I UK 514/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 514/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania E. Ś.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Rybniku‎o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 sierpnia 2015 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach‎z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt III AUa 539/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 7 sierpnia 2014 r.Zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 290, 227 oraz 233 k.p.c.Jako „podstawy skargi kasacyjnej uzasadniające jej rozpoznanie”, powołując się na art. 398 k.p.c., skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania, „czy Sąd Apelacyjny słusznie postąpił wydając wyrok w takim stadium postępowania dowodowego, które nie dojrzało do rozstrzygnięcia albowiem do opinii biegłego dr B.G. wynika, iż ubezpieczony jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem i na gruncie stanowiska biegłej B.

G. zostały wniesione uzasadnione zarzuty pod adresem opinii pozostałych biegłych wypowiadających się w odmienny sposób”.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniano naruszeniem prawa procesowego, w szczególności art. 286 oraz 290 k.p.c., argumentując, że Sąd Apelacyjny nie dopuścił dowodu z opinii Uniwersytetu w K., co pozostaje w sprzeczności z powołanym w skardze orzecznictwem Sądu Najwyższego, mimo że wniosek taki został przez pełnomocnika ubezpieczonego złożony i uzasadniony ewidentną rozbieżnością w opiniach biegłych zgromadzonych w niniejszej sprawie odnoszących się do stanu zdrowia ubezpieczonego oraz kwestii jego niezdolności do pracy w związku z wypadkiem w pracy.

Organ rentowy wniósł pismo zatytułowane „pismo procesowe stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną ubezpieczonego z 24 września 2014 r., doręczoną 5 listopada 2014 r.”. Pismo nadano 27 listopada 2015 r. Organ rentowy wnioskował o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie w razie rozpoznania skargi kasacyjnej o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sad Najwyższy, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Z treści skargi kasacyjnej można wywnioskować, że skarżący przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadnia występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do oceny decyzji procesowych Sądu Apelacyjnego, a także naruszeniem prawa procesowego, w szczególności art. 286 oraz 290 k.p.c. Uwzględniając przywołaną wyżej treść art. 3989 § 1 k.p.c., należy zauważyć, że ustawodawca nie wymienia naruszenia prawa procesowego jako odrębnej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Tym samym w ramach tzw. przedsądu pozostaje do rozważenia, czy wskazane przez skarżącego zagadnienie prawne uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest stanowisko, że zagadnienie prawne powinno być:

1) sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu, 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą, 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej (por. postanowienia SN z: 6 czerwca 2012 r., I UK 113/12, LEX nr 1675224; 26 listopada 2014 r., I PK 158/14, niepubl., oraz powołane tam orzecznictwo).Skarżący formułując zagadnienie prawne, nie spełnił powyższych wymogów.

Przedstawiona przez niego kwestia prawna sprowadza się do oceny stanu faktycznego w tej konkretnej sprawie, tzn. zweryfikowania oceny Sądu Apelacyjnego w przedmiocie istnienia lub nieistnienia rozbieżności w opiniach biegłych, w konsekwencji również do oceny decyzji procesowej Sądu Apelacyjnego o niedopuszczeniu dowodu z opinii Uniwersytetu w K.. Wskazane przez skarżącego zagadnienie jest doniosłe jedynie dla zindywidualizowanej i skonkretyzowanej sytuacji występującej wyłącznie w sprawie objętej skargą kasacyjną, nie ma natomiast charakteru problemu generalnego oraz abstrakcyjnego, którego rozstrzygnięcie byłoby istotne dla rozwoju prawa i praktyki sądowej.Niezależnie od powyższego, celowym jest przypomnienie, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest stanowisko, że sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku dopuszczania dowodów, zwłaszcza z opinii biegłych lekarzy tak długo, aż strona uzyska opinię odpowiadającą jej oczekiwaniom (przykładowo wyroki SN z: 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998 nr 1, poz. 24; 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97, OSNP 1998 nr 20, poz. 612; 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99, OSNP 2000 nr 22, poz. 807).

W sprawach tych istnieje też utrwalona, wieloletnia praktyka, że sąd orzekający zasięga opinii klinicznej na podstawie art. 290 k.p.c., nie dlatego, że wydane w sprawie opinie nie zadowalają strony lecz wówczas, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy budzi wątpliwości sądu zwłaszcza, jeśli zawiera rozbieżności, przede wszystkim diagnostyczne, wskazujące na potrzebę przeprowadzenia szczególnych badań specjalistycznych lub wymagających obserwacji w warunkach szpitalnych (postanowienia SN z 19 kwietnia 2002 r., II UKN 349/01, LEX nr 1170933 oraz 26 lipca 2011 r., I UK 104/11, LEX nr 1646877).Odnośnie wniosku organu rentowego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, odpowiedzi na skargę kasacyjną nie stanowi tak nazwane pismo procesowe wniesione po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności.

Pismo organu rentowego zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną, w konsekwencji nie wywołuje skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym (art. 167 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz 39821 k.p.c.). Z powyższych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.