I UK 78/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 78/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania K. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 czerwca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

1. odrzuca skargę kasacyjną

2. odpis

postanowienia

przedstawia

Okręgowej

Radzie

Adwokackiej w C.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 września 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.oddalił apelację K. W. od wyroku Sądu Okręgowego

- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia 8 marca 2004 r.

Na powyższe orzeczenie ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Tylko skarga kasacyjna spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 § 1

k.p.c. może być rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Powinna ona wskazywać

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. w

związku z art. 3989 § 1 k.p.c.) Innymi słowy Sąd Najwyższy rozpatrzy tylko taką

sprawę, w której występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na przytoczeniu

jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10

maja 2001 r., II CZ 35/01, M. Prawn. 2001, nr 13, poz.670) lub istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także potrzeba

wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

(co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta związana jest z naruszeniem

przez Sąd prawa i musi jawić się jako rażąca i od razu dostrzegalna,

uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a

nadto, czy w sprawie zachodzi nieważność postępowania. Tak więc wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie nie mogą

powoływać się li tylko na wskazane podstawy kasacyjne (art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.),

lecz musi pozostawać w ścisłym związku z art. 3989 § 1 k.p.c., według którego Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występują

wskazane

wyżej okoliczności, zaś rzeczą

skargi jest

przekonanie

Sądu

Najwyższego, że powyższe okoliczności występują. A contrario, gdy brak jest takiej

okoliczności, Sąd Najwyższy uprawniony jest do odrzucenia skargi kasacyjnej (art.

3986 § 3 k.p.c.). Zatem wniosek z art. art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. rozumiany wąsko

jako żądanie przyjęcia skargi kasacyjnej bez głębszego uzasadnienia i odniesienia

się do okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. nie może być oceniany jako

spełnienie wszystkich wymogów skargi z art. 3984 § 1 k.p.c. Tak wąsko rozumiany

wniosek byłby zresztą zbędny bowiem jeśli skarga kasacyjna w ogóle jest przez

stronę wniesiona to jest oczywistym, że strona oczekuje jej przyjęcia.

Oceniając przedmiotową skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie dopatrzył się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie jej do rozpoznania ze

względu na brak spełnienia wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia podstaw kasacyjnych oraz wniosku o

jej przyjęcie, a tym samym uzasadnienia, które korespondowałoby z przesłankami z

art. 3983 § 1 k.p.c., służącymi Sądowi Najwyższemu do oceny, czy skarga ta

zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Ponadto Skarga kasacyjna nie wskazuje

podstawy naruszenia prawa materialnego. Natomiast wskazana podstawa prawa

procesowego – art. 278 § 1 k.p.c. ewidentnie dotyczy ustalenia faktów i oceny

dowodów, które w obowiązującym stanie prawnym nie mogą stanowić samodzielnej

podstawy kasacji w rozumieniu art. 3983 § 3 k.p.c..

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną.