I UZ 1/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 1/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący)

SSN Andrzej Wróbel

SSA Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o wysokość świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/05,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny - Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. odrzucił skargę kasacyjną pełnomocnika

wnioskodawcy od wyroku tego Sądu z dnia 24 sierpnia 2005 r. uzasadniając to tym,

iż spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej

wysokości – a jeżeli tak – to decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi

kasacyjnej na mocy art. 3982 § 1 k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która

jest mniejsza niż 10 000 zł.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego

zmianę i orzeczenie o nadaniu biegu skardze bądź o jego uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, zarzucając naruszenie

art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa niniejsza dotyczy

ustalenia prawa do emerytury na podstawie korzystniejszych przepisów tj. na

podstawie. art. 111 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r, (tekst jednolity Dz,.

U. Z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w miejsce emerytury

ustalonej na podstawie art. 29 ust.2 ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza nie jest sprawą o przyznanie

emerytury,

ponieważ

z

niespornych

okoliczności

faktycznych

wynika,

że

ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu decyzją organu rentowego z

dnia 11 grudnia 2003 r.

Zgłoszonego w aktualnym postępowaniu wniosku o przeliczenie tej emerytury

w oparciu o przepis art. 111 ust. 1 pkt 3 ustawy nie można utożsamiać z wnioskiem

o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu służy on do

ponownego obliczenia wysokości emerytury lub renty, a konkretnie przeliczenia

podstawy wymiaru tych świadczeń, nie stanowi natomiast podstawy do przyznania

innego, „nowego” świadczenia.

Sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia. Zatem w tym

przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia

wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń

społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03

(OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z

ubezpieczenia społecznego kasacja nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony w

odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art.

3921 § 1 k.p.c.).

Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i trafnie

przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ wartość ta

jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że

przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art.

22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest

dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury

żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy i wynosi ona

3.696,24 zł ( 12 x 308.02 zł). Taką też wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał

skarżący.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa do

odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Okręgowy na mocy art. 398 6 § 2 k.p.c. i

dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. zażalenie

oddalił.