I UK 57/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 57/06

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania B. .

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o rentę w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2006 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 10 lutego 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania i odstępuje od

obciążenia

ubezpieczonego

kosztami

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2004 r.,

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił apelację ubezpieczonego Bronisława

Grzybka od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z

dnia 29 lipca 2003 r.,

oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziału

w

R. z

dnia

września

1999

r.

odmawiającej

ubezpieczonemu renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą

zawodową.

Wyrok ten kasacją zaskarżył ubezpieczony. Przyjęcie kasacji do rozpoznania

uzasadnił tym, że zaskarżone orzeczenie "oczywiście narusza prawo poprzez

niewłaściwą wykładnię przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o

świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód powołuje się wyłącznie na podstawę rozpoznania kasacji z art. 393 §

2 k.p.c., polegającą na tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.

Oczywistość naruszenia prawa (art. 393 § 2 k.p.c.) powinna być rozumiana jako

widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z

jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami interpretacji (postanowienie z

dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494;

postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18,

poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do

przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez

potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III

76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz. 1935,

poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej

wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63,

OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

Sąd Apelacyjny nie dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w tym

znaczeniu. Ubezpieczony wskazuje jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie

kasacji do rozpoznania oczywiste naruszenie przepisów ustawy z dnia 12 czerwca

1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

(jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.), a więc należy przyjąć, że

chodzi o art. 18 tej ustawy, którego naruszenie zostało wskazane jako podstawa

kasacji. Zgodnie z tym przepisem (jego ustępem 1), pracownikowi, który wskutek

wypadku przy pracy lub choroby zawodowej stał się niezdolny do pracy,

przysługuje: 1) renta stała - jeżeli niezdolność do pracy jest trwała, 2) renta

okresowa - jeżeli niezdolność do pracy jest okresowa. Podstawą rozstrzygnięcia

Sądu drugiej instancji jest ustalenie faktyczne, że u ubezpieczonego nie występuje

niezdolność do pracy będąca skutkiem choroby zawodowej. Nie może więc być

mowy o naruszeniu (zwłaszcza oczywistym) art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975

r. do tak ustalonego stanu faktycznego.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na mocy art. 102 k.p.c.