 416 § 1 k.p.c. W myśl tego przepisu

niedopuszczalne

jest

dalsze

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Utrwalony

jest wszakże pogląd, że przewidziane w tym przepisie ograniczenie dalszego

wznawiania postępowania nie dotyczy przypadków, w których – mimo wniesienia

skargi o wznowienie – do wznowienia postępowania nie doszło, ponieważ sąd

odrzucił skargę o wznowienie, jak również przypadków, w których wniesiona

uprzednio skarga została w toku wznowionego postępowania cofnięta. Taki sposób

rozumienia omawianego przepisu wynika z tego, że w przypadku, gdy

postępowanie zakończone jest postanowieniem – możliwość jego wznowienia jest

wyłączona już na podstawie art. 399 (oczywiście za wyjątkiem sytuacji

uregulowanej w § 2 tego przepisu). Dlatego też nie miał racji Sąd Apelacyjny,

stwierdzając że odrzucenie prawomocnym postanowieniem tego sądu z dnia 19

lipca 2010 r., III AUa …/09, uprzednio wniesionej przez ubezpieczonego skargi o

wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 2 września 2009 r., III

AUa …/08, wino skutkować uznaniem, iż zachodził przypadek, o którym mowa w

art. 416 § 1 k.p.c. Stanowisko to nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy.

Trafnie bowiem Sąd Apelacyjny przyjął, że skarga ubezpieczonego nie została

oparta na ustawowej podstawie wznowienia, skoro powoływanie się przez niego na

istotne pogorszenie stanu jego zdrowia skutkujące całkowitą niezdolnością do

pracy, o czym dowiedział się on we wrześniu 2010 r., w żadnym razie nie stanowiło

będącej podstawą wznowienia postępowania okoliczności faktycznej istniejącej w

sensie

obiektywnym

już

w

czasie

trwania

postępowania

zakończonego

zaskarżonym wyrokiem, a jedynie ujawnionej w późniejszym czasie. Z kolei co do

rzekomo sfałszowanych opinii biegłych Sąd Najwyższy uznaje za konieczne

przypomnieć,

że

w

judykaturze

jednolicie

przyjmuje

się,

iż

wznowienie

postępowania na tej podstawie (należy zresztą podkreślić, że jest ona określona nie

w art. 403 § 2 k.p.c., lecz w § 1 tego przepisu) jest możliwe dopiero wtedy, gdy

zostało to stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CZ 102/06, LEX nr 465619, czy

też wydane w postępowaniu zainicjowanym poprzednią skargą ubezpieczonego

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2010 r., I UZ 157/10).

Słusznie także przyjął Sąd Apelacyjny, że nieoparcie skargi na ustawowej

podstawie wznowienia, która ujawniłaby się w terminie nie dłuższym niż trzy

miesiące przed wniesieniem obecnie rozpatrywanej skargi, determinowało uznanie,

że ów termin należało liczyć od daty wydania prawomocnego wyroku kończącego

postępowanie, którego dotyczy skarga, czyli od dnia 2 września 2009 r. Termin ten

upłynął natomiast już w grudniu 2009 r. Dlatego też odrzucenie przez Sąd

Apelacyjny skargi ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem z dnia 2 września 2009 r., III AUa …/08, z powołaniem się

na art. 410 § 1 k.p.c. należało uznać za w pełni uzasadnione. Skoro bowiem skarga

ta została wniesiona nie tylko z naruszeniem ustawowego terminu, ale również

wskazane w tej skardze podstawy prawne wznowienia postępowania w

rzeczywistości nie występowały, to zaistniały warunki do zastosowania art. 410 § 1

k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2005r., IV CO 6/05). Ten

sam przepis winien stanowić także podstawę prawną odrzucenia skargi

ubezpieczonego odnoszącej się do postępowania zakończonego postanowieniem z

dnia 19 lipca 2010 r., III AUa …/09, z tym jednakże zastrzeżeniem, że za przyczynę

takiego rozstrzygnięcia powinien zostać uznany fakt, iż skarga w tej części została

wniesiona z naruszeniem art. 399 § 1 k.p.c., przez co była niedopuszczalna, gdyż

nie

dotyczyła

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem,

lecz

postanowieniem i nie została oparta na podstawie przewidzianej w art. 401 1 k.p.c.

Kierując się wskazanymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy stanął na

stanowisku, że sformułowane w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 410 w związku z

art. 407 § 1 k.p.c. i art. 403 § 2 k.p.c. nie były usprawiedliwione. Z kolei zarzut

naruszenia art. 416 § 1 k.p.c., choć uzasadniony, to jednak z przyczyn wcześniej

podniesionych pozostawał bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Mając to na

uwadze oraz opierając się na treści art. 39814 k.p.c., art. 39810 k.p.c. i art. 397 § 1

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w

postępowaniu zażaleniowym zostało wydane na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. oraz

§ 19 w związku z § 12 ust. 2 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu.