I UZ 107/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 107/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z odwołania C. Spółki Akcyjnej w K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanych: […]

o ustalenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2010 r.,

zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 grudnia 2009 r.,

oddala zażalenie i nie obciąża pozwanego organu rentowego

kosztami

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny, Wydział III Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, od wyroku tego Sądu z dnia 21 lipca 2009 r.

W skardze kasacyjnej skarżący ostatecznie oznaczył wartość przedmiotu

zaskarżenia na kwotę 2.354.432,90 zł. Wartość ta, wynika, zdaniem ZUS z faktu,

że zakwestionował sposób obliczenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne (przez wliczenie wartości bonów finansowanych z funduszu świadczeń

socjalnych) w odniesieniu do wszystkich 510 pracowników C. S.A., w tym

zainteresowanych występujących w niniejszej sprawie.

Na wezwanie Sądu skarżący wskazał, że w odniesieniu do występujących w

sprawie

zainteresowanych

[…]

wartości

zaległości

składkowych

wynosiły

odpowiednio 655,04 zł, 1162,08 zł, 93,31 zł i 1096,78 zł.

Wobec tego Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę

kasacyjną podnosząc, że łączna wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie

przekracza 10.000 zł, a sprawa nie ma charakteru sprawy o objęcie obowiązkiem

ubezpieczenia.

Zażalenie od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik ZUS wskazując, że

rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie będzie miało znaczenie bezpośrednie dla

innego toczącego się postępowania – postępowania, w którym zaskarżona została

jedna decyzja ZUS odnosząca się do płatnika. Zdaniem skarżącego także w

niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia powinna stanowić kwotę

wszystkich obciążeń, nałożonych na płatnika.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sprawy o identycznym stanie faktycznym były już przedmiotem rozpoznania

Sądu Najwyższego, a rozstrzygnięcia, które w nich zapadły, Sąd Najwyższy w

niniejszym składzie podziela. Między innymi w sprawach z dnia 7 kwietnia 2010 r.: I

UZ 8/10 , I UZ 9/10, I UZ 11/10, I UZ 12/10, I UZ 13/10, I UZ 14/10, z 15 kwietnia I

UZ 10/10, 26 kwietnia I UZ 15/10, I UZ 18/10, Sąd postanowił oddalić zażalenie

organu rentowego.

Sąd Najwyższy w przedmiotowej sprawie przychyla się również do

argumentów podniesionych w uzasadnieniu powołanych postanowień.

Zażalenie jest nieuzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem

sporu była wysokość składek z tytułu ubezpieczenia społecznego poszczególnych

zainteresowanych pracowników wymierzonych od bonów towarowych uznanych za

przychód ze stosunku pracy. Kwoty wskazane w zaskarżonych decyzjach nie

sięgały dziesięciu tysięcy złotych wyznaczającej przedmiotową (kwotową) granicę

dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej.

Wprawdzie decyzją z dnia 29 marca 2007 r. wymierzono C. składki na

ubezpieczenia społeczne zatrudnionych pracowników w łącznych kwotach,

przewyższających dziesięć tysięcy złotych, ale decyzja ta adresowana do płatnika

składek nie zawierała nazwisk pracowników, za których wymierzono powyższe

składki ani nie wskazywała, jakie kwoty składek przypisano płatnikowi do zapłaty za

poszczególnych

pracowników.

Dlatego

szczegółowe

wskazanie,

którym

pracownikom zostały wydane bony oraz ich wartości wymagało wydania przez

organ rentowy 11 lutego 2008 r. 510 indywidualnych decyzji w których organ

rentowy ustalił podstawę wymiaru składek imiennie wskazanych pracowników C.,

za okresy oraz w kwotach wskazanych indywidualnie w każdej z decyzji. W

konsekwencji te wartości przedmiotu sporów i zaskarżenia w sprawach o

wymierzenie składek były wiążące w postępowaniu objętym skargą kasacyjną - o

ustalenie podstawy wymiaru składek zainteresowanych pracowników.

Nie poddaje się ocenie Sądu Najwyższego w ramach niniejszego

postępowania zażaleniowego celowość i zasadność podziału postępowań,

dotyczących zagadnień zaległości składkowych płatnika. Nie ma także podstaw do

kontroli w chwili obecnej kolejności rozpoznawania spraw (sprawy z udziałem

płatnika w relacji do spraw z udziałem poszczególnych pracowników jako

zainteresowanych). Wpływ rozstrzygnięcia merytorycznego, zapadłego w niniejszej

sprawie na inne postępowania nie może bowiem zmienić podstawowej zasady

procesowej, wiążącej wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) z wartością

roszczenia dochodzonego w tym właśnie postępowaniu a nie w innych

postępowaniach.

W konsekwencji Sąd Apelacyjny prawidłowo odrzucił jako niedopuszczalną

skargę kasacyjną w sprawie, w której sporne wartości składek wynosiły mniej niż

10.000 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c., orzekając o kosztach na podstawie

art. 102 k.p.c.