I UK 56/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 56/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania J. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w [...]

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 26 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2004 r., III AUa …/03, Sąd Apelacyjny w [...]

zmienił wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 30 grudnia 2002 r., IX U …/02, i

oddalił odwołanie J. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w

[...] z dnia 29 lipca 2002 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy.

Wyrok ten kasacją zaskarżył wnioskodawca, który jako okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazał występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego polegającego "na konieczności wydania łącznej opinii

biegłych, zgodnie z wyrokiem SN z 25.01.2005 r., sygn. UK 149/04".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wyrok Sądu Najwyższego, na który powołuje się wnioskodawca nie został

jeszcze opublikowany, a jest znany tylko z relacji prasowych. W sprawie tej (wyrok

z dnia 25 stycznia 2005 r., I UK 149/04) biegli lekarze kilku specjalności stwierdzili u

ubezpieczonego

różne

schorzenia,

które

samodzielnie

nie

powodowały

niezdolności do pracy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy odwołał się do

utrwalonego orzecznictwa, według którego ocena inwalidztwa (niezdolności do

pracy) osoby, u której stwierdzono różnorodne schorzenia wymaga łącznej opinii

biegłych lekarzy sądowych, która powinna też uwzględniać wpływ tych schorzeń na

zdolność do dotychczasowego zatrudnienia (wyrok z dnia 7 kwietnia 1994 r., II

URN 12/94, OSNAPiUS 1994 nr 4, poz. 71; wyrok z dnia 5 marca 1997 r., II UKN

11/97, OSNAPiUS 1997 nr 22, poz. 444; wyrok z dnia 10 czerwca 1997 r., II UKN

156/97, OSNAPiUS 1998 nr 9, poz. 276-notka; uzasadnienie wyroku z dnia 10

lutego 2000 r., II UKN 399/99, OSNAPiUS 2001 nr 15, poz. 497). W rozpoznawanej

sprawie taki stan rzeczy nie miał miejsca. Sąd drugiej instancji, wobec rozbieżności

w opiniach dwóch biegłych psychiatrów, dopuścił dowód z opinii trzeciego biegłego

psychiatry, a następnie oceniając te wszystkie dowody, przychylił do wniosków

dwóch z tych opinii. W takiej sytuacji nie było potrzeby dopuszczenia dowodu z

opinii łącznej, a jedynie należało dokonać oceny materiału dowodowego zgodnie z

art. 233 § 1 k.p.c., co też Sąd drugiej instancji uczynił.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.