I UK 91/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 91/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania T. K. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. ‎o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 grudnia 2016 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje radcy prawnemu K. M., M., ul. O. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) podwyższoną o podatek od towarów i usług w obowiązującej stawce, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 października 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…), III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację ubezpieczonego T. K. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 kwietnia 2015 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Z. w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sporne było wypełnienie warunku powstania niezdolności do pracy w okresie ubezpieczenia lub najpóźniej w ciągu 18 miesięcy od jego ustania, tj. przed dniem 17 października 1999 r. (art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 887). Na podstawie dowodu z opinii biegłych z zakresu medycyny Sąd pierwszej instancji wykluczył związek stwierdzonej niezdolności do pracy z wypadkiem przy pracy z dnia 28 marca 1998 r. i ustalił jej powstanie w dniu 29 sierpnia 2011 r. w związku z rozpoznaniem umiarkowanych zaników korowo-podkorowych mózgu i rozpoczynających się zaników korowych obu półkul móżdżku. Sąd drugiej instancji przyjął, że opinie biegłych w pełni zasługują na uwzględnienie jako dogłębne, szczegółowe, uwzględniające wszystkie istotne aspekty, a ich wnioski ocenił jako jednoznaczne i przedstawione w sposób szczegółowy i wyczerpujący.W skardze kasacyjnej opartej na podstawie naruszenia przepisów postępowania ubezpieczony zarzucił naruszenie art. 236 i 290 § 1 w związku z art. 227 k.p.c. przez pominięcie wniosku ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego oraz art. 385 i 386 § 1 k.p.c. przez błędne zastosowanie i oddalenie apelacji, mimo że była oczywiście uzasadniona.

Jako skutek pominięcia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego wskazał naruszenie art. 57 ust. 1 w związku z art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej, powołując się na to, że "w dniu 18 lutego 2015 r. złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego, tymczasem Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd drugiej instancji nie ustosunkowały się do tego wniosku, a wydano jedynie postanowienia dowodowe w zakresie złożonego wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego".Pełnomocnik ubezpieczonego ustanowiony w sprawie z urzędu wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został oparty na którejkolwiek z tych przesłanek. Przyczyną wniesienia skargi skarżący uczyniono problem bez znaczenia jurydycznego, a odnoszący się wyłącznie do ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, co – jak wynika z art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. – nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej, przy czym wyłączona jest oczywistość skargi kasacyjnej, której zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały postawione wobec Sądu pierwszej instancji.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 4 ust. 1 i § 15 ust. 2 w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2015 r., poz. 1805).