I UO 2/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UO 2/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania W. S.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w Ł.

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 sierpnia 2011 r.,

skargi ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I UK 54/10,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., oddalił apelację

ubezpieczonego W. S. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł. z dnia 22 maja 2009 r., którym oddalono odwołanie od decyzji

Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. z dnia 15 grudnia 2008 r. odmawiającej

ubezpieczonemu ponownego ustalenia wysokości emerytury wojskowej oraz

wypłaty kwot wyrównania tego świadczenia. Ponadto Sąd Apelacyjny zasądził od

ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów

procesu w postępowaniu odwoławczym.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r., I UK 54/10, Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej ubezpieczonego, wniesionej od

wyroku Sądu drugiej instancji, stwierdziwszy, że skarga ta jest oczywiście

bezzasadna, bowiem ustawowa zmiana zasad waloryzacji emerytur wojskowych

przez ich dostosowanie do zasad powszechnie obowiązujących nie odebrała

ubezpieczonemu

nabytego

prawa

do

waloryzowania

przysługujących

mu

dotychczas świadczeń, a jedynie zmodyfikowała na przyszłość sposób ich

waloryzowania.

W dniu 22 czerwca 2011 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej)

ubezpieczony osobiście wniósł do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie

postępowania

w

sprawie

zakończonej

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 i 2 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (`przymus

adwokacko-radcowski@). Takie zastępstwo rozciąga się również na czynności

procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane

przed sądem niższej instancji. W drodze wyjątku od tej zasady przymusu

adwokacko-radcowskiego nie stosuje się jedynie w postępowaniu o zwolnienie od

kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, a także

wtedy, gdy stroną (jej organem, przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem)

jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych,

adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

Powyższe oznacza, że również w postępowaniu wywołanym wniesieniem do

Sądu Najwyższego skargi o wznowienie postępowania strona powinna być

reprezentowana

przez

przedmiotowa

skarga

profesjonalnego

nie

została

pełnomocnika

wniesiona

z

procesowego.

zachowaniem

Skoro

warunku

przewidzianego w art. 87 § 1 k.p.c., zaś ubezpieczony nie wykazał, że należy do

kręgu podmiotów wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., to wniesiony przez niego

środek zaskarżenia należy uznać za niedopuszczalny (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 września 2007 r., III UO 14/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz.

332).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił skargę o wznowienie

postępowania na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.