I UZ 1/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 1/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania M. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2010 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 24 listopada 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 1

września 2009 r. oddalił apelację M. S. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 19 maja 2009 r., oraz odstąpił od obciążenia

wnioskodawcy kosztami zastępstwa procesowego za drugą instancję.

Od

powyższego

wnioskodawcy.

orzeczenia

skargę

kasacyjną

wniósł

pełnomocnik

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 24 listopada 2009 r., odrzucił skargę kasacyjną.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz.1398 ze zm.) w

sprawach

z

zakresu

ubezpieczeń

społecznych

i

w

sprawach

odwołań

rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych pobiera się opłatę

podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi

kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia. Sąd Apelacyjny wskazał, że sprawa w której złożono skargę kasacyjną

jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, a zatem podlega opłacie

podstawowej w wysokości 30 złotych, niemniej taka opłata od skargi nie została

uiszczona.

Sąd Apelacyjny przywołał treść art. 3986 § 2 k.p.c., zgodnie z którym sąd

drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po

upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 398 4 § 1,

nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych

przyczyn niedopuszczalną, wskazując jednocześnie iż przepis ten, nakazujący

sądowi drugiej instancji odrzucić nieopłaconą skargę kasacyjną, jest przepisem

szczególnym w stosunku do art. 1302 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1

lipca 2009 r. Wynika to z systematyki Kodeksu postępowania cywilnego, charakteru

postępowania kasacyjnego, a także istnienia odrębnej regulacji trybu wnoszenia

skargi kasacyjnej, jako pisma wszczynającego nadzwyczajne postępowanie.

Od powyższego postanowienia powód wniósł zażalenie, w którym zaskarżył

je w całości, wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu skardze kasacyjnej. W

uzasadnieniu zażalenia powód wskazał, że „w doręczeniu z dnia 15 września 2009

r. nie został pouczony o takim obowiązku procesowym, nie zasłania się zasadą

ignoratio iuris lecz błędnym zrozumieniu postanowienia z dnia 12 czerwca 2009 r.

Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., że został

zwolniony od opłaty podstawowej w kwocie 30,00 zł. należnej od wniesionej przez

niego apelacji i dalej sądził, że jest zwolniony od dalszych opłat sądowych nie

informując o tym pełnomocnika”.

Powód podkreślał, że „dla ostrożności procesowej uiszcza się opłatę

podstawową w wysokości 30,00 zł.”, wskazując ponadto, że zażalenie jest

oczywiście uzasadnione.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie wyraża pogląd, że z

przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571)

wynika zasada jej stosowania do postępowań wszczętych po jej wejściu w życie, co

oznacza, że uchylenie art. 1302 § 3

k.p.c. nie może odnieść skutku w

rozpoznawanej sprawie, w której postępowanie zostało wszczęte przed 1 lipca

2009 r. Wynika stąd, że nieopłacona skarga kasacyjna (wniesiona przez radcę

prawnego) podlegała odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia opłaty na podstawie

art. 3986 § 2 k.p.c.

Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 398 14 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.